Edward Kościński


Edward Kościński w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Symboliczne upamiętnienie Edwarda Kościńskiego na grobowcu jego żony Anny Kamień pamiątkowy przy Dębie Pamięci Edwarda Kościńskiego w Brzozowie

Edward Kościński (ur. 7 września 1893 w Brzozowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 7 września w Brzozowie[1][a] w rodzinie Józefa (1849–1921, rzeźnik w Brzozowie[1]) i Antoniny z domu Pilawskiej (1851–1926). Miał brata Wojciecha, profesora gimnazjalnego (1881–1928). W roku szkolnym 1906/1907 był uczniem II klasy w C. K. Gimnazjum w Sanoku[1]. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Rudniku. Po wybuchu I wojny światowej w 1914 został wcielony do c. i k. armii. Później wstąpił do 5 Dywizji Strzelców Polskich. Został dowódcą II batalionu w 3 pułku strzelców polskich im. Henryka Dąbrowskiego.

Po powrocie do kraju wstąpił do Wojska Polskiego. W szeregach 101 pułku piechoty walczył na wojnie z bolszewikami i dostał się do niewoli. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 14. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych, grupa oficerów sanitarno-administracyjnych, a jego oddziałem macierzystym była kompania zapasowa sanitarna nr 2[2]. Później został przeniesiony do korpusu oficerów piechoty i awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. W 1923 był przydzielony do 74 Górnośląskiego pułku piechoty w Lublińcu[3]. W styczniu 1924 został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Łuniniec na stanowisko oficera instrukcyjnego[4][5]. W styczniu 1925 został przydzielony do 74 pp[6], w którym kontynuował służbę na stanowisku dowódcy kompanii[7]. 2 grudnia 1930 roku został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 34. lokatą w korpusie oficerów piechoty[8]. W marcu 1931 roku został przesunięty ze stanowiska pełniącego obowiązki obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego na stanowisko dowódcy batalionu[9][10]. W listopadzie 1933 został przesunięty ze stanowiska dowódcy baonu na stanowisko kwatermistrza pułku[11]. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1938 roku i 43. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12]. W 1939 roku pełnił służbę w 86 pułku piechoty w Mołodecznie na stanowisku I zastępcy dowódcy pułku[13].

We wrześniu 1939 objął dowództwo rezerwowego 206 pułku piechoty i na jego czele wziął udział w obronie Lwowa[14]. Po kapitulacji załogi Lwowa dostał się do sowieckiej niewoli. Został przewieziony do obozu w Starobielsku[15]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie.

Jego żoną była Anna z Piotrowskich (1905–1935).

Upamiętnienie | edytuj kod

Edward Kościński został symbolicznie upamiętniony na grobowcu, w którym została pochowana jego żona Anna, znajdującym się na Cmentarzu Komunalnym w Brzozowie.

Jego nazwisko zostało wymienione wśród upamiętnionych ofiar II wojny światowej, ustanowionej 10 października 1976 w kościele Przemienienia Pańskiego w Brzozowie.

5 października 2007 roku Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[16]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”[17].

W ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, zostały zasadzone Dęby Pamięci honorujące Edwarda Kościńskiego: przy I Liceum Ogólnokształcącym im. Króla Kazimierza Wielkiego w Brzozowie i w Kielcach[18].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Uwagi | edytuj kod

  1. Inskrypcja na tablicy symbolicznej grobowca Kościńskich na cmentarzu komunalnym w Brzozowie wskazała datę urodzenia Edwarda Kościńskiego: 20 września 1893.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c CK Gimnazjum Państwowe Wyższe w Sanoku. Katalog główny, rok szkolny 1906/1907 (zespół 7, sygn. 42). AP Rzeszów – O/Sanok, s. 184.
  2. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 332.
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 337, 416.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 24 stycznia 1924 roku, s. 35.
  5. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 297, 359, 1340.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 18 stycznia 1925 roku, s. 27.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 88, 192.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 329.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 118.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 38, 602.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 6.
  12. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 419.
  13. Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 17, 651.
  14. Dokumenty 1997 ↓, s. 57, 95, 188.
  15. Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń. Lista ofiar i zaginionych jeńców obozów Kozielsk, Ostaszków, Starobielsk. Warszawa: Alfa, 1989, s. 317. ISBN 83-7001-294-9.
  16. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  17. Lista osób zamordowanych w Katyniu, Charkowie, Twerze i Miednoje mianowanych pośmiertnie na kolejne stopnie. policja.pl. [dostęp 5 sierpnia 2014].
  18. Dęby Pamięci. katyn.wrota-swietokrzyskie.pl. [dostęp 2015-07-08]..
  19. M.P. z 1931 r. nr 287, poz. 381 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  20. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 5 z 19 marca 1932 roku, s. 196.
  21. M.P. z 1934 r. nr 64, poz. 97 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Edward Kościński" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy