Egzarchat Rawenny


Egzarchat Rawenny w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Bizantyjska Italia. Egzarchat Rawenny zaznaczony na różowo

Egzarchat Rawenny – historyczna prowincja bizantyjska utworzona w 584 roku przez cesarza Maurycjusza na Półwyspie Apenińskim w celu zabezpieczenia terytorium cesarskiego przed Longobardami.

Egzarchat podzielony był na kilka mniejszych jednostek terytorialnych (m.in. Rzym, Wenecja, Kalabria, Spoleto), co miało usprawnić jego organizację. W wyniku najazdów ze strony Longobardów oraz podległych im księstw Spoleto oraz Benewentu, terytorium egzarchatu nieustannie zmniejszało się. Ostatecznie egzarchat upadł po zajęciu Rawenny przez Longobardów w 751 roku[1][2], co położyło kres bizantyńskiemu panowaniu w północnej Italii.

Południowa część egzarchatu weszła później w skład Katepanatu Italii.

Egzarchowie Rawenny | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. onet.wiem, dostęp 31.12.2012
  2. Egzarchat Rawenny, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2012-12-31] .
Na podstawie artykułu: "Egzarchat Rawenny" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy