Elżbieta Bośniacka


Elżbieta Bośniacka w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Elżbieta Bośniacka, Eliza Bośniacka, z domu Rulikowska, primo voto Tuszowska, pseud. Julian Moers z Poradowa (ur. 1837 w Rebedajłówce[1], ziemia kijowska, zm. 22 czerwca 1904 w San Giuliano) – polska dramatopisarka, poetka, publicystka.

Debiutowała w 1862 poematem Zaporożec. Współpracowała m.in. z "Dziennikiem Literackim" i pismem "Iris". Od 1871 mieszkała we Włoszech. Przyjaźniła się z Teofilem Lenartowiczem. Za dramat Przeor Paulinów, czyli Obrona Częstochowy otrzymała nagrodę w konkursie w Krakowie (1872) – dramat ten cieszył się dużą popularnością i był wielokrotnie wystawiany.

Spis treści

Twórczość | edytuj kod

Jest autorką kilkunastu dramatów oraz poematów.

  • 1862 – poemat Zaporożec
  • 1865Bolesław Szczodry
  • 1868Spytek z Melsztyna
  • 1874Savonarola
  • 1879Kleopatra
  • 1883Odsiecz Wiednia

Przypisy | edytuj kod

  1. Rebedajłówka w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. IX: Pożajście – Ruksze. Warszawa 1888.

Bibliografia | edytuj kod

  • Literatura polska. Przewodnik encyklopedyczny, tom I (pod redakcją Juliana Krzyżanowskiego i Czesława Hernasa), Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1984.
  • Henryk Markiewicz: Pozytywizm. Wyd. VII. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2008, s. 450, seria: Wielka Historia Literatury Polskiej. ISBN 978-83-01-13849-3.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Literatura dodatkowa | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Elżbieta Bośniacka" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy