Emmanuel Macron


Emmanuel Macron w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Od lewej: Bernard Attali, Jean-Yves Le Drian, Emmanuel Macron i Denis Ranque (2015)

Emmanuel Jean-Michel Frédéric Macron (ur. 21 grudnia 1977Amiens[1]) – francuski polityk, urzędnik państwowy i bankowiec. Minister gospodarki, przemysłu i cyfryzacji w latach 2014–2016, prezydent Republiki Francuskiej i z urzędu współksiążę Andory od 14 maja 2017.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Wykształcenie | edytuj kod

Kształcił się w jezuickim liceum w Amiens, następnie w paryskiej szkole średniej Lycée Henri-IV[2]. Uzyskał dyplom DEA z zakresu filozofii na Université de Paris X, został także absolwentem Instytutu Nauk Politycznych w Paryżu oraz École nationale d’administration[1]. W latach 1999–2001 był asystentem filozofa Paula Ricœura[2] i współpracował przy wydaniu jego książki La Mémoire, l'histoire, l'oubli. Przez dziesięć lat uczył się gry na fortepianie[3].

Działalność zawodowa i polityczna do 2017 | edytuj kod

Po ukończeniu studiów został członkiem korpusu inspektorów finansowych w ramach Inspection générale des finances, państwowej służby zajmującej się audytem i kontrolą[1]. Od 2006 do 2009 był członkiem Partii Socjalistycznej[4]. W 2007 został zastępcą referenta komisji kierowanej przez Jacques’a Attali i zajmującej się kwestią wzrostu gospodarczego Francji[2]. W 2008 przeszedł do pracy w bankowości inwestycyjnej w (kontrolowanym przez rodzinę Rothschildów) Rothschild & Cie Banque, gdzie był zatrudniony do 2012[1]. Zajmował się w szczególności zakupem przez szwajcarskie przedsiębiorstwo Nestlé filii koncernu Pfizer o wartości ponad 9 miliardów euro[5].

W latach 2012–2014 pełnił funkcję zastępcy sekretarza generalnego Pałacu Elizejskiego w administracji prezydenta François Hollande’a[5]. 26 sierpnia 2014 objął stanowisko ministra gospodarki, przemysłu i cyfryzacji w rządzie Manuela Vallsa, zastępując Arnauda Montebourga[6]. W trakcie urzędowania popadł w spory z działaczami związków zawodowych[7]. Jednocześnie zyskał osobistą popularność, zaczął być uwzględniany w sondażach przeprowadzanych na potrzeby wyborów prezydenckich w 2017. 6 kwietnia 2016 założył własny ruch polityczny pod nazwą En Marche!, a jego polityczne zaangażowanie zostało w lipcu tegoż roku publicznie skrytykowane przez prezydenta[8]. 30 sierpnia Emmanuel Macron odszedł z urzędu ministra[7].

Wybory prezydenckie 2017 | edytuj kod

Wraz z odejściem z rządu zadeklarował start w wyborach prezydenckich w 2017 jako kandydat niezależny, odmawiając udziału w prawyborach zorganizowanych przez socjalistów, w których ostatecznie zwyciężył Benoît Hamon[9]. Poparcie dla jego kandydatury wyrazili politycy z różnych stron sceny politycznej, między innymi François Bayrou, Daniel Cohn-Bendit, Bertrand Delanoë, Bernard Kouchner, Dominique Perben[10] czy były premier Manuel Valls[11].

W pierwszej turze wyborów 23 kwietnia 2017 otrzymał 8 657 326 głosów (24,01%), zajmując 1. miejsce spośród 11 pretendentów[12]. Przeszedł do drugiej tury razem z eurosceptyczną kandydatką Marine Le Pen z Frontu Narodowego, która uzyskała poparcie na poziomie 21,30%[12]. Bezpośrednio po ogłoszeniu sondażowych wyników głosowania poparcie dla niego zadeklarowali François Fillon (zajął 3. miejsce) oraz Benoît Hamon (zajął 5. miejsce)[13].

W drugiej turze wyborów 7 maja 2017 otrzymał 20 753 798 głosów (66,10%), wygrywając tym samym wybory[14] i będąc najmłodszą osobą wybraną na ten urząd[15]. Dzień po wyborach ustąpił z funkcji przewodniczącego swojego ugrupowania[16].

Prezydent Francji | edytuj kod

14 maja 2017 Emmanuel Macron został zaprzysiężony na prezydenta Republiki Francuskiej[17]. Następnego dnia powołał na urząd premiera Édouarda Philippe’a z partii Republikanie, a także udał się z pierwszą wizytą zagraniczną do Berlina, gdzie spotkał się z kanclerz Niemiec Angelą Merkel[18][19].

W 2018 otrzymał Nagrodę Karola Wielkiego[20].

Życie prywatne | edytuj kod

Jest synem profesora neurologii Jeana-Michela Macrona (ur. 1950)[21][22] i lekarki Françoise Noguès (ur. 1950). 20 października 2007 ożenił się z Brigitte Trogneux, która była jego nauczycielką języka francuskiego w liceum jezuickim[23][24]. Emmanuel Macron poznał ją w wieku 15 lat, gdy ona miała 39 lat. Rok później zaczął się ich romans. Brigitte Trogneux była w tym czasie zamężna (rozwiodła się w 2006) i miała trójkę dzieci[25].

Publikacje | edytuj kod

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Emmanuel Macron (fr.). gouvernement.fr. [dostęp 2016-09-16].
  2. a b c Emmanuel Macron, un ex-banquier touche-à-tout à Bercy (fr.). france24.com, 27 sierpnia 2014. [dostęp 2016-09-16].
  3. Laura Boudoux: 5 choses à savoir sur Emmanuel Macron, le benjamin du gouvernement (fr.). elle.fr, 27 sierpnia 2014. [dostęp 2016-09-16].
  4. Emmanuel Macron n'est plus encarté au Parti socialiste (fr.). lefigaro.fr, 18 lutego 2015. [dostęp 2016-09-16].
  5. a b Renée Kaplan: Who is the hot new Economy Minister who may mark a turning point in Hollande's presidency? (ang.). liberation.fr, 2 września 2014. [dostęp 2016-09-16].
  6. Sylvie Corbet, Elaine Ganley: French gov't reshuffle expels dissident ministers (ang.). yahoo.com, 26 sierpnia 2014. [dostęp 2016-09-16].
  7. a b Macron quits to clear way for French presidential bid (ang.). bbc.com, 30 sierpnia 2016. [dostęp 2016-09-16].
  8. France elections: Hollande slaps down ambitious minister Macron (ang.). bbc.com, 14 lipca 2016. [dostęp 2016-09-16].
  9. Piotr Moszyński: Były minister edukacji Benoit Hamon wygrał prawybory i został kandydatem lewicy na prezydenta Francji. wyborcza.pl, 29 stycznia 2017. [dostęp 2017-01-30].
  10. Qui sont les soutiens du candidat Macron? (fr.). lemonde.fr, 28 lutego 2017. [dostęp 2017-04-19].
  11. Manuel Valls: „Je voterai Emmanuel Macron” (fr.). lepoint.fr, 29 marca 2017. [dostęp 2017-04-19].
  12. a b Election présidentielle 2017: Résultats au 1er tour (fr.). interieur.gouv.fr. [dostęp 2017-04-24].
  13. Macron zyskuje kolejne głosy poparcia. „Wybór jest oczywisty”. wprost.pl, 24 kwietnia 2017. [dostęp 2017-04-24].
  14. Election présidentielle 2017: Résultats au 2d tour (fr.). interieur.gouv.fr. [dostęp 2017-05-08].
  15. Emmanuel Macron wygrywa wybory we Francji. Będzie najmłodszym prezydentem. gazeta.pl, 7 maja 2017. [dostęp 2017-05-08].
  16. En Marche! devient La République en Marche: Catherine Barbaroux nommée présidente par intérim (fr.). huffingtonpost.fr, 8 maja 2017. [dostęp 2017-05-15].
  17. Emmanuel Macron przejmuje władzę. rp.pl, 14 maja 2017. [dostęp 2017-05-14].
  18. Edouard Philippe, le député-maire Les Républicains du Havre, est nommé Premier ministre (fr.). francetvinfo.fr, 15 maja 2017. [dostęp 2017-05-15].
  19. Macron u Merkel, rozmowy o Unii. „Najpierw musimy ustalić, co chcemy reformować”. tvn24.pl, 15 maja 2017. [dostęp 2017-05-15].
  20. Emmanuel Macron laureatem Nagrody Karola Wielkiego. wiez.pl, 10 maja 2018. [dostęp 2018-05-11].
  21. Cédric Rémia: Qui est Jean-Michel, le père (très discret) d'Emmanuel Macron? (fr.). programme-tv.net, 28 kwietnia 2017. [dostęp 2019-06-16].
  22. Emmanuel Macron, un Amiénois à l'Élysée – Le Courrier Picard (fr.). courrier-picard.fr, 16 maja 2012. [dostęp 2016-09-16].
  23. On ma lat 39, ona 64. Poznaj Brigitte Trogneux, kandydatkę na pierwszą damę Francji. dziennik.pl, 24 kwietnia 2017. [dostęp 2017-05-05].
  24. Emmanuel Macron: The new French minister of the economy (ang.). cosmopolis.ch, 27 sierpnia 2014. [dostęp 2016-09-16].
  25. Emmanuel Macron's relationship with Brigitte Trogneux began with 'kiss on cheek' when he was 16 (ang.). independent.co.uk, 1 maja 2017. [dostęp 2017-05-03].
  26. DECRETO S/Nº, DE 09/12/2012 – DOU 19/12/2012 (port.). sintese.com. [dostęp 2019-06-16].
  27. Honorary awards (ang.). service.gov.uk. [dostęp 2019-06-16].
  28. En photos, les moments forts de la visite de Macron à Tunis (fr.). leaders.com.tn, 1 lutego 2018. [dostęp 2019-06-16].
  29. Modtagere af danske dekorationer (duń.). kongehuset.dk, 2017-12-12. [dostęp 2019-06-16].
  30. Suomen Valkoisen Ruusun ritarikunnan suurristin ketjuineen ulkomaalaiset saajat (fiń.). ritarikunnat.fi. [dostęp 2019-06-16].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Emmanuel Macron" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy