Erysiphe adunca


Erysiphe adunca w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Klejstotecjum z przyczepkami Liść wierzby iwy porażony przez mączniaka prawdziwego

Erysiphe adunca (Wallr.) Fr. – gatunek grzybów należący do rodziny mączniakowatych (Erysiphaceae)[1]. Pasożyt wywołujący u wierzb i topoli chorobę o nazwie mączniak prawdziwy[2].

Spis treści

Systematyka i nazewnictwo | edytuj kod

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Erysiphe, Erysiphaceae, Helotiales, Leotiomycetidae, Leotiomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi[1].

Po raz pierwszy zdiagnozował go w 1819 r. Carl Friedrich Wallroth nadając mu nazwę Alphitomorpha adunca. Lektotypem była topola czarna (Populus nigra). Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu w 1829 r. Elias Fries.

Synonimy[3]:

  • Alphitomorpha adunca Wallr. 1819
  • Alphitomorpha guttata var. salicis (DC.) Wallr. 1819
  • Erysiphe adunca (Wallr.) Fr. 1829 var. adunca
  • Erysiphe adunca var. regularis (R.Y. Zheng & G.Q. Chen) U. Braun & S. Takam. 2000
  • Erysiphe adunca var. salicis-gracilistylae (Homma) U. Braun & S. Takam. 2000
  • Erysiphe salicis DC. 1805
  • Uncinula adunca (Wallr.) Lév. 1851
  • Uncinula adunca (Wallr.) Lév. 1851 var. adunca
  • Uncinula adunca var. regularis (R.Y. Zheng & G.Q. Chen) U. Braun 1982
  • Uncinula adunca var. salicis-gracilistylae (Homma) U. Braun 1982
  • Uncinula regularis R.Y. Zheng & G.Q. Chen 1977
  • Uncinula salicis (DC.) G. Winter 1884
  • Uncinula salicis (DC.) G. Winter 1884 f. salicis
  • Uncinula salicis (DC.) G. Winter 1884 var. salicis
  • Uncinula salicis-gracilistylae Homma 1930

Morfologia | edytuj kod

Grzyb mikroskopijny. Grzybnia rozwija się na obydwu powierzchniach liścia w postaci oddzielnych kolonii, czasami zlewających się z sobą i obejmujących całą powierzchnię liścia. Wygląda jak biały mączysty nalot i jest cienka lub średnio gruba. Zarodniki konidialne odrywają się pojedynczo. Są elipsoidalno-cylindryczne o rozmiarach 25–35 × 12,5–18 μm. Strzępka rostkowa krótka z płatowatym appressorium. Ciemnobrązowe klejstotecja wyrastają w grupkach lub w rozproszeniu. Mają średnicę około 95–170 μm i kształt nieregularnego wielokąta o zaokrąglonych narożach. Przyczepki bardzo liczne, wyrastające w strefie równikowej klejstotecjów. Liczba przyczepek wynosi (20–) 40–80 (–100), a ich długość 0,75–1,2 średnicy klejstotecjum. Są proste lub zakrzywione i powyginane. Mają średnicę 4–11 μm, są równo grube na całej długości, lub ich grubość nieznacznie rośnie ku wierzchołkowi. Są cienkościenne, hialinowe i bez przegród, czasami z jedną przegrodą u nasady. Mają gładką powierzchnię, czasami tylko szorstką nieco poniżej wierzchołka. W jednym klejstotecjum od 4 do 15 worków o rozmiarach 45–90 × 25–55 μm. W każdym worku powstaje 3–6 elipsoidalnych lub jajowatych askospor o rozmiarach 18–3.5 × 10–18 μm[4].

Występowanie | edytuj kod

Jest szeroko rozprzestrzeniony w całej Europie i niemal całej Azji (od Iranu do Azji Środkowej, Syberii, Chin, Korei, Indii, Pakistanu, Mongolii, na Dalekim Wschodzie ZSRR, Japonia). Występuje także w całej Ameryce Północnej[4]. W Polsce pospolity, w piśmiennictwie naukowym pod nazwą Uncinula adunca podano jego występowanie na licznych stanowiskach i na wielu gatunkach wierzb i topoli[5] .

Rozwija się na wielu gatunkach roślin w obrębie rodziny wierzbowatych (Salicaceae). Jego żywicielami są następujące rodzaje: Chosenia, Populus, Salix[4].

Szkodliwość | edytuj kod

Na wierzbach pasożytują dwa gatunki mączniakowców: Erysiphe adunca oraz Phyllactinia guttata. Rozróżnić je można mikroskopowo: Phyllactinia guttata ma przyczepki igiełkowate[6].

Obydwa powodują podobne objawy chorobowe: ogólne osłabienie rośliny, obumieranie liści i ich przedwczesne zrzucanie, zahamowanie rozwoju. Ponawiające się przez kolejne lata epidemie tej choroby znacznie osłabiają roślinę i czynią ją podatną na atak innych patogenów[6].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Index Fungorum [dostęp 2020-12-07]  (ang.).
  2. Karol Manka: Fitopatologia leśna. Warszawa: PWRiL, 2005. ISBN 83-09-01793-6.
  3. Species Fungorum (ang.). [dostęp 2016-10-26].
  4. a b c Mycobank. ''Erysiphe adunca'' [dostęp 2016-10-26] .
  5. Wiesław Mułenko, Tomasz Majewski, Małgorzata Ruszkiewicz-Michalska, A preliminary checklist of micromycetes in Poland. Wstępna lista grzybów mikroskopijnych Polski, Kraków: W. Szafer. Institute of Botany, PAN, 2008, ​ISBN 978-83-89648-75-4
  6. a b Powdery Mildew. [dostęp 2016-10-26].
Na podstawie artykułu: "Erysiphe adunca" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy