Faruk I


Faruk I w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Faruk I (ur. 11 lutego 1920 w Kairze, zm. 18 marca 1965 w Rzymie) – król Egiptu (1936–1952) i Sudanu.

Jego pełny tytuł: „Jego Wysokość Faruk I z łaski Boga Król Egiptu i Sudanu, Suweren Nubii, Kordofanu i Darfuru”.

Spis treści

Młodość | edytuj kod

Książę Faruk w mundurze egipskiego skauta, 1933 Król Faruk I z królową Faridą i księżniczką Firjal ok. 1940

Urodził się w Pałacu Abidin w Kairze. Był pra-prawnukiem Muhammada Alego i synem króla Egiptu Fu’ada I. Za pośrednictwem swojej matki, Nazli Sabri, jego pochodzenie było mieszane: albańsko-egipsko-tureckie[potrzebny przypis].

We wczesnej młodości należał do egipskiej federacji skautingu. Jako książę koronny otrzymał gruntowne wykształcenie. W październiku 1935 rozpoczął naukę w Królewskiej Akademii Wojskowej Woolwich w Londynie.

Król Egiptu | edytuj kod

Przedwczesna śmierć ojca zmusiła Faruka do powrotu do kraju. Przejął on panowanie po swoim ojcu, jednak miał tylko szesnaście lat i z powodów formalnych, jako niepełnoletni, nie mógł objąć tronu. W związku z tym wyznaczono Radę Regencyjną, która sprawowała władzę w jego imieniu. W tym czasie wyjaśniono wszystkie procedury prawne i w dniu 29 lipca 1937 odbyła się uroczystość koronacji[1]. Według konstytucji egipskiej pełnoletniość królewską ustalono na 18 lat księżycowych i ten wiek Faruk I osiągnął tego dnia[2].

Podobnie jak ojciec, Faruk I odrzucał ustrój demokratyczny, oficjalnie panujący w kraju od 1922. Zapowiedział wprawdzie reformy socjalne, jednak nigdy ich nie wprowadził. Z powodu nieudolnych i nepotycznych rządów i osobistego bogacenia się kosztem narodu początkowo popularny król szybko stracił poparcie ludności. Dodatkowo jego niewłaściwe decyzje polityczno-gospodarcze pogłębiły kryzys ekonomiczny.

W polityce zagranicznej okres rządów Faruka I odznaczał się przede wszystkim konfliktem z Wielką Brytanią. Chociaż na mocy umowy z 26 sierpnia 1936 ograniczono wojskową obecność Brytyjczyków do obszaru Kanału Sueskiego, to jednak podczas II wojny światowej wojska brytyjskie ponownie zajęły cały kraj. Faruk I nie zgadzał się z tym i był pozytywnie nastawiony do państw Osi. Z tego powodu Egipt nigdy nie przystąpił do działań wojennych i zachował neutralność aż do ostatniego roku wojny. Przez całą wojnę w królewskim pałacu w Kairze przebywali włoscy dyplomaci, na których internowanie Faruk nie wyrażał zgody. Faruk wysyłał także listy do niemieckiego feldmarszałka Erwina Rommla, zapewniając go, że inwazja na Egipt będzie mile widziana, ponieważ pomoże w wyzwoleniu kraju spod panowania brytyjskiego[3]. Pod dużym naciskiem Wielkiej Brytanii, Faruk przystąpił do wojny dopiero w 1945, gdy walki w Afryce Północnej zostały już dawno zakończone. Po wojnie Brytyjczycy ponownie wycofali większość swoich wojsk z Egiptu.

W latach 1948–1949 egipskie wojska wzięły udział w I wojnie izraelsko-arabskiej, w wyniku której Liga Państw Arabskich utraciła 78% terytorium Palestyny. Pod egipską kontrolą znalazła się jedynie Strefa Gazy. Duże straty poniesione podczas tej wojny były przyczyną wzrostu niezadowolenia społecznego.

W dniu 23 lipca 1952 grupa egipskich wojskowych przeprowadziła zamach stanu, na którego czele stanęli Muhammad Nadżib i Gamal Abdel Nasser. Zamach stanu zapoczątkował rewolucję egipską. Król Faruk I został zmuszony do abdykacji na rzecz swojego nieletniego syna Fu’ada II (miał zaledwie pół roku). Małoletniego króla reprezentowała przez pewien czas w kraju Rada Regencyjna pod przewodnictwem księcia Muhammada Abdula Moneima.

Sam obalony król Faruk I udał się na wygnanie do Włoch, gdzie mieszkał aż do śmierci. Zmarł podczas posiłku w restauracji w Rzymie. Jego ciało przewieziono do Egiptu i tam pochowano.

Małżeństwa i dzieci | edytuj kod

Faruk I był według oficjalnych źródeł dwukrotnie żonaty:

  • W 1938 w Kairze poślubił swoją pierwszą żonę Faridę. Pochodziła ona z egipskiej rodziny szlacheckiej, o tureckich korzeniach. W listopadzie 1948 rozwiedli się. Mieli troje dzieci:
    • księżniczka Firjal (1938–2009) – wyszła za mąż za Szwajcara, Jean-Pierre’a Perretena
    • księżniczka Fauzijja (1940–2005)
    • księżniczka Fadia (1943–2002) – wyszła za mąż za Szwajcara, Pierre’a Alexievitcha Orloffa
  • W 1951 w Kairze poślubił swoją drugą żonę Nariman Sadik. Pochodziła ona z egipskiej rodziny szlacheckiej. W lutym 1954 rozwiedli się. Mieli jedno dziecko:

Włoska śpiewaczka operowa Irma Capece Minutolo wyznała w wywiadzie w 2005, że król Faruk poślubił ją w 1957 „zgodnie z tradycją islamską”. Nie zostało to jednak potwierdzone[4].

Odznaczenia | edytuj kod

Egipskie[5]
Zagraniczne[5]

Przypisy | edytuj kod

  1. Yunan Labib Rizk. Crowning moment. „Al-Ahram Weekly”, 2005-08-03. Kair (ang.). [dostęp 2011-05-04]. 
  2. W kilku wierszach. „Codzienna Gazeta Handlowa”. 170, s. 6, 29 lipca 1937. 
  3. Oscar Pinkus: The war aims and strategies of Adolf Hitler. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc., 2005, s. 161. [dostęp 2011-05-04]. (ang.)
  4. Samia Nkrumah. Thrice-married man?. „Al-Ahram Weekly”, 2005-03-23. Kair (ang.). [dostęp 2011-05-04]. 
  5. a b The Muhammad ‘Ali Dynasty genealogy (ang.). royalark.net. [dostęp 2017-10-22].
  6. Legia Honorowa dla króla Faruka. „Gazeta Lwowska”, s. 3, nr 170 z 31 lipca 1937. 
  7. Decreto de 1 de abril de 1951... (hiszp.). boe.es. [dostęp 2017-10-24].
  8. Banda da Grã-Cruz das Duas Ordens 1931/1955. arquivo.presidencia.pt. [dostęp 2015-08-22].
  9. a b Estrangeiros com Ordens Portuguesas (port.). presidencia.pt. [dostęp 2017-10-24].
Muzułmańscy władcy Egiptu Kontrola autorytatywna (osoba):Encyklopedia internetowa:
Na podstawie artykułu: "Faruk I" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy