Faryngalizacja


Faryngalizacja w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Faryngalizacja (od grec. pharynx – ‘gardło’) – proces koartykulacyjny, polegający na utworzeniu podczas artykulacji dźwięku dodatkowego przewężania pomiędzy korzeniem języka a tylną ścianą gardła. Artykulacji tej można nauczyć się przesuwając nasadę języka do tyłu aż do momentu, gdy poczujemy napięcie mięśni, i nie rozluźniając ich starając się wypowiedzieć odpowiednią spółgłoskę zwykłą. Faryngalizacja nadaje spółgłosce dodatkowej barwy samogłoski ɑ. W transkrypcji IPA dźwięki faryngalizowane oznaczane są symbolem ˁ np. tˁ.

Spółgłoski faryngalizowane występują m.in. językach afroazjatyckich (tzw. spółgoski emfatyczne), jak również w niektórych językach kaukaskich (w czeczeńskim i ubychijskim), saharyjskich; w Nowym Świecie w językach na-dene i salisz;

W języku arabskim | edytuj kod

W języku arabskim występują faryngalizowane spółgłoski przedniojęzykowe, w transliteracji na alfabet łaciński zapisywane literami z kropką u dołu:

  • tˁ, zapisywane literą ط ţā
  • dˁ, zapisywane literą ض ḍād
  • sˁ, zapisywane literą ﺹ ṣād
  • ðˁ, zapisywane literą ظ ẓā
  • lˁ, jako alofon spółgłoski [l] w wyrazie اﷲ ʔɑlˁːɑːh (Allah)

W niektórych wariantach języka arabskiego (np. marokańskim) występują dodatkowo:

Głoski te są zapożyczeniami z języków berberyjskich.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Faryngalizacja" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy