Franciszek Placidi


Franciszek Placidi w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Kościół Pijarów w Krakowie Nagrobek Michała Korybuta Wiśniowieckiego

Franciszek Placidi, wł. Francesco Placidi (ur. między 1710 a 1715 w Rzymie, zm. w 1782 w Kozienicach)[1]włoski architekt i rzeźbiarz, z pochodzenia rzymianin, jeden z największych twórców późnego baroku.

W latach 1738–1740 przebywał w Dreźnie, gdzie kierował budową Hofkirche. W 1742 przybył do Polski, gdzie otrzymał posadę architekta królewskiego. W 1750 otrzymał tytuł szlachecki. Zmarł w 1782, który to rok uznawany jest za koniec epoki baroku w Polsce.

Twórczość | edytuj kod

Ponadto jest autorem licznych pomniejszych dzieł architektury świeckiej oraz małej architektury, takich jak liczne ołtarze w katedrze wawelskiej oraz w kościele Mariackim, kruchta zachodnia kościoła Mariackiego w Krakowie, nagrobki Michała Korybuta Wiśniowieckiego i Jana III Sobieskiego, kościół w Teofipolu, ołtarze główne w kościele benedyktynów w Tyńcu, kolegiacie w Dobrym Mieście i katedrze we Fromborku[3] oraz wiele innych.

Przypisy | edytuj kod

  1. Placidi Franciszek, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2010-10-06] .
  2. Sztuka Krakowa. Kraków: Wydawnictwo Literackie, 1978, s. 392.
  3. Mariusz Karpowicz przypisuje autorstwo ołtarzy w Dobrym Mieście i Fromborku Antoniemu Solariemu, zob. Mariusz Karpowicz: Ołtarz główny katedry we Fromborku. Placidi czy Solari? w: Praxis atque theoria: studia ofiarowane profesorowi Adamowi Małkiewiczowi, Kraków 2006, s. 189-196.[1]
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Franciszek Placidi" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy