Frank Bleichman


Frank Bleichman w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Frank Blaichman, właśc. Franciszek Blaichman, Franciszek Blajchman (ur. 11 grudnia 1922 w Kamionce, zm. 27 grudnia 2018 w Nowym Jorku[1]) – członek żydowskiego ruchu oporu w czasie II wojny światowej, funkcjonariusz stalinowskiego aparatu represji w Polsce.

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie żydowskiego drobnego kupca zbożowego[2]. W 1942 na wieść o przygotowanym przesiedleniu Żydów z Kamionki do getta w Lubartowie uciekł z rodzinnej wsi, i ukrywał się w Kierzkówce u rodziny Aleksandra i Stanisławy Głosów, odznaczonych później Medalem Sprawiedliwych Wśród Narodów świata[2][3]. W grudniu 1942[2]. lub latem 1943, według innych źródeł[3] opuściwszy schronienie u Głosów, zorganizował niewielką, kilkuosobową grupę zbrojną, złożoną z ukrywających się Żydów, działającą w okolicznych lasach. Grupa utrzymywała kontakty z lokalną partyzantką komunistyczną. Według niektórych opinii była bandą rabunkową[4], i jako taka była zwalczana przez polską partyzantkę. Według pamiętnika Bleichmana oddział zamordował m.in. dwóch młodych żołnierzy AK. W 1944 według wspomnień Bleichmana, jego oddział, liczący już ok. 25 osób, brał udział wraz z Armią Ludową w znaczącej bitwie z Niemcami. Po wojnie rozpoczął pracę w Urzędzie Bezpieczeństwa, piastując w 1945 stanowisko po. kierownika Wydziału Więzień i Obozów kieleckiego WUBP[5]. Po 1951 emigrował do USA.

W listopadzie 2009 opublikował pamiętnik, Rather Die Fighting: A Memoir of World War II .[6] wydany w sierpniu 2010 w przekładzie polskim, jako Wolę zginąć walcząc. Wspomnienia z II wojny światowej[7]. Książka, zwłaszcza jej polskie wydanie, spotkało się z licznymi głosami krytyki ze strony historyków i środowisk kombatanckich, ze względu zawarte w niej liczne treści określane przez krytyków jako antypolskie i fałszujące historie. Szczególnie dużo protestów wzbudziły oskarżenia AK o współdziałanie z niemieckim okupantem i o programowy antysemityzm[8][9][10]. IPN w 2010 wszczął śledztwo w sprawie podejrzenia Bleichmana o popełnienie przestępstw stalinowskich oraz mordowanie członków polskiego ruchu oporu[11].

W 2019 roku podczas konferencji prasowej przed konferencją nt. Bliskiego Wschodu w Warszawie amerykański sekretarz stanu Mike Pompeo zaprezentował sylwetkę Blaichmana jako świadectwo odporności polskiego narodu i amerykańskiego ideału, że każdy kto ma duże marzenia, może wznieść się na wyżyny, co komentowane było jako wpadka dyplomatyczna[12][13].

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Neil Genzlinger: Frank Blaichman, 96, Dies; Led Jewish Fighters in World War II (ang.). nytimes.com, 25 stycznia 2019. [dostęp 2019-01-28]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-01-28)].
  2. a b c Muzeum Holocaustu
  3. a b Israel Gutman, Lucien Lazare, Sara Bender: The Encyclopedia of the Righteous Among the Nations: Poland. Jad Waszem, 2004, s. 238. [dostęp 2011-04-04].
  4. Tadeusz M. Płużański:Antysemityzm Niemców to pikuś
  5. Twarze Bezpieki
  6. Frank Blaichman: Rather Die Fighting: A Memoir of World War II. Skyhorse Publishing Company, 2011. ISBN 978-1-61145-015-6.
  7. Wolę zginąć walcząc. Wspomnienia z II wojny światowej
  8. Były pracownik UB szkaluje Polskie Podziemie zmagające się z totalitaryzmami
  9. Ubek wspomina mordowanie
  10. „Żydowski bohater” mordował Polaków: To byli antysemici!
  11. IPN zbada książkę ubeka
  12. Wpadka sekretarza stanu USA. Pochwalił stalinowskiego oprawcę. TVP Info. [dostęp 2019-02-13].
  13. Press Availability With Polish Foreign Minister Jacek Czaputowicz. U.S. Department of State - www.state.gov. [dostęp 2019-02-13].
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Frank Bleichman" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy