Frank Stokes


Frank Stokes w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Frank Stokes (ur. 1 stycznia 1888, zm. 12 września 1955) – amerykański bluesman, wokalista, gitarzysta reprezentujący country blues.

Spis treści

Biografia | edytuj kod

Początki | edytuj kod

Urodził się w Whitehaven w hrabstwie Shelby w stanie Tennessee. Jego rodzice bardzo wcześnie zmarli, także był wychowywany od 1900 r. przez ojca chrzestnego Freda Carbina w Tutwiler w stanie Missisipi. Jako dziecko pracował na farmie i najmował się także do prac pozamuzycznych przy okazji lokalnych zabaw, ale również i w Memphis[1].

Około 1895 r. przeprowadził się do Hernando, gdzie nauczył się grać na gitarze. Około 1900 r. zaczął występować w lokalnych barach i na ulicach (również w Memphis) za napiwki, co kontynuował do ok. 1919 r.[2][3].

W 1919 r. dołączył do trupy Doc Watts Medicine Show, z którą występował z Garfieldem Akersem jako piosenkarz, "buck dancer"[a] i komik.

W 1920 r. rozpoczął regularnie występować na Beale Street w Memphis. Zamieszkał w tym okresie w Oakville i został kowalem, chociaż cały czas dorabiał sobie występami na różnych przyjęciach, zabawach, ulicach i w barach[2]

W latach 1922-1923 występował z gitarzystą Danem Sane'em, a następnie z zespołem Jack Kelly Jug Busters w skład którego wchodzili skrzypek Will Batts i wokalista Jack Kelly[2][4].

W roku 1927 rozpoczął nagrywać dla firmy Paramount Records w Chicago. W sierpniu i wrześniu pod nazwą Beale Street Sheiks (z Danem Sane'em) nagrał 12 bluesów, z których wszystkie doczekały się wydania[5].

W 1928 r. nagrał w Memphis na jednej sesji w lutym i trzech sesjach w sierpniu 15 utworów dla firmy Victor Records[6].

W 1929 r. wziął udział w sesji nagraniowej w marcu (dla Paramount w Chicago), a następnie w trzech sesjach we wrześniu (dla Victor w Memphis). Były to jego ostatnie nagrania[6].

W latach 30. XX w. razem z Sane'em jako Beale Street Sheiks występowali w Memphis i jego okolicach, na ulicach, prywatkach, w tawernach. Ponieważ zdobyli sobie zasłużoną renomę, dołączali również do większych wędrownych trup (medicine shows, a nawet Ringling Brothers Circus), z którymi występowali w Arkansas i Tennessee[2][4].

Od połowy lat 40. do ich końca grał w duecie z Williem Borumem głównie w rejonie Memphis oraz północnego Missisipi. Czasem występowali jako trio z synem Stokesa - Rooseveltem[2].

W 1949 r. zamieszkał w Clarksdale, gdzie zajął się uprawą bawełny na farmie. Od czasu do czasu występował, często z Bukką White'em w małych barach[2].

W 1951 r. jego zdrowie bardzo się pogorszyło i stał się bardzo religijnym człowiekiem.

Zmarł na udar mózgu 12 września 1955 w Memphis[b]. Został pochowany na Hollywood Cemetery w Memphis[2].

Był żonaty z Maggie Bannister (zm. w 1952 r.) i miał 4 dzieci: Curtisa, Roosevelta, Georgię i Helen[2].

Ocena i krytyka | edytuj kod

W 2012 r. został wprowadzony do Blues Hall of Fame.

Chociaż był głównie wykonawcą wiejskiego bluesa, to jego repertuar był bardzo szeroki i urozmaicony; traktuje się go więc nie tylko jako bluesmana, ale także jako piosenkarza.

Był obdarzony bogatym, wyróżniającym się głosem i z tego powodu był uważany za jednego z najpopularniejszych muzyków w Memphis. Według niektórych (jak np. Steve Calt) miał najlepszy głos ze wszystkich muzyków, którzy wyszli z Memphis[2].

Jego dynamiczna i pulsująca gra na gitarze, pod dużym wpływem stylu ragtime'owego wywodzącego się z rejonu Piedmontu w Alabamie przyczyniła się do jego popularności na wszelkich zabawach tanecznych[2][4].

Wywarł wpływ na takich muzyków jak Garfield Akers, Joe Callicott i Jim Jackson[2].

Wybrana dyskografia i filmografia | edytuj kod

Płyty/CD

  • Frank Stokes with Dan Sane & Will Bats 1927–1929 (Roots, 1968)
  • Creator of the Memphis Blues (Yazoo, 1977, wznowienie na CD w 1990 Yazoo 1056)
  • The Remaining Titles 1927-29 (Matchbox, 1984)
  • The Victor Recordings in Chronological Order 1928–1929 (Document, 1990)
  • The Beale Street Sheiks (Document, 1990)
  • The Best of Frank Stokes (Yazoo, 2005)
  • Downtown Blues (Monk, 2010)
  • Famous for Hits (Blues Images, 2006) - The Beale Street Sheiks
  • Chicken You Can Roost Behind the Moon (Monk, 2010) - The Beale Street Sheiks

Uwagi | edytuj kod

  1. Jest to rodzaj folkowego tańca, w którym dużą rolę odgrywało wystukiwanie rytmu obcasami zarówno o podłogę jak i uderzaniem obcasem w obcas
  2. Sheldon Harris w Blues Who's Who jako przyczynę śmierci podaje uremię

Przypisy | edytuj kod

  1. Sheldon Harris. Blues Who's Who. Str. 485, 486
  2. a b c d e f g h i j k Sheldon Harris. Blues Who's Who. Str. 486
  3. Marek Jakubowski. Blues, str. 568
  4. a b c Marek Jakubowski. Blues, str. 569
  5. Robert M. W. Dixon, John Godrich, Howard W. Rye. Blues and Gospel Records 1890-1943. Str. 865
  6. a b Robert M. W. Dixon, John Godrich, Howard W. Rye. Blues and Gospel Records 1890-1943. Str. 865, 866

Bibliografia | edytuj kod

  • Sheldon Harris. Blues Who’s Who. Da Capo Press. Nowy Jork, 1991. ​ISBN 0-306-80155-8​.
  • Marek Jakubowski. Blues. Oficyna Wydawnicza Atena. Poznań, 2008. ​ISBN 978-83-923700-2-4​.
  • Francis Davis. The History of the Blues. The Roots, the Music, the People from Charley Patton to Robert Cray. Hyperion. Nowy Jork, 1995. ​ISBN 0-7868-6052-9
  • Samuel Charters. The Blues Makers. Da Capo Paperback. Nowy Jork, 1991. ​ISBN 0-306-80438-7
  • Robert M. W. Dixon, John Godrich, Howard W. Rye. Blues and Gospel Records 1890-1943. Clarendon Press. Oxford, 1997. ​ISBN 0-19-816239-1
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Frank Stokes" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy