Frank Ullrich


Frank Ullrich w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Frank Ullrich (ur. 24 stycznia 1958 w Trusetal) – niemiecki biathlonista reprezentujący NRD, wielokrotny medalista mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich oraz czterokrotny zdobywca Pucharu Świata.

Spis treści

Kariera | edytuj kod

Pierwsze sukcesy w karierze osiągnął w 1975 roku, kiedy podczas mistrzostw świata juniorów w Anterselvie zdobył złoty medal w sztafecie i brązowy w sprincie. Rok później wystartował na igrzyskach olimpijskich w Innsbrucku, gdzie wspólnie z Karlem-Heinzem Menzem, Manfredem Beerem i Manfredem Geyerem wywalczył brązowy medal w sztafecie. W biegu indywidualnym nie wziął udziału. W 1977 roku zdobywał medale jako junior i senior. Najpierw został mistrzem świata juniorów w biegu indywidualnym, a parę dni później z Beerem, Geyerem i Klausem Siebertem zajął trzecie miejsce w sztafecie na mistrzostwach świata w Vingrom.

W styczniu 1978 roku zadebiutował w zawodach Pucharu Świata. Już w drugich zawodach sezonu, 14 stycznia w Ruhpolding rywalizację w sprincie ukończył na trzeciej pozycji. Wyprzedzili go jedynie Sigleif Johansen z Norwegii oraz kolejny reprezentant NRD - Eberhard Rösch. Osiem dni później w Anterselvie odniósł swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo, wygrywając bieg indywidualny. Następnie wystąpił na mistrzostwach świata w Hochfilzen, gdzie zdobył trzy medale. Zwyciężył tam w sprincie i sztafecie, a w biegu indywidualnym zajął drugie miejsce, rozdzielając Norwega Odda Lirhusa i Eberharda Röscha. W marcu odniósł kolejne zwycięstwo, wygrywając sprint w Murmańsku. W klasyfikacji generalnej sezonu 1977/1978 zajął pierwsze miejsce, zostając tym samym pierwszym w historii zdobywcą Pucharu Świata. W kolejnym sezonie wielokrotnie plasował się w pierwszej dziesiątce zawodów pucharowych, jednak na podium stanął trzy razy. Odniósł jedno zwycięstwo, podczas mistrzostw świata w Ruhpolding, wygrywając 31 stycznia 1979 roku w sprincie. Zwyciężył także w sztafecie, a w biegu indywidualnym był czwarty, przegrywając walkę o podium z Sigleifem Johansenem. W klasyfikacji generalnej sezonu 1978/1979 zajął drugie miejsce, ulegając tylko Klausowi Siebertowi.

W sezonach 1979/1980, 1980/1981 i 1981/1982 trzy razy z rzędu zdobywał Puchar Świata. To osiągnięcie wyrównał dopiero Raphaël Poirée w sezonie 2001/2002. W tym czasie Ullrich 18 razy stawał na podium zawodów pucharowych, odnosząc przy tym 11 zwycięstw. Jest jednym z czterech biathlonistów, którzy zdobyli Puchar Świata co najmniej czterokrotnie, dokonali tego także Raphaël Poirée, Ole Einar Bjørndalen i Martin Fourcade. Na igrzyskach olimpijskich w Lake Placid w 1980 roku zdobył trzy medale. Najpierw zdobył srebrny medal w biegu indywidualnym, plasując się za Anatolijem Alabjewem z ZSRR, a przed Eberhardem Röschem. Trzy dni później zwyciężył w sprincie, wyprzedzając Władimira Alikina z ZSRR i Alabjewa. Został jednocześnie pierwszym w historii mistrzem olimpijskim w tej konkurencji. Ponadto wspólne z Mathiasem Jungiem, Siebertem i Röschem wywalczył srebrny medal w sztafecie. Na rozgrywanych w 1981 roku mistrzostwach świata w Lahti był najlepszy w sztafecie i sprincie, a w biegu indywidualnym był drugi, rozdzielając dwóch reprezentantów Finlandii: Heikkiego Ikolę i Erkkiego Antilę. Trzy medale wywalczył też podczas mistrzostw świata w Mińsku w 1982 roku. Tym razem złote medale zdobył w sztafecie i biegu indywidualnym, a srebrny w sprincie, w którym uległ tylko Norwegowi Eirikowi Kvalfossowi.

Sezon 1982/1983 ukończył na trzeciej pozycji, za Peterem Angererem z RFN i Eirikiem Kvalfossem. Cztery razy stawał na podium, odnosząc przy tym dwa zwycięstwa. Ostatni raz na podium indywidualnych zawodów PŚ stanął 23 lutego 1983 roku w Anterselvie, zwyciężając w biegu indywidualnym. Jednocześnie zdobył złoty medal Mistrzostw Świata w Biathlonie 1983. Na tej samej imprezie był też ósmy w sprincie, a razem z Mathiasem Jungiem, Frankiem-Peterem Roetschem i Matthiasem Jacobem zajął drugie miejsce w sztafecie. Startował jeszcze w sezonie 1983/1984, jednak w indywidualnych startach nie stanął na podium. Najlepszy wynik osiągnął 21 stycznia 1984 roku w Ruhpolding, gdzie był czwarty w sprincie. W klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie 24. miejsce. Brał też udział w igrzyskach olimpijskich w Sarajewie w 1984 roku, zajmując piąte miejsce w biegu indywidualnym, siedemnaste w sprincie i czwarte w sztafecie.

Po zakończeniu czynnej kariery został trenerem. Trenował między innymi reprezentację NRD w latach 1987-1990 oraz niemieckich biathlonistów w latach 1998-2010. W 2012 roku zastąpił Jochena Behle na stanowisku trenera męskiej reprezentacji Niemiec w biegach narciarskich. Trzy lata później zrezygnował[1].

Osiągnięcia | edytuj kod

Igrzyska olimpijskie | edytuj kod

Mistrzostwa świata | edytuj kod

Puchar Świata | edytuj kod

Miejsca w klasyfikacji generalnej | edytuj kod

Miejsca na podium chronologicznie | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Ehemaliger Biathlon-Bundestrainer Frank Ullrich: "Bei Unehrlichkeit ist Schluss" (niem.)

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Frank Ullrich" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy