Gia Long


Gia Long w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gia Long (Nguyễn Phúc Ánh), bardziej znany jako Nguyễn Ánh (ur. 1762, zm. 1820) - cesarz Wietnamu.

W 1777 jako najstarszy ocalały z rodu, został nominalnym władcą ogarniętego wojną domową południa Wietnamu. W 1802 po pokonaniu wszystkich przeciwników i zjednoczeniu całego kraju ogłosił się jedynym władcą Wietnamu i przyjął imię Gia Long.

Jako cesarz prowadził politykę umiarkowanego izolacjonizmu, kierując się raczej w stronę Chin i reszty Azji, niż mocarstw europejskich.

Zmarł w 1820. Założona przez niego dynastia Nguyễn panowała do 1945[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. Wiesław Olszewski, "Historia Wietnamu", Ossolineum, 1991
Kontrola autorytatywna (osoba):