Granatnik SPG-9


Granatnik SPG-9 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

SPG-9 (ros. СПГ-9) – radzieckie lekkie działo bezodrzutowe oficjalnie klasyfikowane jako ciężki granatnik przeciwpancerny przeznaczony do zwalczania opancerzonych wozów bojowych, niszczenia i obezwładniania siły żywej oraz środków ogniowych.

Działo przystosowane jest do strzelania pociskami odłamkowymi OG-9W oraz przeciwpancernymi kumulacyjnymi PG-9W, podobnie jak armata 2A28 Grom montowana w BWP-1 (odpowiednio OG-15W i PG-15W). Amunicja ta klasyfikowana jest jako armatnia, chociaż posiada silnik rakietowy, który włącza się w odległości około 20 metrów od wylotu lufy po wystrzeleniu pocisku za pomocą zwykłego ładunku miotającego i zwiększa prędkość pocisku do 700 m/s[1]. SPG-9 wyposażono w celownik mechaniczny i celownik optyczny PGO-1 oraz mechaniczny mechanizm odpalający[1].

Granatnik został wprowadzony do służby w 1962 jako następca 82 mm działa bezodrzutowego B-10. Od 1968 w Polsce na uzbrojeniu oddziałów powietrznodesantowych stosowany z hełmem dźwiękochłonnym HD-3.

Obecnie SPG-9 to konstrukcja przestarzała, przy znacznej masie i dużych wymiarach ma siłę ognia mniejszą niż większość współczesnych granatników.

Spis treści

Wersje[1] | edytuj kod

  • SPG-9 – wersja standardowa.
  • SPG-9N – wersja z noktowizorem.
  • SPG-9D – desantowy, wersja wyposażona w jarzmo z kołami.
  • SPG-9DM – zmodyfikowana wersja desantowa, zmieniono jarzmo z kołami.
  • SPG-9M – wersja zmodernizowana wyposażona w celownik PGOK-1. Posiada podstawę do montażu celownika noktowizyjnego typu 1PN52, teleskopową nogę przednią podstawy i składany chwyt transportowy.

Dane taktyczno-techniczne | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Technika Wojska Polskiego 1998 ↓, s. 74.

Bibliografia | edytuj kod

  • Igor Witkowski: Broń przeciwpancerna. Warszawa: Lampart, 1996, s. 51. ISBN 83-86776-25-0.
  • Andrzej Ciepliński, Ryszard Woźniak: Encyklopedia współczesnej broni palnej (od połowy XIX wieku). Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1994, s. 211. ISBN 83-86028-01-7.
  • Opracowanie zespołu pod kierunkiem Jerzego Paszkowskiego: Technika Wojska Polskiego. Warszawa: Dom Wydawniczy Bellona, 1998. ISBN 83-11-08889-6.Sprawdź autora:1.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Granatnik SPG-9" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy