Gustav Heinemann


Gustav Heinemann w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gustav Walter Heinemann (ur. 23 lipca 1899 w Schwelm, zm. 7 lipca 1976 w Essen) – polityk niemiecki. Heinemann przyszedł na świat w zamożnej rodzinie westfalskiej.

Kariera polityczna tego byłego wykładowcy prawa rozpoczęła się po powstaniu Republiki Federalnej Niemiec. W latach 1949–1950 był współpracownikiem kanclerza Konrada Adenauera. Jednak różnica w poglądach na temat remilitaryzacji państwa doprowadziła do odejścia Heinemanna z gabinetu Adenauera.

Niedługo potem Heinemann znalazł się w szeregach opozycyjnej wówczas SPD. W okresie Wielkiej Koalicji (CDU/CSU – SPD, 1966-1969) pełnił urząd ministra sprawiedliwości. Zasłynął wtedy wyrażeniem zrozumienia dla rozruchów studenckich w 1968 roku.

W roku 1969 dotychczasowy prezydent Heinrich Lübke ustąpił na kilka miesięcy przed końcem swojej kadencji. Wówczas władzę w kraju przejęła koalicja socjaldemokratów i liberałów z FDP na czele z Willym Brandtem. SPD jako swego kandydata na nowego prezydenta wysunęło właśnie Heinemanna, który wygrał wybory.

Ojciec teolożki Uty Ranke-Heinemann.


Prezydenci (Bundespräsident) Republiki Federalnej Niemiec
  • od 1949

Pierwszy rząd Konrada Adenauera (1949–1953)

Rząd Kurta Georga Kiesingera (1966–1969)

Ministrowie sprawiedliwości Niemiec Ministrowie spraw wewnętrznych Niemiec Kontrola autorytatywna (osoba):Encyklopedia internetowa:
Na podstawie artykułu: "Gustav Heinemann" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy