Harmonia (muzyka)


Harmonia (muzyka) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Harmonia – nauka o budowie i łączeniu akordów.

Jest jedną z dyscyplin teoretycznych, stanowiącą wspólnie z kontrapunktem, nauką o formach muzycznych oraz instrumentoznawstwem kanon wykształcenia muzycznego.

Kurs harmonii w polskich średnich szkołach muzycznych trwa obecnie co najmniej 2 lata (przedmiot harmonia, realizowany w dowolnych kolejnych klasach szkoły muzycznej II stopnia lub ogólnokształcącej szkoły muzycznej II stopnia[1]) i obejmuje zagadnienia związane z systemem dur-moll. Stosuje się metody analizy i zapisu oznaczeń funkcyjnych opracowane przez Kazimierza Sikorskiego oraz Franciszka Wesołowskiego.

W szkołach wyższych stosuje się obok powyższych inne metody analizy (np. analizę schenkerowską); program obejmuje również analizę dzieł opartych na innych systemach tonalnych oraz dzieł od tonalności oderwanych (atonalność).

Przypisy | edytuj kod

  1. Rozporządzenie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 31 sierpnia 2016 r. w sprawie ramowych planów nauczania w publicznych szkołach i placówkach artystycznych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1408)
Kontrola autorytatywna (termin muzyczny):
Na podstawie artykułu: "Harmonia (muzyka)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy