Heinkel He 219


Heinkel He 219 w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Heinkel He 219 Uhu – nocny samolot myśliwski, konstrukcji niemieckiej z okresu II wojny światowej.

Konstruktorzy z zakładów Heinkla przystąpili w 1940 r. do pracy nad samolotem rozpoznawczym dalekiego zasięgu z kabiną ciśnieniową i trójkołowym podwoziem z kołem przednim; opracowali również wersję jako myśliwca bombardującego oraz przeznaczonego do działań na dużej wysokości[2]. Alianci nasilali ataki powietrzne na Niemcy, wobec tego gen. Josef Kammhuber zdecydował o przekształceniu He 219 w myśliwiec nocny. Pierwszy lot odbył się 15 listopada 1942 roku, a chrzest bojowy przeszedł w nocy z 11 na 12 czerwca 1943 roku. Wyposażony był w radar krótkiego zasięgu – FuG 212 Liechtenstein C- 1, a następnie Liechtenstein C-1, SN-2. Samoloty były produkowane w Schwecht, planowano również produkcję w Mielcu, ale okazało się to niemożliwe z powodu braku wykwalifikowanego personelu. Pomimo znacznej skuteczności w zwalczaniu alianckich bombowców, produkcję tego myśliwca wstrzymano w maju 1944 roku na korzyść Ju 88 G i Do 335. Były przewidywane wersje rozwojowe tego samolotu: He 219C oraz He 319 i 419, ogółem wyprodukowano 268 samolotów (oraz 20 prototypów)[2].

Najważniejsze wersje:

  • He 219A-5/R1 uzbrojona w dwa działka MG 151 20 mm, dwa działka MK108 30 mm oraz dwa działka MK 108 "Schräge Musik"
  • He 219A-5/R3 uzbrojona w dwa działka MG 151 20 mm, dwa działka MK108 30 mm oraz dwa działka MK 108 "Schräge Musik"
  • He 219A-6 przeznaczony do zwalczania brytyjskich samolotów De Havilland Mosquito, pozbawiony opancerzenia i z uzbrojeniem zredukowanym do czterech działek MG 151 20 mm. Napęd stanowiły silniki DB 603 L wyposażone w dwustopniową turbosprężarkę o mocy startowej 1287 kW (1750 KM). Samolot osiągał 650 km/h.
  • He 219 A-7 wersja o zwiększonym opancerzeniu, kabiną ciśnieniową, obaj członkowie załogi zajmowali fotele wyrzucane. Wyposażenie radiowe było bardzo bogate: radar FuG 220 Lichtenstein SN-2 oraz FuG 218 Neptun, odbiornik radiowy FuG 10P, urządzenie identyfikacyjne "swój – obcy" FuG 25 a. Na uzbrojenie składały się cztery działka MG 108 i MK 103 30mm oraz dwa działka MG 151 kalibru 20 mm (He 219 A-7/R-1).

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. AlexanderA. Lüdeke AlexanderA., Weapons of World War II, Bath: Parragon, 2011, s. 196, ISBN 978-1-4454-2435-4, OCLC 744570428 .
  2. a b Bogusław Wołoszański: Encyklopedia II wojny światowej front. Warszawa: Wydawnictwo "Amber", 1997. ISBN 83-7169-309-5.

Bibliografia | edytuj kod

  • Marek J. Murawski: Samoloty Luftwaffe 1933-1945: Tom II. Warszawa: Wydawnictwo "Lampart", 1997. ISBN 83-86776-03-X.
  • Bogusław Wołoszański: Encyklopedia II wojny światowej front. Warszawa: Wydawnictwo "Amber", 1997. ISBN 83-7169-309-5.
Na podstawie artykułu: "Heinkel He 219" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy