Henryk Eile


Henryk Eile w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Henryk Eile vel Nachman Hirsch Eile (ur. 12 października 1878 w Krakowie, zm. 19 marca 1949 w Łodzi) – polski Żyd, prawnik, historyk administracji, publicysta, pułkownik intendent Wojska Polskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Henryk Eile urodził się 12 października 1878 roku w Krakowie, w rodzinie Filipa, kupca, i Jadwigi z domu Grynwald. Podjął studia na Uniwersytecie Wiedeńskim (od 1899 do 1900), które kontynuował na Uniwersytecie Jagiellońskim do 1903 otrzymując absolutorium.

Działał w ramach organizacji Polski Skarb Wojskowy[1]. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich 8 sierpnia 1914. Otrzymał przydział do Departamentu Wojskowego Naczelnego Komitetu Narodowego, w którym sprawował stanowisko naczelnika wydziału. W 1915 kierował biurem odpowiedzialnym za udzielanie zasiłków i zaopatrzenia dla rodzin walczących legionistów. Mianowany podporucznikiem w korpusie oficerów kancelaryjnych w kwietniu 1917[2]. Następnie był szefem sekcji gospodarczej w Komisji Wojskowej Tymczasowej Rady Stanu od 1 lipca 1917 do 1 września 1918. Służył w legionach w stopniu porucznika kancelaryjnego.

W listopadzie 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego. Po wojnie polsko-bolszewickiej podjął służbę w Departamencie VII Gospodarczym (Intendentury) Ministerstwa Spraw Wojskowych, w którym w stopniu kapitana został szefem sekcji V Zaopatrzenia Rodzin Wojskowych i Emerytów[3].

1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w Departamencie VII Ministerstwa Spraw Wojskowych, a jego oddziałem macierzystym był wówczas Wojskowy Okręgowy Zakład Gospodarczy w Warszawie Powązkach[4].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 30. lokatą w korpusie oficerów intendentów[5]. 5 kwietnia 1923 roku został przesunięty ze stanowiska szefa Wydziału Wojenno-Likwidacyjnego na stanowisko szefa Wydziału Uposażeń w Departamencie VII Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych[6][7][8].

1 grudnia 1924 roku awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku i 11. lokatą w korpusie oficerów intendentów[9]. W 1928 był przydzielony do Departamentu Intendentury Ministerstwa Spraw Wojskowych[10]. Z dniem 30 kwietnia 1929 roku został przeniesiony w stan spoczynku[11].

W późniejszych latach II Rzeczypospolitej pełnił funkcje urzędnika ministerialnego: był radcą w Ministerstwie Rolnictwa, od 15 marca 1930 był urzędnikiem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Po wybuchu II wojny światowej 1939 podczas kampanii wrześniowej służył w Sekretariacie Komisariatu Cywilnego działającym przy Dowództwie Obrony Warszawy. Brał udział w działaniach obrony cywilnej. Lata okupacji niemieckiej ziem polskich przeżył ukrywany przez Polaków[12].

Publikował w zakresie historii administracji i wojskowości polskiej. Występował z odczytami w Polskim Radiu[13][14].

Zmarł 19 marca 1949 w Łodzi.

Jego żoną była Gustawa z domu Rychter[15], a ich synem był Marian Eile (1910–1984, dziennikarz, satyryk, malarz i scenograf).

Publikacje | edytuj kod

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Zygmunt Zygmuntowicz: Żydzi Bojownicy o Niepodleglość Polski. Lwów: 1939.
  2. Mianowania w Legionach. „Nowa Reforma”, s. 3, nr 201 z 1 maja 1917. 
  3. Regina Czarnecka: Organizacja Ministerstwa Spraw Wojskowych (MSWojsk.) w latach 1918–1921. Centralne Archiwum Wojskowe. [dostęp 2015-08-21].
  4. Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r. Dodatek do Dziennika Personalnego M.S.Wojsk. Nr 37 z 24 września 1921 roku, s. 487, 611.
  5. Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 338.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 20 z 5 kwietnia 1923 roku, s. 283.
  7. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 22, 1271.
  8. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 22, 1155.
  9. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 131 z 17 grudnia 1924 roku, s. 731.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 770, 782.
  11. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 4 z 14 lutego 1929 roku, s. 71.
  12. Marek Gałęzowski: Żydzi w Legionach. Uważam Rze Historia, 10 listopada 2012.
  13. Co usłyszymy przez warszawskie radio. „Robotnik”, s. 6, nr 118 z 27 marca 1931. Polska Partia Socjalistyczna
  14. Radjo-program. „Głos Ziemi Białostockiej”, s. 3, nr 88 (159) z 18 kwietnia 1931. 
  15. Marek Gałęzowski, Na wzór Berka Joselewicza. Żołnierze i oficerowie pochodzenia żydowskiego w Legionach Polskich”. Z przedmową Richarda Pipesa. Warszawa 2010, s. 209–212.
  16. Napoleon i jego życie. napoleon.org.pl. [dostęp 2015-08-21].
  17. Halina Danczowska: Rada Artystyczna Miasta Lublina 1935-1939. Lublin: 2011, s. 38.
  18. Stanisław Moniuszko, Straszny dwór. Warszawa: Teatr Narodowy w Warszawie, 1998, s. 33.
  19. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 23.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Henryk Eile" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy