Honda CBR 600F


Honda CBR 600F w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Honda CBR 600F – sportowo-turystyczny motocykl Hondy produkowany od 1986 do 2006 roku i produkowany później od 2011 roku. Motocykle zostały wyposażone w czterocylindrowe, rzędowe silniki czterosuwowe chłodzone cieczą z szesnastozaworową głowicą. Model produkowany był w czterech generacjach oznaczanych literami F1 - F4. Bliźniaczy model sportowy - CBR 600RR produkowany od 2003 roku zastąpił w roku 2006 model CBR 600 F4i. Honda wprowadziła ponownie model CBR 600F w 2011 roku, jako uzupełnienie oferty o model sportowy z uniwersalnymi atrybutami.

Spis treści

Generacje CBR 600F | edytuj kod

F1 (PC19) 1987 - 1988 | edytuj kod

Pierwsza generacja motocykla, o nazwie handlowej "Hurricane". Została wyposażona w silnik o mocy 85 KM który powstał jako zupełnie nowa jednostka napędowa. Podczas projektowania wywarto duży nacisk na geometrię motocykla, wyważenie pojazdu oraz aerodynamikę. Z tego względu model uzyskał uznanie wśród kierowców. Wadą tego modelu była słaba ochrona kierowcy przed wiatrem.

W pierwszych modelach z roku 1987 roku zauważono występowanie problemów ze sprzęgłem, które wymagały przeprowadzenia akcji serwisowych. Z tego powodu dokonano wymiany sprzęgła we wszystkich modelach. Po wymianie sprzęgło pracowało płynniej. Przeprowadzenie akcji było odznaczane wybiciem punktu za numerem seryjnym silnika. Modele 1988 i późniejsze mają już zainstalowane nowe sprzęgła.

F1 (PC23) 1989 - 1990 | edytuj kod

Motocykl z silnikiem o większej mocy. Zwiększono stopień sprężania do 11,3:1 (poprzednio 11,1:1), zwiększono średnicę gardzieli gaźników, zmieniono czasy rozrządu oraz tłumik wydechu. Moc silnika wynosiła 93 KM. W nadwoziu wprowadzono regulację dźwigni hamulca przedniego i regulację tłumienia odbicia tylnego amortyzatora oraz usunięto gumę stopy podpórki bocznej.

Model PC23 wszedł na rynek USA dopiero w 1990 roku, jednak w amerykańskim modelu PC19 z 1989 roku wprowadzono niewielkie zmiany, m.in. w instalacji zapłonowej.

W modelu 1989 zauważono poważny problem z wężem odpowietrzającym pompy paliwowej. W pewnych warunkach mogło dochodzić do przedostawania się mieszanki paliwowo-powietrznej z odpowietrzników gaźników do węża odpowietrzania pompy paliwa. Mieszanka paliwowo-powietrzna mogła ulec zapaleniu w od iskrzących styków elektrycznych wewnątrz pompy co mogło skutkować szybko rozprzestrzeniającym się pożarem. W celu usunięcia problemu natychmiastowo poddano akcji serwisowej wszystkie modele celem poprawienia ułożenia węża odpowietrzania pompy paliwa.

F2 (PC25) 1991 - 1994 | edytuj kod

Druga generacja. Jednostka napędowa została gruntownie przekonstruowana, efektem był bardzo nowoczesny silnik o mocy 100 KM. W nowej jednostce napędowej przeniesiono napęd rozrządu ze środka silnika na prawą stronę, dzięki czemu ułatwiono obsługę oraz wyeliminowano jedno łożysko wału korbowego. Zwiększono średnicę cylindra z 63mm do 65mm i zmniejszono skok tłoka, umożliwiło to zastosowanie większych zaworów w głowicy. Zawory są uruchamiane szklankowymi popychaczami z płytkową regulacją luzu (poprzednio dźwigienkami z ręczną regulacją). Stopień sprężania zwiększono do 11,6:1. Blok silnika z cylindrami stanowi jedną część, jest on również bardziej zwartą konstrukcją. Chłodnicę oleju umieszczono w obiegu cieczy chłodzącej. Zwiększono średnicę gardzieli gaźnika do 36mm oraz zmieniono układ wydechowy. Zmieniono kształt ramy oraz geometrię podwozia, koła mają szersze ogumienie. Nadwozie uzyskało nowy kształt owiewek. W przednim zawieszeniu zwiększono średnicę rur nośnych przedniego zawieszenia (41mm zamiast 37mm) oraz usunięto układ antynurkujący przy hamowaniu (TRAC). Pompę paliwa zastąpiono kranikiem podciśnieniowym.

W 1993 roku wprowadzono regulację tłumienia odbicia przedniego zawieszenia.

F3 (PC31) 1995 - 1996 | edytuj kod

Trzecia generacja. Zastosowano nowe owiewki, wprowadzono układ Direct Air Induction (doładowanie dynamiczne układu dolotowego) z charakterystycznymi wlotami powietrza pod przednią lampą, które stanowią atrapę dla wlotów umieszczonych nad chłodnicą. Zwiększono rozmiary chłodnicy i tłumika wydechu. Zmodyfikowano ramę, zastosowano szerszą tylną felgę, pływające tarcze hamulcowe. Powróciła pompa paliwa jak w modelu F1.

F3 (PC31A) 1997 - 1998 | edytuj kod

Modyfikacja motocykla. Moc silnika wzrosła do 105 KM. Zastosowano nowy, mikroprocesorowy układ zapłonowy z czujnikiem kąta otwarcia przepustnic. Zmodyfikowano układ Direct Air Induction. Dokonano liftingu, tarcze zegarów koloru białego, zmieniono tylne "ogony" tworzywowe oraz przedni błotnik.

F4 (PC35) 1999 - 2000 | edytuj kod

Czwarta generacja motocykla, w której dokonano dużych zmian konstrukcyjnych. Gruntownie przebudowano silnik, podwozie i nadwozie tworząc motocykl o bardziej sportowym niż turystycznym zacięciu. Nowości to:

  • Nowa aluminiowa rama o profilu dwukomorowym, zastępująca produkowaną przez 12 lat stalową ramę.
  • Zmieniona konstrukcja mocowania osi tylnego wahacza. W nowym modelu silnik oraz wahacz jest mocowany na wspólnej osi, kiedy w starych modelach silnik oraz wahacz mocowany był w trzech osobnych punktach. Zapewnia to większą stabilność oraz zmniejszenie obciążenia przenoszonego na ramę pomiędzy silnikiem a wahaczem.
  • Zastosowano nowy tylny wahacz wykonany z aluminium z zastosowaniem technologii grawitacyjnego odlewania aluminium.
  • Zmodyfikowano przednie zawieszenie, wprowadzono pełną regulację tłumienia ugięcia i odbicia oraz napięcia wstępnego sprężyny. Średnica rur nośnych zwiększono do 43mm. Skok zawieszenia wynosi 120mm.
  • Zmieniono mocowanie systemu Pro-Link tylnego zawieszenia. Zbiornik amortyzatora wraz z regulacją umieszczono po lewej stronie motocykla. Układ dźwigniowy jest mocowany do silnika.
  • Zmieniono układ hamulcowy.
  • Zastosowano lżejsze i szersze trójramienne koła, tylna opona ma rozmiar 180/55-17.
  • Układ zapłonowy wyposażono w immobilizer HISS oraz system trójwymiarowej mapy zapłonu.
  • Nowy kształt owiewek, zmienione malowanie nadwozia.
  • Przedni reflektor wykonano z tworzyw sztucznych w celu redukcji masy, w lampie tylnej zastosowano dwie żarówki w celu poprawy widoczności.
  • Zastosowano nowy, w pełni elektroniczny zestaw wskaźników zapewniający lepszą czytelność, jest również dużo lżejszy.
  • Lżejszy o 3kg i bardziej dynamiczny silnik o mocy 110 KM

Modyfikacja silnika przyniosła bardzo duże zmiany.

  • Zmniejszono ilość oleju pracującego w silniku z 4,2l do 3,7l, wprowadzono okienko kontroli oleju.
  • Zmieniono średnicę cylindrów z 65mm do 67mm wraz ze zmniejszeniem skoku tłoka z 45,2mm do 42,5mm.
  • Zmniejszono tarcie wewnętrzne redukując średnicę czopów wału korbowego. Tuleje żeliwne zastąpiono materiałami ceramicznymi, zmniejszając jednocześnie masę o 600g.
  • Przeprojektowano głowicę, zmniejszono kąt rozchylenia zaworów, kanały ssące poprowadzono o bardziej prostym kształcie.
  • Zmodyfikowano układ Direct Air Induction System oraz filtr powietrza.
  • Zwiększono średnicę gardzieli gaźników z 36mm do 36,5mm.
  • Zastosowano zintegrowane cewki WN umieszczone w fajkach świecy.
  • Zmodyfikowano układ wydechowy poprawiając osiągi w zakresie średnich obrotów.
  • Zastosowano nowy układ Air Injection System doprowadzający świeże powietrze do gazów spalinowych, redukując emisję CO i HC.
  • Zastosowano nowe, bardziej kompaktowe sprzęgło, zapewniające lżejszą pracę.
  • Poprawiono układ chłodzenia, zmieniono przepływ płynu chłodzącego przez silnik, zwiększono rozmiary chłodnicy, zastosowano mniejszą chłodnicę oleju montowaną pod filtrem oleju (z modelu CBR900RR).
  • Zastosowano mniejszy rozrusznik elektryczny o zmniejszonej masie.

F4i - 2001 - 2006 | edytuj kod

Kolejna wersja motocykla, w której przede wszystkim zastosowano wtryskowy układ zasilania. Zmieniono owiewki i zmodyfikowano kilka podzespołów. Te zmiany to:

  • Zastosowanie układu wtryskowego PGM-FI z przepustnicami o średnicy 38mm i automatycznym układem rozruchowym (tzw. "ssaniem").
  • Zmodyfikowano układ dolotowy.
  • Zastosowano nowe irydowe świece zapłonowe.
  • Zmieniono przełożenie piątego i szóstego biegu, zastosowano tylną zębatkę większą o jeden ząb.
  • Zmodyfikowano układ wydechowy. Na rynek niemiecki wprowadzono także trójdrożny katalizator o nazwie HECS3.
  • Zastosowano mocniejszy alternator o wydajności 29A oraz inny akumulator.
  • Wzmocniono aluminiowe odlewy ramy.
  • Dokonano niewielkich zmian w zawieszeniu. W przednim widelcu teleskopowym zamieniono stalowy element amortyzatora na aluminiowy, natomiast w tylnym zawieszeniu sprężynę o kolorze żółtym.
  • W układzie hamulcowym zastosowano aluminiowe tłoczki zamiast stalowych, zmieniono materiał okładzin ciernych.
  • Zastosowano lżejsze obręcze kół.
  • Zastosowano nowy, lekki, elektroniczny licznik z wyświetlaczem LCD.
  • Zmieniono stylizację nadwozia.

F4i Sport - 2001 - 2002 | edytuj kod

Produkowana równolegle z modelem F4i wersja "sportowa" z drobnymi modyfikacjami. Najbardziej zauważalną różnicą jest rozdzielenie wspólnej kanapy kierowcy i pasażera na dwie osobne oraz lakierowanie ramy i wahacza w kolorze czarny mat. Ponadto w modelu Sport usunięto podstawkę centralną, zastosowano inne wałki rozrządu i gniazda zaworów, lżejsze koło zamachowe, podwójne sprężyny zaworów, sprzęgło z dodaną jedną tarczą oraz tylną zębatkę większą o jeden ząb. W 2003 roku wersja ta została zastąpiona przez CBR 600 RR.

2011 CBR 600F | edytuj kod

Po kilku latach panowania sportowego motocykla CBR 600RR i braku sportowo-turystycznego motocykla w gamie modeli postanowiono przywrócić produkcję CBR 600F, sportowego ale zarazem łatwego w prowadzeniu i bardziej uniwersalnego modelu przeznaczonego dla bardziej i mniej doświadczonych kierowców.

Motocykl powstał na bazie modelu CB 600F Hornet i obudowaniu go w owiewki. Stylistyka nadwozia została zaprojektowana we włoskim oddziale Hondy. Dla odmiany postanowiono zastosować pojedynczy reflektor. Motocykl wyposażono w silnik pochodzący z CBR 600RR z 2007 roku, stosowany również w CB 600F Hornet, jednak silnik bardziej miękko zestrojono, co dało poprawę elastyczności i ułatwiło kierowanie początkującym motocyklistom. Moc silnika wynosi 102 KM przy 12000 obr./min, a maksymalny moment obrotowy 64 Nm przy 10500 obr./min. Zastosowano układ wydechowy "underslung" znany z CBR 1000RR Fireblade i CB 600F Hornet. Rama została wykonana ze stopu aluminium, techniką półpłynnego odlewu grawitacyjnego. Przednie zawieszenie HMAS typu Upside-Down w porównaniu z CBR 600RR zostało bardziej komfortowo zestrojone. Układ hamulcowy ma konwencjonalnie mocowane zaciski hamulcowe, jako opcja dostępna jest wersja z układem Combined ABS.

Dane techniczne | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Honda CBR 600F" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy