Humbert II


Humbert II w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Humbert II, właśc. Humbert Mikołaj Tomasz Jan Maria (wł. Umberto II - Umberto Nicola Tommaso Giovanni Maria) (ur. 15 września 1904 w Racconigi, zm. 18 marca 1983 w Genewie) – król Włoch od 9 maja do 12 czerwca 1946, z dynastii sabaudzkiej, syn Wiktora Emanuela III i królowej Eleny Czarnogórskiej. Ze względu na zaledwie miesięczny okres panowania nazwany „królem Maja” (wł. Re di Maggio).

Spis treści

Zarys biografii | edytuj kod

8 stycznia 1930 poślubił w Rzymie Marię Józefę Belgijską (ur. 4 sierpnia 1906, zm. 27 stycznia 2001), córkę Alberta I Koburga i jego żony Elżbiety Gabrieli Bawarskiej. Mieli czworo dzieci:

  • Maria Pia Ludwika (ur. 1934)
∞ (1) książę Aleksander Karadziordziewić (syn regenta Pawła Karadziordziewića) ∞ (2) książę Michał Burbon-Parmeński (wnuk Roberta Parmeńskiego)
  • Wiktor Emanuel (ur. 1937), książę Neapolu, pretendent do tronu Włoch
Marina Ricolfi Doria
  • Maria Gabriela Elżbieta (ur. 1940)
∞ Robert Zellinger de Balkany
  • Maria Beatrycze Karolina (ur. 1943)
∞ Luis Reyna Popiersie Humberta II

W czasie zaręczyn Marii Józefy i Humberta miała miejsce nieudana próba postrzelenia księcia. Uroczystości ślubne były bardzo wystawne. Maria była bardzo zakochana w mężu, który traktował ją z znacznie większą rezerwą. Jego chłód, a później obojętność sprawiły, że małżonkowie coraz bardziej oddalali się od siebie, tym bardziej, że nie mieli wiele wspólnych zainteresowań.

Humbert przejął władzę, gdy jego ojciec abdykował na jego rzecz. Od samego początku starał się wiele podróżować po kraju, by spotykać się jak najczęściej z poddanymi, którzy okazywali mu swą lojalność.

Humbert II panował zaledwie 33 dni. Zrezygnował z piastowania urzędu królewskiego po referendum, które niewielką większością głosów zadecydowało o wprowadzeniu we Włoszech ustroju republikańskiego. Aktu abdykacji nie podpisał. Emigrował do Szwajcarii, a następnie Portugalii (Cascais).

W przeciwieństwie do innych rodzin królewskich, które zmuszone do ucieczki pozostawiały w ojczyźnie swoje dobra, Humbert dysponował olbrzymim majątkiem. Król narzucił sobie ścisły rozkład dnia: ranki poświęcał na skrupulatną lekturę włoskiej prasy i korespondencji, popołudniami przyjmował wizyty, redagował orędzia i odezwy. Pozwalał sobie jedynie na krótkie chwile odpoczynku: spacerował wówczas wzdłuż dzikiego portugalskiego wybrzeża lub też spędzał wieczory w teatrze.

Był przedostatnim właścicielem Całunu Turyńskiego. Zapisał go w testamencie Stolicy Apostolskiej.

Odznaczenia | edytuj kod

Rodowód | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s Genealogy of the Royal House.
  2. Federico Bona: I Cavalieri dell'Ordine Supremo del Collare o della Santissima Annunziata (wł.). W: Blasonario subalpino [on-line].
  3. Giuseppe Ravetto, Paolo Sézanne, Pier Luigi Imbrighi: Gli ordini cavallereschi italiani, Uffico storico esercito, 1997, s. 146
  4. Kawalerowie i statuty Orderu Orła Białego 1705-2008, 2008, s. 301-302
  5. Hyginus Eugene Cardinale: Orders of Knighthood Awards and The Holy See – A historical, juridical and practical Compendium. Londyn: Van Duren, 1983, s. 40.
  6. The London Gazette: no. 34119. p. 7. 28 December 1934
  7. Historia de la Orden del Águila de Georgia y la Túnica Inconsutil de Nuestro Señor Jesucristo
  8. Savoy, di, Umberto Nicola Tommaso Giovanni Maria
  9. Ordine equestre del Santo Sepolcro di Gerusalemme


Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Humbert II" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy