IRB Sevens World Series (2003/2004)


IRB Sevens World Series (2003/2004) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

IRB Sevens World Series (2003/2004) – piąta edycja IRB Sevens World Series, organizowanej przez IRB corocznej serii turniejów dla męskich reprezentacji narodowych w rugby 7. Składała się z ośmiu turniejów rozegranych pomiędzy grudniem 2003 a czerwcem 2004 roku, w których startowało szesnaście bądź dwadzieścia cztery zespoły. Cztery zespoły zwyciężały poszczególne zawody – triumfatorzy cyklu, Nowozelandczycy, okazali się najlepsi w dwóch z nich; Anglicy, którzy uplasowali się ostatecznie na drugiej pozycji, wygrali trzy turnieje; jeden, po raz pierwszy w historii, rozstrzygnęli na swą korzyść Argentyńczycy, co pomogło im w zdobyciu trzeciego miejsca w klasyfikacji generalnej; reprezentanci RPA, którzy wygrali dwa turnieje, zostali pozbawieni zwycięstwa w jednym z nich.

Spis treści

Informacje ogólne | edytuj kod

W porównaniu do poprzedniego sezonu zmieniła się liczba i gospodarze poszczególnych zawodów. Welsh Rugby Union oznajmił, iż nie będzie się ubiegał o odnowienie kontraktu, w gronie zainteresowanych była natomiast Kanada[1]. Z jedenastu ubiegłosezonowych turniejów wypadło pięć – w Australii, Chile, Chinach, Malezji i Walii – po raz pierwszy pojawiły się natomiast zawody w USA, cykl powrócił też do Francji, a wszystkie umowy zostały podpisane na trzy lata[2][3]. Ostatecznie zatem odbyło się osiem turniejów[4].

Po raz pierwszy w historii cyklu cztery rozpoczynające sezon turnieje miały czterech różnych triumfatorów – kolejno zwyciężały bowiem RPA, Anglia, Nowa Zelandia i, po raz pierwszy, Argentyna[5][6]. Nowozelandczycy utrzymywali jednak przewagę nad resztą stawki, bowiem prócz jednego zwycięstwa byli obecni także w pozostałych trzech finałach pierwszej połowy sezonu[7][8]. Trzecia z rzędu wygrana Anglików w Hongkongu zmniejszyła ich stratę do czterech punktów[9][10], tydzień później na drugim miejscu w klasyfikacji dołączyli do nich Południowoafrykańczycy po wymagającym dwóch dogrywek zwycięstwie w Singapurze[11], a w obu tych finałach wzięli udział Argentyńczycy[12], toteż przed europejską częścią cyklu, wartą czterdzieści punktów, prócz Nowozelandczyków w walce o zwycięstwo utrzymywali się reprezentanci Anglii, RPA i Argentyny. Liderzy cyklu pokonali jednak Anglików we Bordeaux[13], więc gospodarze ostatniego turnieju mieli jeszcze szansę na wyprzedzenie Nowozelandczyków w klasyfikacji generalnej, jednak musieliby wygrać te zawody i liczyć, by ich rywale zajęli w nich maksymalnie piątą lokatę[14]. Obrońcy tytułu zapewnili sobie końcowy triumf ćwierćfinałowym zwycięstwem nad Szkocją, ulegli jednak w finale Anglikom, którzy uplasowali się ostatecznie na drugiej pozycji ze stratą sześciu punktów[15][16]. Trzecie miejsce zajęła Argentyna, bowiem reprezentacja RPA została ukarana karą finansową i utratą punktów z dwóch pierwszych turniejów z powodu wystawienia do meczowego składu nieuprawnionego gracza Tonderaia Chavhangi[17][18][19]. Najwięcej punktów w sezonie zdobył Anglik Ben Gollings (394)[20], w klasyfikacji przyłożeń ex aequo triumfował jego rodak Rob Thirlby wraz z reprezentantem RPA Fabianem Juriesem[21].

Transmisje telewizyjne osiągnęły łącznie liczbę 364 godzin, potencjalnie docierając do 129 milionów gospodarstw domowych w 128 terytoriach, co oznaczało wzrost z poprzednim sezonem odpowiednio o 29%, 175% i 58%[22].

Kalendarz | edytuj kod

System rozgrywek | edytuj kod

W poszczególnych turniejach brało udział szesnaście zespołów, z wyjątkiem Hong Kong Sevens, skupiającego dwadzieścia cztery drużyny, a każda z nich mogła liczyć maksymalnie dwunastu graczy[23].

W fazie grupowej spotkania toczone były bez ewentualnej dogrywki, za zwycięstwo, remis i porażkę przysługiwały odpowiednio trzy, dwa i jeden punkt, brak punktów natomiast za nieprzystąpienie do meczu. W przypadku turnieju w Hongkongu po zakończeniu fazy grupowej ustalany był ranking – pierwsze osiem zespołów awansowały do ćwierćfinałów, kolejna ósemka do turnieju Plate, a pozostałe do Bowl. W pozostałych turniejach czołowa dwójka z każdej grupy awansowała do ćwierćfinałów, pozostałe zaś walczyły o Bowl. W przypadku tej samej liczby punktów ich lokaty były ustalane kolejno na podstawie[24][25]:

  1. wyniku meczu pomiędzy zainteresowanymi drużynami;
  2. lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych;
  3. lepszego bilansu przyłożeń zdobytych i straconych;
  4. większej liczby zdobytych punktów;
  5. większej liczby zdobytych przyłożeń;
  6. rzutu monetą.

W przypadku remisu w fazie pucharowej organizowana była dogrywka składająca się z dwóch pięciominutowych części, z uwzględnieniem reguły nagłej śmierci. Jedynie mecze finałowe składały się z dwóch dziesięciominutowych części, w pozostałych zaś spotkaniach połowa meczu obejmowała siedem minut[24][25].

Punkty liczone do klasyfikacji generalnej przyznawane były zespołom walczącym o Cup, finalistom i półfinalistom Plate oraz zwycięzcy Bowl, przy czym zawody w Hongkongu były wyżej punktowane. W przypadku tej samej liczby punktów w klasyfikacji generalnej lokaty zainteresowanych drużyn były ustalane kolejno na podstawie[23][26]:

  1. lepszego bilansu punktów zdobytych i straconych;
  2. większej liczby zdobytych przyłożeń;
  3. drużyny są klasyfikowane ex aequo.

Turnieje | edytuj kod

 Osobny artykuł: Dubai Sevens 2003.  Osobny artykuł: South Africa Sevens 2003.  Osobny artykuł: New Zealand Sevens 2004.  Osobny artykuł: USA Sevens 2004.  Osobny artykuł: Hong Kong Sevens 2004.  Osobny artykuł: Singapore Sevens 2004.  Osobny artykuł: France Sevens 2004.  Osobny artykuł: London Sevens 2004.

Klasyfikacja generalna | edytuj kod

Zespół z RPA został pozbawiony punktów z dwóch pierwszych turniejów z powodu wystawienia do meczowego składu nieuprawnionego gracza.

Przypisy | edytuj kod

  1. Canada to host IRB leg in 2004? (ang.). planet-rugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  2. IRB Sevens goes to Hollywood (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  3. LA and Bordeaux on new IRB Sevens itinerary (ang.). planet-rugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  4. IRB Sevens 2003/04 Schedule (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  5. It's showtime as Sevens kicks off (ang.). scmp.com. [dostęp 2015-08-09].
  6. Argentina win for first time (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  7. A Wulf in Kiwis' clothing (ang.). scmp.com. [dostęp 2015-08-09].
  8. Pumas take their first title in LA (ang.). planet-rugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  9. England claim Hong Kong hat trick (ang.). irb.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  10. England take out another HK title (ang.). planet-rugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  11. South Africa pip Pumas (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  12. The Fijian Prince returns (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  13. New Zealand win in Bordeaux (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  14. IRB World Sevens reaches climax (ang.). planet-rugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  15. Mighty NZ take fifth Sevens title (ang.). planet-rugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  16. New Zealand retain crown (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  17. Boks punished for fielding Chavanga (ang.). planet-rugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  18. SARFU and SA Sevens stay punished (ang.). planet-rugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  19. Chavhanga decision upheld (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  20. Top Series Points Scorers 2003/04 (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  21. Top Series Try Scorers 2003/04 (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  22. Sevens TV figures soar (ang.). irb.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  23. a b OVERALL SERIES RULES (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  24. a b TOURNAMENT RULES - 16 TEAMS (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  25. a b TOURNAMENT RULES - 24 TEAMS (ang.). irbsevens.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].
  26. Tournament Points System (ang.). planet-rugby.com @ web.archive.org. [dostęp 2015-08-09].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "IRB Sevens World Series (2003/2004)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy