Irena Lorentowicz


Irena Lorentowicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Portret Ireny Lorentowicz, autor Tadeusz Pruszkowski Grób Ireny Lorentowicz na cmentarzu Powązkowskim

Irena Lorentowicz (ur. 25 września 1908 w Warszawie, zm. 11 lutego 1985 w Warszawie) – polska malarka, scenograf, pedagog. Córka krytyka literackiego i teatralnego Jana Lorentowicza (1868–1940).

Życiorys | edytuj kod

Absolwentka warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych (1925-1931) i scenografii na Wydziale Sztuki Reżyserskiej PIST w Warszawie (1935). Jako scenograf współpracowała z warszawskimi teatrami od lat 30. Zaproszona do współpracy przy realizacji Harnasiów Szymanowskiego w Operze Paryskiej w 1936 odniosła wielki sukces, zdobywając I nagrodę konkursu Grand l’Opera za scenografię do tego spektaklu i pięcioletnie stypendium rządu francuskiego. W ciągu następnych lat działała w Paryżu odnosząc dalsze sukcesy, podjęła także studia na wydziale humanistycznym Sorbony. W latach 1941-1959 działała w USA, m.in. współpracowała z Metropolitan Opera. Na kontynencie amerykańskim zdobyło uznanie także jej malarstwo sakralne, freski, witraże, rzeźby, a przede wszystkim ilustracje książkowe dla dzieci. Po powrocie do kraju w 1960 kontynuowała twórczość malarską, a także współpracowała jako scenograf z wieloma teatrami muzycznymi i dramatycznymi w kraju. Wykładała i kierowała warsztatami w Liceum Techniki Teatralnej w Warszawie. W 1975 ukazały się jej wspomnienia pt „Oczarowania”. Pochowana na Starych Powązkach w Warszawie (kwatera 119-2-21)[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. Jan Lorentowicz. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2019-12-19].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Irena Lorentowicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy