Ireneusz Dudek


Ireneusz Dudek w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Ireneusz Dudek podczas 28. edycji Rawa Blues Festiwal

Ireneusz Dudek (ps. artystyczny Shakin’ Dudi; ur. 7 maja 1951 w Katowicach[1]) – polski kompozytor, wokalista, harmonijkarz i autor tekstów. Członek Akademii Fonograficznej ZPAV[2].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Od najmłodszych lat zajmował się muzyką, najpierw rozpoczął naukę gry na skrzypcach, a następnie (samodzielnie) na harmonijce ustnej. Działalność artystyczną rozpoczął w amatorskiej wówczas grupie SBB na przełomie lat 60. i 70. W tym okresie epizodem w karierze muzyka była współpraca z zespołem Twarze (Twarze Dzielnicy Południowej)[3]. W 1972 roku przez krótki czas współpracował z krakowskim zespołem bluesowym Hall.

W 1973 roku znalazł się w grupie En Face Jerzego Grunwalda, a także stworzył swój pierwszy zespół Apokalipsa wraz z Maciejem Radziejewskim, Krystianem Wilczkiem i Markiem Surzynem. W późniejszym okresie do zespołu dołączyli Jan Borysewicz, Andrzej Dybul oraz Rafał Rękosiewicz. W 1974 roku Dudek współpracował z koncertowym wcieleniem grupy Breakout[4]. W 1977 roku rozwiązał Apokalipsę i wraz z Janem Janowskim utworzył bluesowy duet Irjan, który koncertował z dużymi zmianami personalnymi do roku 1980 (m.in. na imprezach bluesowych w Białymstoku, Poznaniu i Sopocie, a w latach 1979–1980 także w zachodnioniemieckich lokalach oraz w ośrodkach polonijnych Kanady i USA). Potem prowadził kolejne własne zespoły – Dudek Blues Band oraz Blues Session Ireneusza Dudka.

W 1981 roku zorganizował w Katowicach festiwal Rawa Blues Festival, który jest uważany za największy i najważniejszy festiwal bluesowy w Polsce.

W latach 1984–1987 i ponownie od 1999 występował jako rockandrollowy piosenkarz pod pseudonimem Shakin’ Dudi, tworząc pastiszowe piosenki do tekstów Dariusza Duszy. W tym repertuarze zaistniał dla szerszej publiczności. Kontynuacją tego stylu muzyki była grupa The Dudi’s powstała w roku 1986.

Równolegle Dudek zajmował się bluesem, m.in. grając w formacjach Big Blues Band, Big Band Boogie oraz Trio Dudek–Błędowski–Gembalski, a także współpracując z grupą Kwadrat.

W roku 1988 wyemigrował do Holandii, zamieszkał w Amsterdamie. W 1989 roku uległ ciężkiemu wypadkowi samochodowemu; odniesione obrażenia nie pozwoliły mu przez wiele miesięcy na kontynuowanie kariery. Jego powrót nastąpił podczas Rawy Blues w 1990 roku z zespołem Big Band Boogie. Do Polski na stałe wrócił w 1993 roku[5]. Wraz z Irek Dudek Symphonic Blues koncertował w Europie Zachodniej, nagrał też program dla niemieckiej telewizji WDR.

Fascynacja Dudka neo swingiem przyniosła 3 płyty, wydane pod szyldem Shakin' Dudi, z muzyką łączącą rock’n’rolla i swing. W 2004 roku Shakin' Dudi w sześcioosobowym składzie nagrał program telewizyjny Shakin' Dudi – śpiewak przebojów. Od tego momentu zespół wznowił aktywną działalność koncertową. W 2008 roku, w nowym składzie (ze starego pozostał tylko Dusza) Shakin' Dudi wydał album Złota płyta – ciąg dalszy. W październiku tego roku ukazał się Ziuta Blues, biografia Dudka autorstwa Marcina Babko. Jest prezesem Stowarzyszenia Miłośników Muzyki Bluesowej[5].

Jest żonaty. Ma córkę Agatę[6], druga córka Dorota, zmarła w 2001 w wieku 7 lat[7]. Został ambasadorem zorganizowanych w Krakowie Światowych Dni Młodzieży 2016[8].

Nagrody | edytuj kod

Dyskografia | edytuj kod

Gościnnie

  • 2006: Skibiński – Winder Super Session

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Shakin Dudi – Biografia (pol.). Wirtualna Polska. [dostęp 2009-07-05].
  2. ZPAV: Akademia Fonograficzna (Sekcja Muzyki Rozrywkowej) (pol.). zpav.pl. [dostęp 2010-10-03].
  3. Marcin Babko: Irek Dudek. Ziuta Blues. Wyd. 1. Poznań: In Rock, październik 2008, s. 31. ISBN 978-83-60157-38-1.
  4. Leszek Gnoiński, Jan Skaradziński: Encyklopedia Polskiego Rocka. Wyd. 1. Konin: In Rock (Włodzimierz Wieczorek), wrzesień 1996, s. 133. ISBN 83-86365-08-0.
  5. a b c Ireneusz Dudek [dostęp: 2009-03-10] (arch.)
  6. Patrycja Michońska-Dynek, Sławomir Dynek: Życie bez playbacku (pol.). „Magazyn Familia”, 2009-04-08. [dostęp 2011-05-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-03)].
  7. Lesław Dutkowski: „Trzy razy otarłem się o śmierć” (pol.). muzyka.onet.pl, 2011-05-09. [dostęp 2011-05-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-07-20)].
  8. Ambasadorzy. krakow2016.com. [dostęp 2017-06-23].
  9. Józef Krzyk: Plebiscyt rozstrzygnięty – cegła dla Irka Dudka (pol.). katowice.wyborcza.pl, 2005-12-08. [dostęp 2009-07-05].
  10. Marcin Gajewski. Irek Dudek: Anthology 1976-2006. „Teraz Rock”. 1 (47), s. 78, 2007. ISSN 1730-394X (pol.). 

Bibliografia | edytuj kod

  • Wolański R., Leksykon Polskiej Muzyki Rozrywkowej, Warszawa 1995, Agencja Wydawnicza Morex, ​ISBN 83-86848-05-7​, hasło Dudek Ireneusz, s. 42.
  • Babko Marcin, Irek Dudek – Ziuta Blues , Poznań 2008, In Rock

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Ireneusz Dudek" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy