Izoterma HB


Izoterma HB w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Izoterma HB (izoterma Hilla-deBoera, zwana również izotermą van der Waalsa) – równanie izotermy adsorpcji mobilnej gazu na powierzchni homogenicznej (powierzchni energetycznie jednorodnej):

K p = θ 1 θ exp ( θ 1 θ α θ ) {\displaystyle Kp={\frac {\theta }{1-\theta }}\exp \left({\frac {\theta }{1-\theta }}-\alpha \theta \right)}

gdzie:

Założeniem izotermy Hilla-deBoera jest swobodny ruch cząsteczek adsorbatu po powierzchni adsorbentu przy uwzględnieniu wpływu niespecyficznych oddziaływań bocznych adsorbat-adsorbat. Izoterma HB jest analogiem izotermy Fowlera-Guggenheima otrzymanej przy założeniu adsorpcji zlokalizowanej (pozostałe założenia obu modeli są takie same). Od podstawowej izotermy Langmuira różni izotermę HB zarówno uwzględnienie oddziaływań bocznych jak i mobilny charakter adsorpcji.

Izoterma Hilla-deBoera może być stosowana jako tzw. izoterma lokalna przy analizie adsorpcji na powierzchniach heterogenicznych przy wykorzystaniu ogólnego równania całkowego.

Na podstawie artykułu: "Izoterma HB" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy