Jadwiga Bornsteinowa


Jadwiga Bornsteinowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jadwiga Bornsteinowa, z d. Goldman (ur. 8 grudnia 1877 w Warszawie, zm. 10 kwietnia 1971 tamże) – polska bibliotekarka żydowskiego pochodzenia.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Grób filozofa Benedykta Bornsteina i jego żony Jadwigi Bornsteinowej na Cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym w Warszawie

Urodziła się w Warszawie w żydowskiej rodzinie inteligenckiej, jako córka Jerzego Goldmana (1833–1904)[1], dziennikarza, uczestnika powstania styczniowego, zesłanego na Ural, oraz Emilii z domu Paprockiej (1838–1895)[2]. Jej kuzynem był Henryk Wohl (1836–1907). W 1907 wyszła za mąż za Benedykta Bornsteina, późniejszego profesora filozofii w Wolnej Wszechnicy Polskiej (1915–1939) i na Uniwersytecie Łódzkim.

Ukończyła gimnazjum w Warszawie oraz kurs rysunków technicznych. Pracowała jako rysowniczka w biurze wodociągów i kanalizacji oraz w prywatnym biurze architektonicznym, była przez rok nauczycielką gimnazjum żeńskiego, wykonywała także pracę chałupniczą. Podczas kilkuletniego pobytu na wsi zajmowała się tłumaczeniem i opracowywaniem artykułów przyrodniczych dla Nauki i Życia (dodatku do Nowej Gazety). Podczas I wojny światowej zatrudniła się w Bibliotece Publicznej m.st. Warszawy. W latach 1915–1921 prowadziła tzw. katalog dziesiętny w Bibliotece Publicznej, była także sekretarzem Towarzystwa Czytelń miasta Warszawy. Zorganizowała Bibliotekę Muzeum Pedagogicznego. W 1922 przeszła do pracy w Głównym Urzędzie Statystycznym, gdzie była początkowo bibliotekarką, następnie kierowniczką Referatu Statystyki życia kulturalnego i oświaty pozaszkolnej (1927–1939). Przeszła na emeryturę – po raz pierwszy – w 1939, krótko przed wybuchem II wojny światowej. W czasie okupacji ukrywała się.

Powróciła do pracy zawodowej po śmierci męża. W 1949 została kustoszem Centralnej Biblioteki Pedagogicznej w Łodzi, a od października 1950 do 1958 pracowała w Instytucie Bibliograficznym Biblioteki Narodowej w Warszawie. Współpracowała z redakcją Przewodnika Bibliograficznego. Działała w Związku Bibliotekarzy Polskich i Stowarzyszeniu Bibliotekarzy Polskich.

W 1925 zgłosiła w Związku Bibliotekarzy Polskich wniosek w sprawie zakładania bibliotek dziecięcych, co doprowadziło do otwarcia pierwszej w Warszawie biblioteki dla dzieci. Była autorką szeregu publikacji z dziedziny bibliotekarstwa, m.in. Jak urządzić bibliotekę szkolną i domową (1927). Wiele artykułów poświęciła statystyce bibliotecznej i klasyfikacji dziesiętnej. Niektóre z nich:

  • Biblioteki naukowe w Polsce w oświetleniu statystycznym (Przegląd Biblioteczny, 1928)
  • Biblioteki wyższych zakładów naukowych (Kwartalnik Statystyczny, 1930)
  • O statystyce bibliotek w Polsce (Przegląd Biblioteczny, 1933)
  • Zasady klasyfikacji dziesiętnej. Podręcznik bibliotekarski (1925)
  • System dziesiętny katalogowania działowego i jego strony dodatnie (Wiedza i Życie, 1926)
  • Uniwersalna Klasyfikacja Dziesiętna (1969)

Zmarła w Warszawie. Pochowana jest obok męża na Cmentarzu Ewangelicko-Reformowanym przy ulicy Żytniej (sektor 4-6-5)[3].

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Grób Jerzego Goldmana w bazie danych Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie
  2. Grób Emilii Goldman w bazie danych Cmentarza Żydowskiego przy ul. Okopowej w Warszawie
  3. Wykaz miejsc spoczynku - Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich - Ogólnopolski portal bibliotekarski, www.sbp.pl [dostęp 2020-05-15] .

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jadwiga Bornsteinowa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy