Jan Ferdynand Sapieha


Jan Ferdynand Sapieha w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Ferdynand Sapieha (ur. 1629, zm. 27 marca 1659) – cześnik wielki litewski.

Był młodszym synem Mikołaja i bratem Kazimierza Melchiadesa.

Od jesieni 1642 uczył się w Kolegium Nowodworskiego, a następnie podróżował po Europie Zachodniej.

Służbę wojskową zaczął w 1651, biorąc udział w bitwie pod Beresteczkiem i Białą Cerkwią. W kampanii 1653 brał udział w pułku pod dowództwem stryjecznego brata pisarza polnego koronnego Jana Fryderyka Sapiehy. W 1654 objął po bracie Kazimierzu Melchiadesie chorągiew kozacką. Na przełomie 1655/1656 na krótko przyjął protekcję szwedzką. Po przejściu na stronę Jana Kazimierza brał udział w walkach z Jerzym Rakoczym na Węgrzech (1657), a także w blokadzie Torunia w 1658, gdzie na krótko dostał się do szwedzkiej niewoli. W styczniu 1659 otrzymał urząd cześnika litewskiego.

Zmarł, prawdopodobnie otruty, 27 marca 1659. Swoje posiadłości poważnie zadłużył (zostawił prawie 60 tys. zł. długów). Rodziny nie założył. W testamencie spisanym w Kodniu 20 marca 1659 przekazał dobra kodeńskie swemu stryjecznemu bratu Janowi Fryderykowi

Odznaczał się podobno nadprzeciętną siłą fizyczną.

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jan Ferdynand Sapieha" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy