Jan Tyrawa


Jan Tyrawa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Karol Tyrawa[1] (ur. 4 listopada 1948 w Kuźnicach Świdnickich) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor nauk teologicznych, biskup pomocniczy wrocławski w latach 1988–2004, biskup diecezjalny bydgoski od 2004.

Życiorys | edytuj kod

Urodził się 4 listopada 1948 w Kuźnicach Świdnickich[1] (obecnie Boguszów-Gorce)[2]. W 1966 ukończył Liceum Ogólnokształcące nr 3 w Wałbrzychu i uzyskał świadectwo dojrzałości. W latach 1966–1973 odbył studia filozoficzno-teologiczne w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym we Wrocławiu, przerwane na czas odbycia zasadniczej służby wojskowej w Szczecinie-Podjuchach w latach 1967–1969. Magisterium z teologii uzyskał w 1973 na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu. Wyświęcony na prezbitera został 26 maja 1973 w archikatedrze św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu przez kardynała Bolesława Kominka, miejscowego arcybiskupa metropolitę. W latach 1974–1980 kontynuował studia na Wydziale Teologicznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, gdzie w 1976 uzyskał licencjat, a w 1980 doktorat na podstawie dysertacji Nauka Wojciecha Nowopolczyka o Eucharystii. W latach 1985–1986 realizował stypendium naukowe w Paderborn[1].

W latach 1973–1974 pracował jako wikariusz i katecheta w parafii św. Stanisława i św. Wacława w Świdnicy[3]. W latach 1988–1993 był proboszczem parafii Bożego Ciała we Wrocławiu[1], a w 2001 pełnił funkcję wpierw administratora, a następnie proboszcza parafii Ducha Świętego we Wrocławiu[4].

W latach 1980–1985 pełnił funkcję ojca duchownego w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym we Wrocławiu[5]. W 1980 został wykładowcą na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu[5], gdzie objął stanowisko adiunkta w Katedrze Teologii Dogmatycznej[1], a w latach 1981–1988 sprawował urząd sekretarza[5]. Wszedł w skład kolegium redakcyjnego „Colloquium Salutis”[1].

24 września 1988 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji wrocławskiej[3] ze stolicą tytularną Nova Sinna[6]. Święcenia biskupie otrzymał 5 listopada 1988 w archikatedrze św. Jana Chrzciciela we Wrocławiu. Udzielił mu ich kardynał Henryk Gulbinowicz, arcybiskup metropolita wrocławski, w asyście wrocławskich biskupów pomocniczych: Tadeusza Rybaka, Adama Dyczkowskiego i Józefa Pazdura[1]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Crux ave spes unica” (Witaj Krzyżu, jedyna nadziejo)[7]. W 1989 objął urząd wikariusza generalnego archidiecezji[1]. Zajmował się duszpasterstwem świeckich i młodzieży, a także był cenzorem wydawnictw religijnych[3] i egzaminatorem prosynodalnym[1]. Należał do rady kapłańskiej i rady konsultorów. W 1989 został kanonikiem kapituły katedralnej. Był przewodniczącym komisji głównej synodu wrocławskiego i sekretarzem generalnym komitetu organizacyjnego międzynarodowego kongresu eucharystycznego we Wrocławiu[3].

24 lutego 2004 decyzją Jana Pawła II został przeniesiony na urząd biskupa diecezjalnego nowo ustanowionej z dniem 25 marca 2004 diecezji bydgoskiej[8][9]. Ingres do katedry bydgoskiej, w trakcie którego kanonicznie objął diecezję, odbył 28 marca 2004[10].

W ramach Konferencji Episkopatu Polski został członkiem Komisji „Iustitia et Pax”, Rady ds. Kultury i Ochrony Dziedzictwa Kulturowego[1] oraz Rady ds. Środków Społecznego Przekazu[3]. Objął również funkcje: przedstawiciela Konferencji Episkopatu Polski dla kontaktów z Konferencją Episkopatu Austrii, asystenta Konferencji Episkopatu Polski ds. Radia i Telewizji Niepokalanów. Ponadto wszedł do Rady Programowej Katolickiej Agencji Informacyjnej oraz Rady Nadzorczej Fundacji Opoka. Z ramienia Episkopatu Polski został także członkiem Komitetu Organizacyjnego Środkowoeuropejskiego Dnia Katolików[3].

W 2009 był współkonsekratorem podczas sakry biskupiej nuncjusza apostolskiego w Kongu Jana Pawłowskiego[6].

W 2016 został przyjęty do Rycerskiego i Szpitalnego Zakonu św. Łazarza z Jerozolimy obediencji orleańskiej[11], gdzie objął funkcję przeora duchowego Wielkiego Przeoratu Polski[12].

W Wojsku Polskim otrzymał awanse na stopnie kapitana (1997)[13], majora (2013)[14], i podpułkownika (2017)[15].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j K.R. Prokop: Biskupi Kościoła katolickiego w III Rzeczpospolitej. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych „Universitas”, 1998, s. 152. ISBN 83-7052-900-3.
  2. Papież ustanowił nowe polskie diecezje. „Niedziela”. 10/2004. ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-04-27]. 
  3. a b c d e f Nowa diecezja, nowy biskup.... „Przewodnik Katolicki”. 11/2004. ISSN 0137-8384. [dostęp 2015-07-06]. 
  4. Ks. Bp Jan Tyrawa. duchsw.archidiecezja.wroc.pl. [dostęp 2013-04-27].
  5. a b c G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 384–385. ISBN 83-911554-0-4.
  6. a b Jan Tyrawa (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2013-04-27].
  7. Jan Tyrawa na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-11-18].
  8. Erezione della Diocesi di Bydgoscz e nomina del primo Vescovo. press.vatican.va, 2004-02-24. [dostęp 2017-02-06].
  9. Komunikat Nuncjusza Apostolskiego w Polsce (dokumentacja). ekai.pl (arch.), 2004-02-24. [dostęp 2019-01-08].
  10. M. Woźniak. Bp jan Tyrawa objął diecezję bydgoską [sic!]. „Niedziela”. 15/2004. ISSN 0208-872X. [dostęp 2013-04-27]. 
  11. Rzym: bp Tyrawa przyjęty do Rycerskiego i Szpitalnego Zakonu św. Łazarza z Jerozolimy. ekai.pl (arch.), 2016-10-15. [dostęp 2017-02-06].
  12. Kapelani Zakonu. lazarus.pl. [dostęp 2019-01-08].
  13. Bp Jan Tyrawa odznaczony medalem ks. Jerzego Popiełuszki. ekai.pl, 2018-03-29. [dostęp 2018-04-09].
  14. Ordynariusz bydgoski awansowany na stopień majora. iwspsz.wp.mil.pl (arch.), 2013-04-17. [dostęp 2013-04-27].
  15. Biskup Jan Tyrawa został podpułkownikiem. portalkujawski.pl, 2017-11-12. [dostęp 2018-04-07].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jan Tyrawa" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy