Jan Zarako-Zarakowski


Jan Zarako-Zarakowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jan Zarako-Zarakowski herbu Dębicz (ur. 8 lutego [1] 1857 na Wileńszczyźnie, zm. 2 stycznia 1930 w Warszawie) – generał lejtnant Armii Imperium Rosyjskiego i generał dywizji Wojska Polskiego.

22 maja 1887, po ukończeniu Korpusu Kadetów i Szkoły Junkrów, rozpoczął służbę zawodową w piechocie armii rosyjskiej. Był oficerem Gwardii i słuchaczem Mikołajewskiej Akademii Inżynieryjnej w Petersburgu. W czasie wojny rosyjsko-japońskiej 1904-1905 dowodził 283 Pułkiem Piechoty 71 Dywizji Piechoty. W czerwcu 1905 odznaczył się i awansował na generała majora oraz dowódcę 2 brygady 71 Dywizji Piechoty. W styczniu 1907 objął dowództwo 2 brygady 8 Dywizji Piechoty w Warszawie. W marcu 1913 mianowany został generał lejtnantem i dowódcą 11 Syberyjskiej Dywizji Strzelców. Od 3 września 1914 do 30 lipca 1917 dowodził dywizją na froncie niemieckim, na terenach polskich. Następnie leczył się w szpitalu w Moskwie.

Z dniem 23 grudnia 1918 przyjęty został do Wojska Polskiego, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała porucznika ze starszeństwem z 4 marca 1913, i przydzielony do Rezerwy Oficerskiej [2]. Pozostawał w Stacji Zbornej Oficerów w Warszawie. Przydziału nie otrzymał ze względu na wiek i stan zdrowia. Przyjęty do Wojska Polskiego ze względu na przydział gaży na utrzymanie. Od 1921 w stanie spoczynku, osiadł w Warszawie.

26 października 1923 Prezydent RP zatwierdził go w stopniu generała dywizji [3].

Awanse | edytuj kod

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Kryska-Karski i Żurakowski oraz Rocznik oficerski z 1928 r. podają, że urodził się 21 lutego.
  2. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 5 z 18.01.1919 r.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 70 z 07.11.1923 r. W Rocznikach oficerskich z 1924 i 1928 również figuruje jako generał dywizji w stanie spoczynku.
  4. W rocznikach oficerskich z 1924 i 1928 r. brak adnotacji o nadaniu polskich i zagranicznych orderów i odznaczeń.

Bibliografia | edytuj kod

  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione, s. 67.
  • H. P. Kosk, Generalicja polska, t. 2, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 2001.
  • PiotrP. Stawecki PiotrP., Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: „Bellona”, 1994, s. 363, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159 .
  • Zdzisław Nicman, Chrzest bojowy przyszłych generałów, Polska Zbrojna.
  • Henryk P. Kosk, Z armii zaborczych do Wojska Polskiego. Poczet polskiej generalicji, Polska Zbrojna.
  • Rocznik oficerski 1924, s. 1404.
  • Rocznik oficerski 1928, s. 878.
Na podstawie artykułu: "Jan Zarako-Zarakowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy