Janina Natusiewicz-Mirer


Janina Natusiewicz-Mirer w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Janina Barbara Natusiewicz-Mirer (ur. 1 stycznia 1940 w Brześciu nad Bugiem, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polska działaczka społeczna, historyk sztuki i archeolog, działaczka opozycji demokratycznej w PRL[1].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

W okresie II wojny światowej, jako dziecko, została wywieziona na Syberię; opuściła ją z Armią Andersa i jako jedno z polskich dzieci deportowanych w głąb ZSRR znalazła się w Afryce Wschodniej, na pograniczu Kenii i Tanzanii (ówczesnej Tanganiki), w krainie Masajów. W 1947 roku przez Genuę wróciła z matką do Polski i zamieszkała w Jaworze na Dolnym Śląsku z odnalezionym ojcem, Janem. W 1958 roku zdała maturę w Prywatnym Liceum Ogólnokształcącym Sióstr Urszulanek we Wrocławiu, a następnie ukończyła studia na Uniwersytecie Wrocławskim, uzyskując dyplom z archeologii.

Jej brat Ryszard był architektem i rysownikiem. Jej mąż Szymon był asystentem w Zakładzie Zespołowych Gier Sportowych AWF Wrocław, trenerem piłki nożnej (w Legnicy oraz w klubie Cracovia – w tym czasie oboje zamieszkali w Krakowie)[2]. W okresie PRL angażowała się z mężem w działalność opozycyjną, prowadząc starania o postawienie pomnika księdza Jerzego Popiełuszki w Suchowoli; w stanie wojennym współpracowała z Solidarnością Walczącą. Po śmierci męża założyła wraz z Anną Walentynowicz, z którą się przyjaźniła, Fundację Promocji Sztuki Sakralnej im. Szymona Mirera i Anny Walentynowicz w Krakowie. Współpracowała ze Związkiem Legionistów w Krakowie.

Brała udział w przygotowaniu dokumentacji dotyczącej Panoramy Racławickiej i zabiegała o postawienie w Starym Sączu pomnika świętej Kingi, fundatorki klasztoru klarysek w Starym Sączu.

10 kwietnia 2010 roku zginęła w katastrofie polskiego samolotu Tu-154 w Smoleńsku, udając się wraz z Anną Walentynowicz na obchody 70. rocznicy zbrodni katyńskiej do Katynia w Rosji[3]. 16 kwietnia została pośmiertnie odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[4]. Tego samego dnia Sejmik Województwa Dolnośląskiego pośmiertnie nadał jej tytuł Honorowego Obywatela Dolnego Śląska[5]. 22 kwietnia pochowano ją z honorami wojskowymi w grobowcu rodzinnym na cmentarzu parafialnym w Tyńcu[6].

23 października 2012 na fasadzie budynku przy ulicy Jana Ewangelisty Purkyniego 11 we Wrocławiu (Panorama Racławicka) została odsłonięta tablica pamiątkowa poświęcona Janinie Natusiewicz-Mirer[7].

Publikacje | edytuj kod

  • Janina Natusiewicz-Mirer, Panorama Racławicka w fakcie i anegdocie, Dolnośląskie Towarzystwo Społeczno-Kulturalne, Wrocław 1988
  • Klasztor Błogosławionej Kingi w Starym Sączu, oprac. Siostry Klaryski ze Starego Sącza przy współpr. ks. Ryszarda Banacha oraz Janiny i Szymona Mirerów, wyd. 2, Stary Sącz 1996
  • Misja Świętej siostry Faustyny, rysunki Ryszard Natusiewicz, oprac. Janina Natusiewicz-Mirerowa, Wrocław 2000

Przypisy | edytuj kod

  1. Janina Natusiewicz-Mirer. natusiewicz.pl. [dostęp 13 listopada 2010]. oraz Pogrzeb „dobrego ducha pani Walentynowicz”. tokfm.pl, 16 kwietnia 2010. [dostęp 2 maja 2010]. i Ostatnia droga Janiny Natusiewicz-Mirer. malopolska.mw.gov.pl, 22 kwietnia 2010. [dostęp 2 maja 2010].
  2. Tragicznie przerwany lot do Katynia (pol.). awf.wroc.pl. [dostęp 2013-04-22].
  3. Lista pasażerów i załogi samolotu TU-154. mswia.gov.pl, 10 kwietnia 2010. [dostęp 3 maja 2010].
  4. Komunikat Nr 163/VI kad.. Biuro Prasowe Kancelarii Sejmu, 16 kwietnia 2010. [dostęp 3 maja 2010].
  5. Statuetki CIVI HONORARIO wręczone. umwd.dolnyslask.pl, 18 października 2010. [dostęp 26 kwietnia 2011].
  6. Pogrzeb Janiny Natusiewicz-Mirer (pol.). rp.pl. [dostęp 2013-04-22].
  7. Odsłonięcie tablicy pamiątkowej we Wrocławiu (pol.). janinanatusiewicz-mirer.pl. [dostęp 2013-04-22].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Janina Natusiewicz-Mirer" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy