Jerzy Babecki


Wincenty Babecki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Jerzy Babecki) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wincenty Jerzy Babecki (ur. 18 kwietnia 1890 w Kluszewie[1], zm. 21 lutego 1980[2] w Warszawie) – pułkownik lekarz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Wincenty Jerzy Babecki urodził się w Kluszewie, w powiecie mławskim ówczesnej guberni płockiej. W czasie I wojny światowej w Legionach Polskich. Był oficerem 6 pułku piechoty.

W 1917 uzyskał dyplom lekarza medycyny na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1920–1921 pełnił służbę w 9 pułku piechoty Legionów pozostając na ewidencji kompanii zapasowej sanitarnej nr I[3]. 24 września 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w Korpusie Lekarskim, w „grupie byłych Legionów Polskich”. Z dniem 14 stycznia 1925 został powołany ze stanu nieczynnego do służby czynnej, przeniesiony z 2 do 1 batalionu sanitarnego, przydzielony do Wojskowego Instytutu Przyrodoleczniczego w Warszawie, z równoczesnym odkomenderowaniem do Wojskowego Instytutu Sanitarnego do dnia 1 kwietnia 1925[4]. W kwietniu 1925 został przydzielony do Wojskowego Instytutu Sanitarnego na stanowisko kierownika Pracowni Higieny[5]. W 1928 pełnił służbę w Departamencie Sanitarnym Ministerstwa Spraw Wojskowych.

Od kwietnia 1931 do sierpnia 1937 kierował Oddziałem Higieny Wojskowej Szpitala Szkolnego Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie. W 1929 w Londynie. W 1929 Babecki bierze udział w pracach ze strony rządu polskiego nad przygotowaniem zapisów Konwencji Genewskiej i jest jej w imieniu prezydenta RP, sygnatariuszem ze strony polskiej wraz z płk. Józefem Prackim w dniu 27 lipca 1929 r. W 1931 w Hadze i w 1933 w Madrycie uczestniczył w obradach Międzynarodowego Kongresu Medycyny i Farmacji Wojskowej.

W lipcu 1934, w ramach programu emigracyjno – kolonialnego Ligi Morskiej i Kolonialnej, wyjechał wraz z inż. Tadeuszem Brudzińskim do Liberii, w charakterze rzeczoznawcy tamtejszego rządu do spraw higieny. We wrześniu 1935 zastąpił go dr Ludwik Anigstein.

W 1936 mieszkał w Warszawie przy Alei Szucha 16 i pełnił społecznie funkcję skarbnika Polskiego Towarzystwa Zwalczania Gośćca (Reumatyzmu) z siedzibą przy ulicy Nowogrodzkiej 59. Prezesem towarzystwa był wówczas prof. dr Witold Orłowski, a sekretarzem doc. dr Eleonora Reicher.

Po wybuchu II wojny światowej i kampanii wrześniowej trafił do Francji. Tam, zarządzeniem z 12 listopada 1939 Ministra Spraw Wojskowych rządu RP na uchodźstwie, gen. Władysław Sikorskiego, został członkiem zarządu Polskiego Czerwonego Krzyża w czasie wojny[6].

Pełnił służbę na stanowisku naczelnego lekarza 1 Samodzielnej Brygady Strzelców. Wiosną 1943 roku był czasowo przydzielony do Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej. Z dniem 15 kwietnia 1943 roku został przeniesiony na stanowisko referenta służby zdrowia w Oddziale IV Sztabu I Korpusu Pancerno–Motorowego[7].

Po II wojnie światowej powrócił do Polski, od 1956 był profesorem nadzwyczajnym Akademii Medycznej w Warszawie[8].

Awanse | edytuj kod

  • chorąży
  • podporucznik
  • porucznik
  • kapitan - 24 września 1920 zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920
  • major - 3 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 (w 1928 zajmował 65. lokatę w korpusie oficerów zawodowych sanitarnych, w grupie lekarzy)
  • podpułkownik - 23 stycznia 1929 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929 i 7. lokatą w korpusie oficerów zawodowych sanitarnych, w grupie lekarzy
  • pułkownik - 27 czerwca 1935 ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 4. lokatą w korpusie oficerów zawodowych sanitarnych

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Twórczość | edytuj kod

  • Szczur i walka z nim, Wydawnictwo „Lekarza Wojskowego”, Warszawa 1926.
  • Nowy wzór osobistej karty zdrowia w wojsku, Warszawa 1929.
  • Z V-go Międzynarodowego Kongresu Medycyny i Farmacji Wojskowej w Londynie, Lekarz Wojskowy, R. X, 1929.
  • Sprawozdanie z VI-go Międzynarodowego Kongresu Medycyny i Farmacji Wojskowej w Hadze, Lekarz Wojskowy, R. XII, 1931.
  • Krótkie sprawozdanie o stanie zdrowotnym armii polskiej w latach 1922–1931, na podstawie statystyki wojskowo-lekarskiej, Lekarz wojskowy, t. XX, 1932.
  • Sprawozdanie z VII-go Międzynarodowego Kongresu Medycyny i Farmacji Wojskowej w Madrycie, Lekarz Wojskowy, R. XIV, 1933.
  • Ze statystyki samobójstw w wojsku polskiem w latach 1930–1932, Warszawa 1933.
  • Zaopatrywanie w wodę w marszu, Warszawa 1936.
  • Dur plamisty i jego zwalczanie, Warszawa 1937.
  • Dobra woda do picia, Zarząd Główny Polskiego Czerwonego Krzyża, Warszawa 1938.
  • Leczenie pracą i rehabilitacja chorych i inwalidów, Lekarski Instytut Naukowo – Wydawniczy, Warszawa 1948.
  • Słownik lekarski polsko-łaciński = Vocabularium medicum Polono-Latinum, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1978.
  • Słownik lekarski łacińsko-polski = Vocabularium medicum Latino-Polonum, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1979.
  • Złamania kości i zwichnięcia stawów : rady dla ozdrowieńców, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1973.

Przypisy | edytuj kod

  1. StanisławS. Łoza StanisławS. (red.), Czy wiesz kto to jest?, Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe : na zam. Zrzeszenia Księgarstwa, 1983, s. 16 .
  2. Data zgonu w bazie nekrologi-baza.pl
  3. Spis oficerów 1921 ↓, s. 424, 542.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 8 lutego 1925 roku, s. 63.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 10 kwietnia 1925 roku, s. 199.
  6. Dział urzędowy. Zarządzenie Ministra Spraw Wojskowych z dnia 12 listopada 1939 w sprawie działalności stowarzyszenia Polski Czerwony Krzyż w czasie wojny. „Monitor Polski”, s. 1, 268-270 z 1 grudnia 1939. 
  7. Rozkazy dzienne 1943 ↓, s. 53.
  8. Wincenty Jerzy Babecki w Wykazie Legionistów Polskich 1914–1918
  9. Dziennik Personalny 1923.01.11 Nr3
  10. M.P. z 1932 r. nr 12, poz. 16 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  11. Zarządzenie o nadaniu Krzyża Niepodległości z Mieczami - Monitor Polski, monitorpolski.gov.pl [dostęp 2020-01-01] .
  12. M.P. z 1931 r. nr 64, poz. 101 „za zasługi na polu organizacji i administracji służby zdrowia w wojsku”.
  13. Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. Zezwolenie na przyjęcie i noszenie orderów. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”, s. 380, Nr 8 z 11 listopada 1931. Ministerstwo Spraw Wojskowych

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jerzy Babecki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy