Jerzy Bafia


Jerzy Bafia w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Jerzego Bafii na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Jerzy Mieczysław Bafia (ur. 5 maja 1926 w Płocicznie, zm. 4 lipca 1991 w Warszawie) – polski prawnik, polityk, profesor nauk prawnych, szef Kancelarii Sejmu (1969–1972), dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego (1971–1972), pierwszy prezes Sądu Najwyższego (1972–1976), minister sprawiedliwości (1976–1981), poseł na Sejm PRL VI i VII kadencji.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

W kwietniu 1945 przystąpił do Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego, z którą w lipcu 1948 wszedł w skład Związku Młodzieży Polskiej[1]. W 1950 ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego[2]. Po 1950 został sędzią Sądu Powiatowego w Krakowie, później awansował do tamtejszego Sądu Wojewódzkiego, następnie został prezesem Sądu Wojewódzkiego w Warszawie. Oficjalnie w 1954 delegowany do Sądu Najwyższego, w rzeczywistości już rok wcześniej orzekał w tajnej sekcji Sądu Najwyższego wydającej m.in. wyroki śmierci wobec przeciwników politycznych władzy komunistycznej. W 1955 skierowany do pracy w Ministerstwie Sprawiedliwości, gdzie do 1969 pełnił m.in. funkcję dyrektora departamentu prawno-organizacyjnego[3]. W 1963 został sekretarzem generalnym Zrzeszenia Prawników Polskich, zasiadał w Międzynarodowym Stowarzyszeniu Prawa Karnego, w 1970 wiceprezydentem Międzynarodowego Zrzeszenia Prawników Demokratów[1]. Od 1970 był także profesorem prawa na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1969–1972 szef Kancelarii Sejmu, a następnie poseł na Sejm PRL VI i VII kadencji w latach 1972–1980 z ramienia Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1971–1972 dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego. W latach 1972–1976 pierwszy prezes Sądu Najwyższego. Od 1975 do 1981 zasiadał w Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej PZPR. Od marca 1976 do czerwca 1981 minister sprawiedliwości w rządach Piotra Jaroszewicza i Edwarda Babiucha oraz Edwarda Babiucha, Józefa Pińkowskiego i Wojciecha Jaruzelskiego.

Autor komentarza do Kodeksu karnego z 1969 oraz innych publikacji, publikowanych m.in. w Wydawnictwie Prawniczym.

Jego bratem był Lech Bafia.

Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[4].

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Profil na stronie Biblioteki Sejmowej
  2. Jerzy Bafia w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  3. MariaM. Stanowska MariaM., AdamA. Strzembosz AdamA., Sędziowie warszawscy w czasie próby 1981–1988, Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, 2005, s. 30, ISBN 83-89078-83-X, OCLC 69462861 .
  4. Lista pochowanych. Jerzy Bafia. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-03-29].
  5. Anfragebeantwortung des Bundeskanzlers (niem.). parlament.gv.at, 23 kwietnia 2012. s. 553. [dostęp 2014-12-07].

Bibliografia | edytuj kod

  • Kto jest kim w Polsce 1989, Warszawa 1989
  • Tadeusz Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991, Warszawa 1991
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jerzy Bafia" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy