Jerzy Kornacki


Jerzy Kornacki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jerzy Kornacki (ur. 22 lipca 1908 w Mińsku Mazowieckim, zm. 11 listopada 1981 w Warszawie) – polski prozaik.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Ukończył Gimnazjum im. Władysława IV w Warszawie. Debiutował jako prozaik na łamach czasopisma „Kobieta Współczesna” w 1931 roku. W latach 1932–1933 był redaktorem tygodnika „Epoka”. W latach 1933–1937 był współzałożycielem i członkiem zespołu prozaików Przedmieście. W latach 1944–1945 przebywał w Lublinie. W tym okresie był posłem do KRN. Od 1945 roku mieszkał w Warszawie.

Twórczość | edytuj kod

  • Oczy i ręce (opowiadanie)
  • Rozsada (opowiadania)
  • Kręgle i kule (powieść)

Jerzy Kornacki jest też autorem nieopublikowanych dzienników z okresu wojny i lat powojennych „Kamieniołomy”[1].

Z Heleną Boguszewską
  • Ludzie wśród ludzi (szkice)
  • Polonez (cykl powieści)
  • Jadą wozy z cegłą (powieść)
  • Wisła (powieść)
  • Zielone lato 1834 (powieść)

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Barbara Tyszkiewicz: Aresztowany dziennik. O „Kamieniołomach” Jerzego Kornackiego. ibl.waw.pl. [dostęp 2017-05-14].
  2. M.P. z 1947 r. nr 27, poz. 233.

Bibliografia | edytuj kod

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jerzy Kornacki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy