Jerzy Paramonow


Jerzy Paramonow w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jerzy Paramonow (ur. 5 kwietnia 1931 w Skierniewicach, zm. 21 listopada 1955 w Warszawie) – polski przestępca, znany jako sprawca rozboju z bronią w ręku oraz zabójstwa milicjanta Zdzisława Łęckiego.

Życiorys | edytuj kod

19 sierpnia 1955 na ul. Syreny w Warszawie Paramonow zaatakował łomem[1] milicjanta Stanisława Lesińskiego i ukradł mu pistolet. Następnie wraz z Kazimierzem Gaszczyńskim dokonał kilkunastu napadów na sklepy i restauracje. 22 września, razem ze swoim szwagrem Zdzisławem Gadajem i przypadkową prostytutką, został aresztowany przez milicjanta Zdzisława Łęckiego podczas libacji w taksówce parkującej niedaleko restauracji „Stolica” przy pl. Powstańców w Warszawie. Po przewiezieniu taksówką na komendę MO przy ul. Wilczej Paramonow podjął próbę ucieczki, podczas której zastrzelił Łęckiego[2] i ranił innego milicjanta[3]. Po trwających kilkanaście dni poszukiwaniach został aresztowany wraz z Kazimierzem Gaszczyńskim 2 października w okolicach dworca Warszawa Wschodnia. Aresztowania dokonali: st. strz. Józef Cetrowski i sierż. Henryk Skiba[4]. Po głośnym procesie obaj przestępcy zostali skazani na karę śmierci[5]. Wyrok na Paramonowie wykonano 21 listopada 1955, został powieszony w areszcie śledczym przy ulicy Rakowieckiej[6][7], natomiast Gaszczyński został ułaskawiony przez Radę Państwa (Karę zamieniono na dożywocie. Wyszedł w 1971, a zmarł w 2006 roku.)[8].

Zabójstwo milicjanta i przedłużający się pościg uczyniły Paramonowa bohaterem ulicznych piosenek; po latach historię przestępcy przypomniał zespół Transmisja w utworze Paramonov, później piosenka ta została zagrana przez Vavamuffin na albumie Vabang. W obu przypadkach utwór zaśpiewał Marcin „Gorg” Krasowski. W 2010 zespół Apteka nagrał utwór Ballada o Paramonowie (album Tylko dla...)[8].

Przypisy | edytuj kod

  1. Kalendarium wydarzeń – Kalendarium – Polska.pl
  2. Obszerny jest rejestr zbrodni Paramonowa i Gaszczyńskiego. Drugi dzień procesu w Warszawie, „Gazeta Zielonogórska”, 10 listopada 1955 [dostęp 2020-12-16] , Broń z której zastrzelił milicjanta ukradł wcześniej innemu funkcjonariuszowi - Stanisławowi Lesińskiemu.
  3. List gończy za zabójcą funkcjonariusza MO Jerzym Paramanowem, „Gazeta Zielonogórska”, 29 września 1955 [dostęp 2020-12-14] , W gazecie zdjęcie i rysopis zabójcy.
  4. Gazeta Zielonogórska : organ KW Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej R. IV Nr 237 (5 października 1955) - Zielonogórska Biblioteka Cyfrowa, zbc.uz.zgora.pl [dostęp 2020-12-14] , W numerze gazety zdjęcie obu funkcjonariuszy.
  5. Kary śmierci dla bandytów Paramonowa i Gaszczyńskiego, „Gazeta Zielonogórska”, 11 listopada 1955 [dostęp 2020-12-16] .
  6. Wyrok śmierci na Paramonowa - wykonany, „Gazeta Zielonogórska”, 22 listopada 1955 [dostęp 2020-12-16] .
  7. Jerzy Paramonow: burzliwe dzieje, histmag.org [dostęp 2020-06-08] .
  8. a b AlexA. Kłoś AlexA., BogdanB. Wróblewski BogdanB., Ręka i głowa Paramonowa, wyborcza.pl, 6 sierpnia 2010 [dostęp 2020-06-08] .

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Jerzy Paramonow" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy