Jevgeni Ossinovski


Jevgeni Ossinovski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jevgeni Ossinovski, ros. Евгений Олегович Осиновский, trb. Jewgienij Olegowicz Osinowski (ur. 15 marca 1986 w Kohtla-Järve) – estoński polityk pochodzenia rosyjskiego, poseł do Riigikogu, w latach 2014–2015 minister edukacji i badań, od 2015 do 2018 minister zdrowia i pracy, od 2015 do 2019 przewodniczący Partii Socjaldemokratycznej.

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rosyjskojęzycznej rodzinie w Kohtla-Järve, jednak w dzieciństwie mieszkał także w Aseri, Tapa i Tallinnie. W okresie szkolnym był mistrzem szachowym w Lääne-Viruma. W 2004 ukończył naukę w średniej szkole realnej w Tallinnie ze srebrnym medalem. Został bakałarzem z dziedziny filozofii na Uniwersytecie w Tartu, następnie ukończył magisterskie studia politologiczne w London School of Economics and Political Science.

W 2011 przystąpił do Partii Socjaldemokratycznej. W wyborach w tym samym roku kandydował z numerem 415 i uzyskał mandat posła do Riigikogu XII kadencji w okręgu Ida-Virumaa. W wyborach samorządowych w 2013 był kandydatem SDE na burmistrza Narwy[1]. W wyborach do rady miejskiej zdobył największą liczbę głosów[2], choć ostatecznie ponownie wygrała w nich Partia Centrum.

W 2012 stanął na czele socjaldemokratycznej organizacji partyjnej w Ida-Virumaa[3]. W lutym 2014 ponownie wybrany na to stanowisko[4]. Po zawiązaniu koalicji między socjaldemokratami i Estońską Partią Reform Jewgienij Osinowski 26 marca 2014 został zaprzysiężony na urzędzie ministra edukacji i badań w rządzie Taaviego Rõivasa[5].

W 2015 uzyskał reelekcję na kolejną kadencję parlamentu[6], nie został natomiast nominowany do nowego gabinetu, kończąc urzędowanie 9 kwietnia 2015. W maju 2015 zastąpił Svena Miksera na funkcji przewodniczącego socjaldemokratów[7]. 14 września tego samego roku dołączył do rządu Taaviego Rõivasa jako minister zdrowia i pracy. Pozostał na tym stanowisku również w utworzonym 23 listopada 2016 rządzie Jüriego Ratasa[8]. Zrezygnował z funkcji ministerialnej 2 maja 2018, deklarując zamiar skoncentrowania się na działalności partyjnej[9]. W wyborach w 2019 utrzymał mandat deputowanego do Riigikogu[10]. W czerwcu tegoż roku na stanowisku przewodniczącego partii zastąpił go Indrek Saar[11].

Jest synem przedsiębiorcy Olega Ossinowskiego, najbogatszego człowieka w Estonii, który sponsorował Partię Socjaldemokratyczną[12]. Zasiadł w radzie przedsiębiorstwa rodzinnego Skinest Grupp. Wraz ze Stanislavem Tšerepanovem i Vadimem Belobrovtsevem należy do tych polityków SDE, którzy mają rosyjskie korzenie i wypowiadają się na tematy związane z mniejszością rosyjską[13][14].

Przypisy | edytuj kod

  1. Евгений Осиновский готов жить в Нарве (ros.). dv.ee, 13 sierpnia 2013. [dostęp 2014-03-26].
  2. СДПЭ выдвинула кандидатом в мэры Нарвы Евгения Осиновского (ros.). gazeta.ee, 27 listopada 2013. [dostęp 2014-03-26].
  3. Социал-демократов Ида-Вирумаа возглавил Евгений Осиновский (ros.). rus.err.ee, 21 stycznia 2012. [dostęp 2014-03-26].
  4. Социал-демократов Ида-Вирумаа вновь возглавил Евгений Осиновский (ros.). sotsdem.ee, 2 lutego 2014. [dostęp 2014-03-26].
  5. Peaminister Taavi Rõivase valitsus astus ametisse (est.). valitsus.ee, 26 marca 2014. [dostęp 2014-03-26].
  6. Riigikogu liikmed hetkeseisuga (est.). rk2015.vvk.ee, 2 marca 2015. [dostęp 2015-03-02].
  7. Ossinovski valiti sotside uueks juhiks, Mikser loobus (est.). postimees.ee, 30 maja 2015. [dostęp 2015-09-23].
  8. 49th cabinet of Estonia sworn in under Prime Minister Jüri Ratas (ang.). err.ee, 23 listopada 2016. [dostęp 2016-11-23].
  9. New ministers Sikkut, Mäggi sworn in (ang.). err.ee, 2 maja 2018. [dostęp 2018-05-06].
  10. Elected members of the Riigikogu (ang.). rk2019.valimised.ee, 4 marca 2019. [dostęp 2019-03-04].
  11. Sotsiaaldemokraadid valisid erakonna esimeheks Indrek Saare (est.). err.ee, 7 czerwca 2019. [dostęp 2019-07-03].
  12. Tomasz Otocki: Kto trzyma kasę nad Bałtykiem. politykawschodnia.pl, 7 października 2011. [dostęp 2014-03-26].
  13. Осиновский: правительство замалчивает, что в стране уже свыше 100 000 граждан России (ros.). rus.delfi.ee, 8 kwietnia 2012. [dostęp 2014-03-26].
  14. Почему государство не замечает русских? (ros.). rus.delfi.ee, 14 maja 2012. [dostęp 2014-03-26].

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Jevgeni Ossinovski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy