Joanna Mucha


Joanna Mucha w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Joanna Mucha z posłankami Platformy Obywatelskiej podczas konferencji prasowej w Sejmie (2016)

Joanna Mucha (ur. 12 kwietnia 1976 w Płońsku) – polska ekonomistka, polityk, posłanka na Sejm VI, VII, VIII i IX kadencji, od 2011 do 2013 minister sportu i turystyki.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

W 2001 ukończyła studia na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego. W 2007 uzyskała stopień doktora nauk ekonomicznych[1]. Od czasu ukończenia studiów pracowała jako nauczyciel akademicki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.

Była działaczką Unii Wolności[2]. W 2003 wstąpiła do Platformy Obywatelskiej. Współtworzyła i koordynowała projekt „Akademia Janusza Palikota”. W wyborach parlamentarnych w 2007 uzyskała mandat poselski z listy PO, otrzymując w okręgu lubelskim 21 028 głosów.

W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegała się o reelekcję (z wynikiem 45 568 głosów)[3]. 18 listopada 2011 prezydent Bronisław Komorowski powołał ją na urząd ministra sportu i turystyki w drugim rządzie Donalda Tuska[4]. 27 listopada 2013 została odwołana z tego stanowiska[5].

W 2015 została ponownie wybrana do Sejmu, otrzymując 43 459 głosów[6]. W Sejmie VIII kadencji została członkinią Komisji Finansów Publicznych, pracowała też w Komisji Nadzwyczajnej do spraw deregulacji (2016–2017)[7].

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2019 bezskutecznie ubiegała się z listy Koalicji Europejskiej jako reprezentantka PO o mandat posła do PE w okręgu obejmującym województwo lubelskie[8]. W wyborach w tym samym roku utrzymała natomiast mandat posłanki na Sejm, kandydując z ramienia Koalicji Obywatelskiej i otrzymując 57 577 głosów[9].

W grudniu 2019 ogłosiła swój start na funkcję przewodniczącego Platformy Obywatelskiej w styczniu 2020[10][11][12]. W styczniu 2020 ogłosiła rezygnację ze startu, udzielając poparcia Borysowi Budce[13][14].

Życie prywatne | edytuj kod

Jest córką Bernarda i Barbary. Joanna Mucha jest rozwiedziona. Ma dwóch synów: Stanisława i Krzysztofa. W 2017 nakładem W.A.B. ukazała się jej książka Wszystko się stało[15].

Przypisy | edytuj kod

  1. Joanna Mucha w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2015-06-02].
  2. Joanna Mucha. wyborcza.pl, 22 grudnia 2010. [dostęp 2015-06-02].
  3. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-02].
  4. Prezydent powołał rząd Donalda Tuska. prezydent.pl, 18 listopada 2011. [dostęp 2015-06-02].
  5. M.P. z 2013 r. poz. 1004
  6. Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  7. Strona sejmowa posła VIII kadencji. [dostęp 2018-07-30].
  8. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-05-27].
  9. Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-15].
  10. Sebastian Białach: „Kierownictwo mojej partii doszło do ściany”. Joanna Mucha przedstawia pomysł na nową Platformę Obywatelską. onet.pl, 16 grudnia 2019. [dostęp 2019-12-16].
  11. Małgorzata Domagała: Ministra Joanna Mucha przetrwała „atak rozwścieczonych samców”. Teraz rzuca rękawicę Grzegorzowi Schetynie. wyborcza.pl, 14 grudnia 2019. [dostęp 2019-12-16].
  12. Nieoczekiwana deklaracja Muchy. dorzeczy.pl, 15 grudnia 2019. [dostęp 2019-12-16].
  13. Maciej Nycz: Joanna Mucha rezygnuje z kandydowania na szefa PO. rmf24.pl, 22 stycznia 2020. [dostęp 2020-01-23].
  14. Mikołaj Pietraszewski: Joanna Mucha rezygnuje z kandydowania na szefową PO. Poparła Borysa Budkę. radiozet.pl, 22 stycznia 2020. [dostęp 2020-01-23].
  15. „Wszystko się stało” Joanny Muchy. Posłanka nie wie, po co pisze, my nie wiemy, po co to czytać. wyborcza.pl, 29 kwietnia 2017. [dostęp 2018-07-31].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Joanna Mucha" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy