John Isner


John Isner w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

John Robert Isner (ur. 26 kwietnia 1985 w Greensboro) – amerykański tenisista, reprezentant kraju w Pucharze Davisa, zdobywca Pucharu Hopmana z 2011 roku.

Status profesjonalnego tenisisty otrzymał w 2007 roku, jednak jego pierwsze starty w gronie zawodowców miały miejsce w 2005 roku. Pierwszy zawodowy mecz rozegrał z Robem Steckleyem podczas rozgrywek futuresowych w Joplin z lipca 2005 roku. Spotkanie zakończyło się wygraną Isnera 6:1, 7:6(2).

W grze pojedynczej ma w swoim dorobku piętnaście tytułów w zawodach rangi ATP Tour z dwudziestu ośmiu rozegranych finałów. Isner jest również uczestnikiem najdłuższego meczu w historii tenisa. Spotkanie odbyło się między 22–24 czerwca 2010 podczas I rundy Wimbledonu, a rywalem Amerykanina był Nicolas Mahut. Mecz zakończył się zwycięstwem Isnera. Najwyższą pozycję rankingową w klasyfikacji singlowej osiągnął w lipcu 2018 roku, nr 8.

W grze podwójnej zwyciężył w pięciu turniejach kategorii ATP Tour oraz przegrał pięć finałów. Najwyżej w zestawieniu deblistów był na 26. pozycji w kwietniu 2012 roku.

Spis treści

Życie prywatne | edytuj kod

Ma dwóch braci, Nathana i Jordana. Jest synem Roberta (pracującego w budownictwie) i Karen (zajmującej się handlem nieruchomościami). W tenisa gra od dziewiątego roku życia. Wśród zainteresowań Johna Isnera znajdują się poker, golf i koszykówka. Mieszka w Tampie na Florydzie[1].

W grudniu 2017 Isner poślubił swoją wieloletnią partnerkę, projektantkę biżuterii Madison McKinley[2]. Uroczystość odbyła się w Montage Palmetto Bluff w Karolinie Południowej.

Kariera tenisowa | edytuj kod

Styl gry i sprzęt | edytuj kod

Isner znany jest z potężnego serwisu, w czym wydatnie pomaga mu jego wzrost (208 cm). Dobry pierwszy serwis umożliwia mu skuteczną grę przy siatce, tzw. serw i wolej.

Jego sponsorami są Lacoste i Prince, wyposażające odpowiednio w odzież i rakiety.

Sezon 2007 | edytuj kod

Zawodową karierę tenisową rozpoczął latem 2007 roku startami w turniejach rangi ITF Futures.

Na początku sierpnia, podczas turnieju rangi ATP World Tour, w Waszyngtonie wystąpił dzięki dzikiej karcie, która pierwotnie przypisana była Fernando Gonzálezowi. Isner otrzymał ją po tym, jak Chilijczyk wycofał się w ostatniej chwili z udziału w turnieju. Amerykanin osiągnął finał zawodów, pokonując po drodze takich graczy jak Tim Henman, Benjamin Becker, Wayne Odesnik, Tommy Haas i Gaël Monfils. W finale musiał uznać wyższość rodaka Andy’ego Roddicka, przegrywając 4:6, 6:7(4)[3]. Dzięki temu wynikowi awansował na 192. lokatę w rankingu światowym, w 6. tygodniu od debiutu w gronie najlepszych tenisistów świata.

Sukces w Waszyngtonie przyczynił się do przyznania Isnerowi dzikich kart do trzech kolejnych turniejów ATP, rozgrywek ATP Masters Series w Cincinnati, New Haven i wielkoszlemowego US Open. W Cincinnati swój udział zakończył na I rundzie, przegrywając z późniejszym ćwierćfinalistą imprezy, Davidem Ferrerem. W następnym tygodniu wystąpił w New Haven, pokonując Benjamina Beckera, a w II rundzie przegrywając po raz kolejny w ciągu ostatnich dwóch tygodni z Ferrerem, tym razem w trzech setach.

W swoim debiucie wielkoszlemowym na US Open pokonał w I rundzie Jarkko Nieminena. W meczu II rundy zwyciężył Rika de Voesta. Swój udział w turnieju zakończył na III rundzie ulegając Rogerowi Federerowi.

Rok ukończył na 107. pozycji w rankingu światowym.

Sezon 2008 | edytuj kod

Na początku sezonu zadebiutował w Australian Open, odpadając w I rundzie po porażce z Fabrice’em Santoro. W parze z Ivo Karloviciem (najwyższy gracz w rozgrywkach ATP World Tour), Isner wystąpił w I rundzie gry podwójnej, tworząc w ten sposób „najwyższą” parę deblistów w historii touru.

W lutym Isner awansował po raz pierwszy w zawodowej karierze do czołowej 100. rankingu (93. lokata), po osiągnięciu ćwierćfinału turnieju w San José. Pokonał w nim Florenta Serrę i Tommy’ego Haasa. w 1/4 finału przegrał po trwającym ponad 3 godziny meczu z Hiszpanem Guillermo Garcíą Lópezem.

W połowie sezonu Amerykanin wystąpił w Rolandzie Garrosie oraz na Wimbledonie, odpadając za każdym razem w I rundzie, po porażkach odpowiednio z Juanem Ignacio Chelą oraz Ernestsem Gulbisem. W lipcu Isner wraz z Mardym Fishem osiągnął swój pierwszy finał w grze podwójnej rangi ATP World Tour, na trawiastych kortach w Newport. Amerykańska para wygrała spotkanie finałowe 6:4, 7:6(1) z duetem Rohan Bopanna-Aisam-ul-Haq Qureshi.

Podczas US Open Series Isner doszedł do ćwierćfinału w Waszyngtonie, przegrywając z Juanem Martínem del Potro, natomiast na US Open został pokonany w I rundzie przez Andreasa Becka. Pod koniec września Isner wygrał zawody kategorii ATP Challenger Tour w Lubbock, po pokonaniu w finale Franka Dancevicia.

Na koniec roku Isner zajmował 144. miejsce w zestawieniu ATP.

Sezon 2009 | edytuj kod

Isner podczas US Open (2009)

Rok Amerykanin zaczął od startu w Auckland, przechodząc najpierw eliminacje. W turnieju głównym Isner pokonał Alberta Montañésa oraz swojego rodaka Robby’ego Ginepriego. W ćwierćfinale odpadł z Robinem Söderlingiem. W Australian Open wystąpił dzięki dzikiej karcie. Swój udział zakończył w I rundzie, odpadając z Dominikiem Hrbatym.

W połowie marca Amerykanin osiągnął IV rundę zawodów ATP World Tour Masters 1000 w Indian Wells. Isner po drodze wyeliminował m.in. Gaëla Monfilsa, a także byłego lidera światowego rankingu, Marata Safina. Spotkanie o ćwierćfinał przegrał z Juanem Martínem del Potro.

Na dzień przed rozpoczęciem Rolanda Garrosa Isner zrezygnował z gry w turnieju w powodu zdiagnozowania mononukleozy[4].

W lipcu Amerykanin powrócił do rywalizacji, na turniej w Indianapolis. Isner awansował do półfinału zawodów przegrywając pojedynek o finał z Robbym Gineprim. Podczas zawodów w Waszyngtonie Isner dotarł do półfinału, eliminując m.in. Jo-Wilfrieda Tsongę i Tomáša Berdycha. W półfinale nie sprostał Andy’emu Roddickowi. Na US Open Amerykanin dotarł do IV rundy. W III fazie turnieju po raz pierwszy w karierze pokonał Roddicka, wynikiem 7:6(3), 6:3, 3:6, 5:7, 7:6(5). W meczu o ćwierćfinał zmierzył się z Fernando Verdasco, któremu uległ w czterech setach.

Podczas cyklu turniejów w Azji Isner osiągnął ćwierćfinał w Bangkoku. Mecz o półfinał przegrał z Viktorem Troickim, późniejszym finalistą imprezy.

Sezon Amerykanin zakończył na 34. miejscu w rankingu.

Sezon 2010 | edytuj kod

Na początku sezonu Isner wystartował w nowozelandzkim Auckland, wygrywając po raz pierwszy w karierze turniej rangi ATP World Tour. Po drodze pokonał m.in. Tommy’ego Robredo, a w finale rezultatem 6:3, 5:7, 7:6(2) Arnauda Clémenta[5]. W Australian Open Amerykanin doszedł do IV rundy, po wygranej m.in. nad Gaëlem Monfilsem. Pojedynek o ćwierćfinał przegrał 6:7(4), 3:6, 2:6 z Andym Murrayem.

W połowie lutego Isner wystartował w turnieju w Memphis. W grze pojedynczej doszedł do finału, w którym nie sprostał Samowi Querreyowi, przegrywając 7:6(3), 6:7(5), 3:6[6]. W deblu wygrał swój drugi turniej ATP World Tour. Wspólnie z Querreyem pokonali w finale 6:4, 6:4 debel Ross Hutchins-Jordan Kerr[7].

Na początku marca Isner zadebiutował w reprezentacji Stanów Zjednoczonych w Pucharze Davisa, w rundzie przeciwko Serbii. W swoim pierwszym meczu przegrał z Viktorem Troickim, natomiast później w meczu deblowym razem z Bobem Bryanem pokonali parę Janko Tipsarević-Nenad Zimonjić. Trzeci mecz tej fazy rozgrywek przegrał z Novakiem Đokoviciem. Końcowy wynik rywalizacji to 3:2 dla Serbów.

Na kortach ziemnych, na początku maja, amerykański tenisista osiągnął razem z Querreyem finał debla w turnieju rangi ATP World Tour Masters 1000 w Rzymie. Mecz o tytuł przegrali z Bobem i Mikiem Bryanami 2:6, 3:6. Kolejny start w sezonie Amerykanina miał miejsce w Belgradzie, gdzie osiągnął swój pierwszy singlowy finał na nawierzchni ziemnej. W finale spotkał się z Querreyem, z którym przegrał 6:3, 6:7(4), 4:6, nie wykorzystując w drugim secie piłki meczowej[8]. W wielkoszlemowym Rolandzie Garrosie Isner doszedł do III rundy, przegrywając z Tomášem Berdychem.

W dniach 22–24 czerwca w I rundzie Wimbledonu Isner rozegrał najdłuższy mecz w historii tenisa, przeciwko Nicolasowi Mahutowi. Pojedynek ten trwał 11 godzin i 5 minut. Isner wygrał go 3:2 (70:68 w ostatnim secie)[9]. W II rundzie przegrał z Thiemo de Bakkerem w trzech setach.

Pod koniec lipca Isner wystartował w Atlancie, gdzie doszedł do finału, w którym przegrał z Mardym Fishem 6:4, 4:6, 6:7(4)[10]. Z US Open odpadł w III rundzie po porażce z Michaiłem Jużnym. Pod koniec października Amerykanin doszedł do ćwierćfinału rozgrywek w Montpellier, przegrywając jednak z późniejszym zwycięzcą, Gaëlem Monfilsem.

Sezon Isner zakończył na 19. pozycji w zestawieniu ATP.

Sezon 2011 | edytuj kod

Isner podczas French Open, 2011

Sezon 2011 Isner otworzył od występu razem z Bethanie Mattek-Sands w Pucharze Hopmana. Amerykańska para wygrała ostatecznie całą imprezę[11]. W pojedynkach grupowych Isner pokonał odpowiednio Nicolasa Mahuta i Potito Starace, natomiast przegrał z Andym Murrayem. W finale Amerykanie pokonali zespół Belgii 2:1, a Isner w swoim singlowym pojedynku wygrał nad Rubenem Bemelmansem, natomiast w deblu wraz z Sands nad duetem Justine Henin-Ruben Bemelmans. Tuż przed Australian Open Isner wystartował w Auckland, gdzie grał jako obrońca tytułu. Amerykanin osiągnął w tej edycji ćwierćfinał przegrywając pojedynek o dalszą fazę z Davidem Nalbandianem. Podczas Australian Open Amerykanin doszedł do III rundy, odpadając po pięciosetowym pojedynku z Marinem Čiliciem.

Sezon gry na nawierzchni ziemnej Isner zaczął od startu w Houston, gdzie awansował do finału w grze podwójnej, partnerując Samowi Querreyowi. Pojedynek finałowy przegrali z Bobem i Mikiem Bryanami. W połowie maja Isner razem z Samem Querreyem wygrali rywalizację deblową w Rzymie. W finale wygrali poprzez walkower z Mardym Fishem i Andym Roddickiem, ze względu na kontuzję ramienia jakiej doznał Roddick[12]. Podczas Rolanda Garrosa Amerykanin przegrał w I rundzie po porażce z Rafaelem Nadalem. Z rywalizacji na trawiastych kortach Wimbledonu Isner odpadł w II rundzie z Nicolásem Almagro. Drugi singlowy tytuł Amerykanin wywalczył w Newport. Po drodze Isner nie stracił seta, a w finale wynikiem 6:3, 7:6(6) pokonał Oliviera Rochusa[13].

US Open Series Isner zaczął od startu w Atlancie, gdzie jak w sezonie 2010 osiągnął finał, w którym zagrał z Mardym Fishem. Isner przegrał pojedynek 6:3, 6:7(6), 2:6 nie wykorzystując dwóch piłek meczowych[14]. Podczas zawodów w Waszyngtonie Amerykanin awansował do półfinału, w którym nie sprostał Gaëlowi Monfilsowi. Pod koniec sierpnia, w Winston-Salem, Isner wywalczył trzeci singlowy tytuł w karierze, pokonując w półfinale Andy’ego Roddicka, zaś w finale w trzech setach Juliena Benneteau[15]. Na US Open Amerykanin osiągnął po raz pierwszy w karierze ćwierćfinał rozgrywek wielkoszlemowych[16]. Po drodze wyeliminował m.in. Gilles’a Simona, natomiast spotkanie o dalszą fazę przegrał z Andym Murrayem.

Jesienią Amerykanin osiągnął swój pierwszy półfinał w karierze w zawodach kategorii ATP World Tour Masters 1000, w Paryżu. Isner wyeliminował po drodze m.in. Davida Ferrera. Spotkanie o awans do finału zakończyło się porażką Isnera z Jo-Wilfriedem Tsongą, przeciwko któremu nie wykorzystał trzech piłek meczowych[17].

Sezon Amerykanin zakończył na 18. miejscu w zestawieniu ATP.

Sezon 2012 | edytuj kod

Pierwszy turniej w 2012 roku Isner rozegrał podczas Australian Open, gdzie doszedł do III rundy. Po drodze wyeliminował m.in. Davida Nalbandiana, przeciwko któremu obronił piłkę meczową[18]. Spotkanie o awans do IV rundy przegrał z Feliciano Lópezem. Pod koniec lutego Isner osiągnął ćwierćfinał imprezy w Memphis, ponosząc porażkę z Jürgenem Melzerem. Następnie Amerykanin wystartował w Delray Beach, gdzie dotarł do półfinału, wyeliminowany przez Kevina Andersona. W marcu doszedł do finału turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Indian Wells po wygranej nad liderem rankingu ATP, Novakiem Đokoviciem[19]. W meczu o mistrzostwo przegrał z Rogerem Federerem 6:7(7), 3:6[20]. W deblu również doszedł do finału, w którym w parze z Samem Querreyem ulegli Rafaelowi Nadalowi oraz Marcowi Lópezowi[21].

Sezon gry na nawierzchni ziemnej Isner zaczął od startu w Houston. Amerykanin awansował tam do finału, w którym przegrał 2:6, 6:3, 3:6 z Juanem Mónaco[22]. Pod koniec maja Amerykanin awansował do ćwierćfinału w Nicei, w którym uległ Nikołajowi Dawydience. Na Rolandzie Garrosie Isner osiągnął II rundę, w której zmierzył się z Paulem-Henrim Mathieu. Spotkanie zakończyło się pięciosetowym zwycięstwem Mathieu, a ostatni set rezultatem 18:16 dla Francuza. Pojedynek trwał 5 godz. 41 min. i był drugim najdłuższym meczem w historii na paryskich kortach[23].

W czerwcu, na Wimbledonie, Isner odpadł w I rundzie pokonany przez Alejandro Fallę. Wkrótce później obronił tytuł w turnieju w amerykańskim Newport. W ostatnim meczu zwyciężył wynikiem 7:6(1), 6:3 z Lleytonem Hewittem, który do zawodów przystąpił z dziką kartą[24]. Podczas turnieju w Atlancie Isner doszedł do półfinału, ponosząc porażkę z Andym Roddickiem.

Na przełomie lipca i sierpnia Isner wystartował na igrzyskach olimpijskich w Londynie w konkurencji singlowej oraz deblowej. W grze pojedynczej Isner jako jedyny z Amerykanów doszedł do ćwierćfinału, po wcześniejszym pokonaniu Janko Tipsarevicia. Spotkanie o dalszą rundę przegrał z Rogerem Federerem. W grze podwójnej Isner tworzył parę z Andym Roddickiem. Debliści odpadli z rywalizacji w I rundzie po porażce z Brazylijczykami Marcelo Melo i Bruno Soaresem.

W połowie sierpnia Isner dotarł do półfinału zawodów ATP World Tour Masters 1000 w Toronto, jednak w meczu o dalszą rundę nie sprostał Richardowi Gasquetowi. W kolejnym tygodniu wycofał się z udziału w Cincinnati. Podczas turnieju w Winston-Salem Amerykanin odniósł zwycięstwo. W początkowych fazach wyeliminował Martina Kližana, Jürgena Melzera i Davida Goffina. W spotkaniu półfinałowym wygrał z Jo-Wilfriedem Tsongą, a w meczu o mistrzostwo pokonał Tomáša Berdycha 3:6, 6:4, 7:6(9) po wcześniejszym wybronieniu w trzecim secie trzech piłek meczowych. Na US Open Isner odpadł w III rundzie pokonany przez Philippa Kohlschreibera.

2012 rok zawodnik zakończył na 14. miejscu w klasyfikacji gry pojedynczej.

Sezon 2013 | edytuj kod

Isner podczas US Open (2013)

Na początku sezonu Isner wycofał się, z powodu kontuzji kolana, ze styczniowego Australian Open[25].

Po wyleczeniu urazu Amerykanin powrócił na Puchar Davisa przeciw Brazylii. Isner wygrał z Thiagiem Alvesem i przegrał z Thomazem Belluccim. Reprezentacja USA awansowała do ćwierćfinału po ostatecznym triumfie 3:2.

W połowie lutego zawodnik awansował do półfinału w San José, odpadając po porażce z Tommym Haasem. W Delray Beach również osiągnął półfinał, w którym przegrał z Édouardem Rogerem-Vasselinem.

W Indian Wells uległ w swoim pierwszym meczu Lleytonowi Hewittowi. Na turnieju w Miami odpadł w III rundzie, wygrywając najpierw z Ivanem Dodigiem, a następnie przegrywając z Marinem Čiliciem.

Sezon gry na nawierzchni ziemnej Isner zaczął od triumfu w Houston, zwyciężając tym samym po raz pierwszy na tym podłożu. Po drodze pokonał m.in. Juana Mónaco, a w finale wynikiem 6:3, 7:5 Nicolása Almagro. Na Rolandzie Garrosie Isner awansował po zwycięstwach z Carlosem Berlocqiem i po pięciosetowym triumfie z Ryanem Harrisonem do III rundy, w której nie sprostał Tommy’emu Haasowi, ponosząc porażkę 5:7, 6:7(4), 6:4, 7:6(10), 8:10.

Podczas Wimbledonu Isner doszedł do II rundy, eliminując Jewgienija Donskoja. Rywalizację o III rundę poddał po dwóch gemach Adrianowi Mannarino z powodu kontuzji kolana[26]. Po zawodach w Londynie Amerykanin zagrał w Newport, gdzie poniósł porażkę w półfinale z Lleytonem Hewittem.

Pod koniec lipca Isner wygrał zawody w Atlancie. W drodze po zwycięstwo wyeliminował m.in. Lleytona Hewitta, a w finale pokonał 6:7(3), 7:6(2), 7:6(2) Kevina Andersona broniąc w trzecim secie dwóch piłek meczowych[27]. Potem Isner zagrał w Waszyngtonie, gdzie awansował do kolejnego finału. Decydujący mecz przegrał tym razem 6:3, 1:6, 2:6 z Juanem Martínem del Potro[28]. Drugi finał w karierze z cyklu ATP World Tour Masters 1000 tenisista ze Stanów Zjednoczonych osiągnął w Cincinnati. Isner wyeliminował m.in. w ćwierćfinale Novaka Đokovicia i w półfinale Juana Martína del Potro. Przeciwko Argentyńczykowi obronił piłkę meczową ostatecznie wygrywając 6:7(5), 7:6(9), 6:3 i przerywając passę czterech porażek z rzędu w bezpośrednich konfrontacjach[29]. Spotkanie finałowe zakończyło się porażką Isnera 6:7(8), 6:7(3) z Rafaelem Nadalem[30]. Na US Open Isner doszedł do III rundy pokonany przez Philippa Kohlschreibera.

Sezon zakończył, podobnie jak 2012 rok, na 14. miejscu w rankingu ATP.

Sezon 2014 | edytuj kod

Pierwszy turniej w sezonie zagrał w Auckland, gdzie odniósł końcowe zwycięstwo. Wyeliminował po drodze m.in. w ćwierćfinale Philippa Kohlschreibera, a w finale wynikiem 7:6(4), 7:6(7) Lu Yen-hsuna[31]. Z Australian Open Isner odpadł w I rundzie po porażce z Martinem Kližanem poprzez krecz przy stanie 6:2, 7:6(6) dla Kližana z powodu urazu kostki u nogi[32].

Amerykanin powrócił do rywalizacji w połowie lutego na turniej w Delray Beach, gdzie doszedł do półfinału, pokonany przez Marina Čilicia.

W marcu Isner awansował do półfinału zawodów ATP World Tour Masters 1000 w Indian Wells, eliminując m.in. Fernando Verdasco i Ernestsa Gulbisa. Przegrał mecz o udział w finale przegrał z Novakiem Đokoviciem. Potem Isner zagrał w Miami, jednak w IV rundzie pokonał Amerykanina Tomáš Berdych.

Podczas sezonu na kortach ziemnych swój jedyny ćwierćfinał Inser osiągnął w Nicei, gdzie poniósł porażkę z Federico Delbonisem. Na Rolandzie Garrosie Isner dotarł do IV rundy, eliminując m.in. Tommy’ego Robredo, a uległ Tomášowi Berdychowi.

Wielkoszlemowy Wimbledon Isner zakończył na III rundzie pokonany przez Feliciano Lópeza. Potem zagrał w Newport, gdzie poniósł porażkę w ćwierćfinale z Jackiem Sockiem.

Drugi tytuł w sezonie Isner wywalczył w rozpoczynającym US Open Series turnieju w Atlancie. W całych zawodach stracił seta, w meczu II rundy z Robbym Gineprim. Spotkanie finałowe wygrał z Dudim Selą[33]. Kolejny ćwierćfinał w sezonie Isner uzyskał w Winston-Salem, jednak mecz o udział w półfinale poddał walkowerem Lukášowi Rosolowi z powodu skręconego stawu skokowego lewej nogi[34]. Kontuzja ta nie wykluczyła go z występu na US Open. W Nowym Jorku Isner doszedł do III rundy będąc wyeliminowanym przez Philippa Kohlschreibera.

W trakcie jesiennych turniejów w Azji Isner zagrał najpierw w Pekinie, gdzie odpadł w ćwierćfinale z Tomášem Berdychem. Z rozgrywek w Szanghaju został pokonany w III rundzie przez Feliciano Lópeza.

Rok 2014 zakończył na pozycji nr 19. w klasyfikacji ATP.

Sezon 2015 | edytuj kod

Sezon 2015 Amerykanin rozpoczął od występu razem z Sereną Williams w rozgrywkach o Puchar Hopmana. Amerykanie awansowali do finału, w którym ostatecznie ulegli reprezentacji Polski 1-2[35]. Na Australian Open po wyeliminowaniu Jimmy’ego Wanga i Andreasa Haidera-Maurera odpadł z Gillesem Müllerem.

W lutym Amerykanin doszedł do ćwierćfinału w Memphis ponosząc porażkę po dwóch tie-breakach z Samem Querreyem. Miesiąc później Isner awansował do IV rundy w Indian Wells ulegając Novakowi Đokoviciowi. Podczas zawodów w Miami Isner osiągnął półfinał pokonawszy klasyfikowanych na czołowych pozycjach w rankingu ATP Grigora Dimitrowa, Milosa Raonicia i Keia Nishikoriego. Pojedynek o udział w finale zakończył się porażką tenisisty amerykańskiego z Đokoviciem.

Podczas turniejów rozgrywanych na kortach ziemnych Isner w turniejach ATP World Tour Masters 1000 w Monte Carlo, Madrycie i Rzymie najlepszy rezultat uzyskał w stolicy Hiszpanii awansując do ćwierćfinału. Zawody w Monako i we Włoszech kończył na III rundzie. W połowie maja Isner doszedł do półfinału w Nicei, gdzie nie sprostał Dominikowi Thiemowi. Z wielkoszlemowego turnieju French Open odpadł w 2 rundzie, po porażce z Jérémym Chardym.

Na nawierzchni trawiastej Isner osiągnął ćwierćfinał w Londynie (Queen’s), natomiast podczas Wimbledonu przegrał z 3 rundzie 6:7(4), 7:6(6), 4:6, 7:6(4), 10-12 z Marinem Čiliciem.

US Open Series Amerykanin zainaugurował od startu w Atlancie, gdzie zwyciężył po raz trzeci z rzędu, w finale pokonując 6:3, 6:3 Markosa Pagdatisa[36]. Po tym sukcesie Isner awansował do finału w Waszyngtonie, gdzie uległ 6:4, 4:6, 4:6 Keiemu Nishikoriemu[37]. W półfinale tej imprezy przeciwko Steve’owi Johnsonowi obronił 3 meczbole[38]. Na US Open osiągnął IV rundę, w której nie sprostał Rogerowi Federerowi.

Jesienią Isner osiągnął dwa ćwierćfinały, najpierw we październiku w Pekinie i na początku listopada w zawodach ATP World Tour Masters 1000 w Paryżu. W III rundzie imprezy w stolicy Francji pokonał Rogera Federera, a następnie uległ Davidowi Ferrerowi.

Na koniec roku Isner zajmował 11. miejsce w światowym rankingu ATP.

Sezon 2016 | edytuj kod

Isner podczas turnieju w Wiedniu (2016)

Sezon 2016 Isner zakończył mając w swoim dorobku tytuł zdobyty w Szanghaju w konkurencji gry podwójnej[39]. Grał wspólnie z Jackiem Sockiem w finale pokonując 6:4, 6:4 Henriego Kontinena i Johna Peersa.

W singlu Amerykanin osiągnął 2 finały, w sierpniu w Atlancie i w listopadzie w zawodach ATP World Tour Masters 1000 w Paryżu. W Atlancie spotkanie finałowe przegrał z Nickiem Kyrgiosem, a w stolicy Francji z Andym Murrayem[40][41].

Isner osiągnął również 1 półfinał, w Houston, i 3 ćwierćfinały.

W rozgrywkach wielkoszlemowych najdalej doszedł do 4 rundy, na Australian Open i French Open. Do 3 rundy awansował na Wimbledonie i US Open. Był to pierwszy sezon w karierze Amerykanina, w którym wygrał co najmniej 10 meczów w turniejach tej kategorii.

Rok 2016 zakończył na 19. miejscu w zestawieniu ATP. Rozegrał łącznie 54 pojedynki, w 33 triumfując.

Sezon 2017 | edytuj kod

Isner w 2017 roku wygrał dwa turnieje, w Newport i Atlancie. Zawody w Newport zakończył bez straty seta, w finale będąc lepszym od Matthew Ebdena, natomiast w Atlancie pokonał w spotkaniu o tytuł po dwóch tie-breakach Ryana Harrisona[42][43]. Amerykanin był również w dwóch finałach w konkurencji gry podwójnej, w Acapulco wspólnie z Felicianem Lópezem i Pekinie z Jackiem Sockiem.

W zawodach Wielkiego Szlema osiągnął bilans 6 zwycięstw i 4 porażek najdalej dochodząc do trzecich rund French Open i US Open.

Startując w turniejach kategorii ATP World Tour Masters 1000 awansował trzykrotnie do półfinału, najpierw na nawierzchni ziemnej w Rzymie, gdzie wyeliminował m.in. w trzeciej rundzie Stana Wawrinkę (nr 3. ATP) i ćwierćfinale Marina Čilicia (nr 7. ATP). Odpadł z dalszej gry po przegranej z Alexanderem Zverevem. Drugi półfinał zanotował w Cincinnati ulegając Grigorowi Dimitrowowi, z którym zmierzył się ponownie w trzeciej rundzie halowej imprezy w Paryżu, zwyciężając po trzech tie-breakach. W trakcie trwania turnieju w Paryżu Isner był pretendentem do udziału w rozgrywkach ATP Finals i aby zakwalifikować się musiał triumfować w imprezie w stolicy Francji[44]. W ćwierćfinale wygrał trzysetowy mecz z Juanem Martínem del Potrem, również mającym szansę na grę w ATP Finals. W półfinale Amerykanin poniósł porażkę ze startującym z eliminacji Filipem Krajinoviciem[45].

Isner reprezentował również Stany Zjednoczone w Pucharze Davisa. Na początku lutego zagrał zwycięski singlowy mecz ze Szwajcarem Henrim Laaksonenem, a w kwietniu rywalizował z Australią. Najpierw nie sprostał Nickowi Kyrgiosowi, a potem zdobył punkt wygrywając z Samem Grothem, jednak do półfinału awansowali tenisiści z Australii po triumfie 3:2.

Sezon 2017 Isner zakończył z 28 zwycięstwami i 22 porażkami oraz na 17. miejscu w klasyfikacji ATP.

Sezon 2018 | edytuj kod

Podczas Wimbledonu Isner awansował do pierwszego w karierze wielkoszlemowego półfinału. W meczu drugiej rundy wyeliminował wynikiem 6:1, 6:4, 6:7(6), 6:7(3), 7:5 Rubena Bemelmansa, broniąc dwóch meczboli i serwując 64 asy[46]. Kolejny 5-setowy pojedynek zagrał w półfinale przeciwko Kevinowi Andersonowi. Mecz zakończył się porażką Isnera 6:7(6), 7:6(5), 7:6 (9), 4:6, 24:26, trwał 6 godz. 36 min. i był drugim najdłuższym w historii Wielkiego Szlema[47]. Na US Open Isner doszedł do ćwierćfinału i jako pierwszy Amerykanin od 2009 roku awansował do dwóch kolejnych wielkoszlemowych ćwierćfinałów[48]. Ostatnim tenisistą ze Stanów Zjednoczonych, który tego dokonał był Andy Roddick.

Dnia 1 kwietnia Isner wygrał pierwszy w karierze tytuł ATP World Tour Masters 1000, w Miami. W wieku 32 lat stał się najstarszym tenisistą, który zdobył tytuł w zawodach tej kategorii, utworzonej w 1990[49]. W meczu czwartej rundy pokonał Marina Čilicia (nr 3. ATP), w półfinale Juana Martína del Potra (nr 6. ATP), a w finale 6:7(4), 6:4, 6:4 Alexandra Zvereva (nr 5. ATP). Podczas turnieju w Madrycie poniósł porażkę w ćwierćfinale. Amerykanin został także mistrzem debla w Indian Wells razem z Jackiem Sockiem.

Uczestnicząc w turniejach z serii 250 i 500 triumfował pod koniec lipca w Atlancie, w ostatnim meczu pokonując 5:7, 6:3, 6:4 Ryana Harrisona. W październiku awansował do półfinału w Sztokholmie.

Sukcesy osiągnięte w sezonie, a także wycofanie dwóch tenisistów klasyfikowanych w rankingu wyżej od Isnera umożliwiły mu premierowy start w ATP Finals[50]. Odpadł po meczach grupowych ponosząc porażki z Novakiem Đokoviciem, Marinem Čiliciem i Alexandrem Zverevem.

Isner podczas Wimbledonu, 2019

Amerykanin przyczynił się także do awansu reprezentacji do półfinału Pucharu Davisa. Zagrał w pierwszej rundzie przeciwko Serbii (wygrana z Dušanem Lajoviciem) i ćwierćfinale przeciwko Belgii (wygrana z Jorisem De Loore). Półfinał Stany Zjednoczone przegrały z Chorwacją, jednak Isner nie wystąpił w tej rundzie.

Sezon 2018 zakończył na 10. miejscu w rankingu ATP.

Sezon 2019 | edytuj kod

Isner w roku 2019 zwyciężył w jednym turnieju, w lipcu na nawierzchni trawiastej w Newport, gdzie w finale pokonał Aleksandra Bublika[51]. Amerykanin osiągnął także drugi raz z rzędu finał w Miami, ponosząc porażkę 1:6, 4:6 w ostatnim meczu z Rogerem Federerem. W pojedynku ze Szwajcarem, w drugim secie, złamał kość śródstopia w lewej nodze przez co opuścił turnieje na podłożu ziemnym i poprzedzające Wimbledon[52].

W lutym zagrał w trzech turniejach, w Nowym Jorku, Delray Beach i Acapulco, w każdym docierając do półfinału. W półfinałowej rywalizacji w Nowym Jorku z Reillyem Opelką nie wykorzystał sześć meczboli[53]. Wygrywając w pierwszej rundzie w Acapulco z Adrianem Mannarinem odniósł 400. zwycięstwo w karierze.

W Wielkim Szlemie Isner najdalej awansował do trzeciej rundy US Open.

Amerykanin zagrał w sumie 48 meczów, w 30 triumfując, a na koniec roku był na miejscu nr 19.

Finały w turniejach ATP Tour | edytuj kod

Gra pojedyncza (15–13) | edytuj kod

Gra podwójna (5–5) | edytuj kod

Osiągnięcia w turniejach Wielkiego Szlema i ATP Tour Masters 1000 (gra pojedyncza) | edytuj kod

Legenda

     W, wygrał turniej

     F, przegrał w finale

     SF, przegrał w półfinale

     QF, przegrał w ćwierćfinale

     4R, 3R, 2R, 1R przegrał w IV, III, II, I rundzie

     RR, odpadł w fazie grupowej

     –, nie startował w turnieju głównym

     NH, turniej nie odbył się

Przypisy | edytuj kod

  1. John Isner bio. [dostęp 2017-05-14].
  2. Wirtualna PolskaW.P. Media Wirtualna PolskaW.P., John Isner zmienił stan cywilny. Amerykański tenisista poślubił wieloletnią partnerkę – WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 4 grudnia 2017 [dostęp 2017-12-04]  (pol.).
  3. Roddick clinches Washington win (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 5 sierpnia 2007].
  4. John Isner – Career Highlights (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 9 września 2011].
  5. Greg Stutchbury: Isner digs deep to win Auckland title (ang.). reuters.com. [dostęp 16 stycznia 2010].
  6. Querrey tops U.S. teammate Isner (ang.). espn.go.com. [dostęp 21 lutego 2010].
  7. Isner-Querrey Team Up For Memphis Doubles Title (ang.). barclaysatpworldtourfinals.com. [dostęp 21 lutego 2010].
  8. Sam Querrey Saves Match Point To Beat John Isner In Belgrade Final (ang.). tennisnow.com. [dostęp 9 maja 2010].
  9. Isner beats Mahut in epic 11-hour match (ang.). espn.go.com. [dostęp 24 czerwca 2010].
  10. Fish beats Isner for Atlanta crown (ang.). espn.go.com. [dostęp 25 lipca 2010].
  11. Mattek-Sands and John Isner win Hopman Cup for US (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 8 stycznia 2011].
  12. Isner-Querrey Crowned Champions In Rome (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 19 maja 2011].
  13. Tennis-Isner wins Newport title after skipping wedding (ang.). uk.reuters.com. [dostęp 10 lipca 2011].
  14. Fish beats Isner for Atlanta crown (ang.). espn.go.com. [dostęp 25 lipca 2011].
  15. Streeter Lecka: USA’s John Isner wins Winston-Salem Open (ang.). usatoday.com. [dostęp 27 sierpnia 2011].
  16. Isner Beats Simon To Reach US Open Quarterfinals (ang.). newyork.cbslocal.com. [dostęp 8 września 2011].
  17. Tsonga Saves 3 MPs To Edge Isner; Meets Federer In Final (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 12 listopada 2011].
  18. Fish falls; Isner wins a marathon against Nalbandian (ang.). firstpost.com. [dostęp 21 stycznia 2012].
  19. Staff: Isner Edges Djokovic In Semi-final Battle (ang.). atpworldtour.com, 17 marca 2012. [dostęp 19 marca 2012].
  20. Staff: Federer Renews Reign In Indian Wells (ang.). W: BNP PARIBAS OPEN 2012 [on-line]. atpworldtour.com, 18 marca 2012. [dostęp 19 marca 2012].
  21. Staff: Lopez/Nadal Reclaim Indian Wells Title (ang.). atpworldtour.com, 18 marca 2012. [dostęp 19 marca 2012].
  22. Monaco Tops Isner For Houston Trophy (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 15 kwietnia 2012].
  23. French Open: Mathieu beats Isner in marathon match (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 25 czerwca 2012].
  24. Isner Stops Hewitt To Retain Newport Title (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2012-07-15].
  25. John Isner nie zagra w Australian Open (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-02-18].
  26. Wimbledon 2013: Injury forces John Isner to retire, „BBC Sport”, 26 czerwca 2013 [dostęp 2018-10-27]  (ang.).
  27. ATP Atlanta: Twierdza wciąż niezdobyta, Isner obronił meczbole i sięgnął po tytuł (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-08-03].
  28. ATP Waszyngton: Isner nie sprostał wyzwaniu, hat-trick Del Potro w stolicy USA (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-08-04].
  29. ISNER SAVES M.P. TO BEAT DEL POTRO (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2013-08-19].
  30. ATP Cincinnati: Nadal obronił się przed bombardowaniem Isnera, 59. tytuł Hiszpana w karierze (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2013-08-19].
  31. Auckland: Isner z ósmym tytułem (pol.). tenisportal.com. [dostęp 2014-01-11].
  32. John Isner out with ankle injury (ang.). espn.go.com. [dostęp 2014-06-22].
  33. ATP Atlanta: John Isner pokonał Jacka Socka i o obronę tytułu zagra z Dudim Selą (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2014-07-28].
  34. ATP Winston-Salem: Querrey pokonał Garcię-Lopeza i o finał zagra z Janowiczem, kontuzja Isnera (pol.). sportowefakty.pl. [dostęp 2015-05-26].
  35. Kacper Kowalczyk: Puchar Hopmana: Agnieszka Radwańska i Jerzy Janowicz mistrzami świata! (pol.). W: Puchar Hopmana [on-line]. sportowefakty.pl, 2015-01-10. [dostęp 2015-01-10].
  36. Marcin Motyka: ATP Atlanta: Hat-trick Johna Isnera, 107. deblowy tytuł Boba i Mike’a Bryanów (pol.). sportowefakty.pl, 2015-08-02. [dostęp 2015-08-15].
  37. Marcin Motyka: ATP Waszyngton: John Isner nie zdobył dubletu, tytuł dla Keia Nishikoriego (pol.). sportowefakty.pl, 2015-08-09. [dostęp 2015-08-15].
  38. Marcin Motyka: ATP Waszyngton: Nishikori zrewanżował się Ciliciowi za US Open, Isner obronił trzy meczbole (pol.). sportowefakty.pl, 2015-08-09. [dostęp 2015-08-15].
  39. Marcin Motyka: ATP Szanghaj: chiński dublet Andy’ego Murraya (pol.). sportowefakty.pl, 2016-10-16. [dostęp 2016-11-26].
  40. Rafał Smoliński: ATP Atlanta: John Isner bez czwartego trofeum. Nick Kyrgios zakończył amerykańską dominację (pol.). sportowefakty.pl, 2016-08-07. [dostęp 2016-11-26].
  41. Rafał Smoliński: ATP Paryż: Andy Murray zdobył Paryż. John Isner bez trofeum w 2016 roku (pol.). sportowefakty.pl, 2016-11-06. [dostęp 2016-11-26].
  42. Wirtualna PolskaW.P. Media Wirtualna PolskaW.P., ATP Newport: John Isner po raz trzeci najlepszy na amerykańskiej trawie – WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 23 lipca 2017 [dostęp 2017-11-11]  (pol.).
  43. Wirtualna PolskaW.P. Media Wirtualna PolskaW.P., ATP Atlanta: John Isner odzyskał tytuł w stolicy stanu Georgia. 114. deblowe mistrzostwo Boba i Mike’a Bryanów – WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 31 lipca 2017 [dostęp 2017-11-11]  (pol.).
  44. Wirtualna PolskaW.P. Media Wirtualna PolskaW.P., Miejsca dwa, chętnych – 12. Hala Bercy areną ostatecznej rozgrywki o awans do Finałów ATP World Tour – WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 31 października 2017 [dostęp 2017-11-11]  (pol.).
  45. Wirtualna PolskaW.P. Media Wirtualna PolskaW.P., ATP Paryż: Filip Krajinović jak Jerzy Janowicz! John Isner nie poleci na Masters – WP SportoweFakty, „sportowefakty.wp.pl”, 4 listopada 2017 [dostęp 2017-11-11]  (pol.).
  46. Howard Fendrich | The AssociatedH.F.| T.A. Press Howard Fendrich | The AssociatedH.F.| T.A., John Isner hits 64 aces, saves 2 match points, in Wimbledon win, The Denver Post, 5 lipca 2018 [dostęp 2020-05-02]  (ang.).
  47. Wimbledon 2018: Kevin Anderson beats John Isner in record-breaking semi-final, „BBC Sport”, 13 lipca 2018 [dostęp 2020-05-02]  (ang.).
  48. AssociatedA. Press AssociatedA., Isner earns berth in U.S Open quarters, Sports Illustrated [dostęp 2020-05-02]  (ang.).
  49. Fabio Fognini Continues First-Time Masters 1000 Champion Trend In Monte-Carlo | ATP Tour | Tennis, ATP Tour [dostęp 2020-05-02] .
  50. ATP Finals: Novak Djokovic beats John Isner in group opener, „BBC Sport”, 12 listopada 2018 [dostęp 2020-05-02]  (ang.).
  51. ATP Newport: John Isner beats Bublik to lift record-breaking fourth title, Tennis World USA [dostęp 2020-05-02]  (ang.).
  52. John Isner withdraws from Roland Garros due to left foot injury, Tennis.com [dostęp 2020-05-02] .
  53. ATP New York: Reilly Opelka saves 6 MP’s vs John Isner in historic clash, Tennis World USA [dostęp 2020-05-02]  (ang.).

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "John Isner" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy