Karol Hubert Rostworowski


Karol Rostworowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Karol Hubert Rostworowski) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Karol Hubert Rostworowski herbu Nałęcz (ur. 3 listopada 1877 w Rybnej, zm. 4 lutego 1938 w Krakowie) – polski dramaturg i poeta, muzyk; publicysta, stronnik Obozu Wielkiej Polski.

Dwór Rostworowskich w Rybnej, gdzie urodził się Karol Hubert Pałac Rostworowskich przy ul. św. Jana w Krakowie, który Róża z Popielów wniosła w posagu Karolowi Hubertowi Grób rodzinny Rostworowskich na Cmentarzu Salwatorskim. Spoczywają w nim: Karol Hubert, Marek, Jan.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Pochodził z rodziny ziemiańskiej o arystokratycznym statusie zarówno ze strony ojca jak i matki. W 1888 rozpoczął naukę w gimnazjum św. Anny w Krakowie, przerywając ją w 1894. Do 1898 uczył się w Szkole Praktycznej Gospodarstwa Wiejskiego w Czernichowie koło Krakowa, a następnie studiował rolnictwo w Halle. Studia te porzucił w 1900 i od 1901 rozpoczął naukę gry na fortepianie oraz kompozycji w konserwatorium w Lipsku. W 1907 wyjechał do Berlina studiować filozofię, a następnie podróżował po Europie. Do kraju powrócił w 1908 i zamieszkał w majątku krewnych w Czarkowach nad Nidą. Był członkiem Ligi Narodowej przed 1914[1]. Po wybuchu I wojny światowej (1914) przeniósł się do Krakowa. Po 1920 rozpoczął współpracę z dziennikiem „Głos Narodu”, a szerzej z Narodową Demokracją, w której działał. W 1933 został powołany na członka Polskiej Akademii Literatury, z której to funkcji zrezygnował w 1937 w proteście przeciw polityce sanacji. W latach 1934–1937 był też radnym krakowskim, reprezentującym Stronnictwo Narodowe[2].

Początkowo uprawiał twórczość poetycką. W 1901 opublikował debiutancki tom pesymistycznych i dekadenckich wierszy Tandeta, w latach 1907–1909 wydał filozoficzną tetralogię poetycką składającą się z tomików Pre memoria, Maya, Ante lucis ortum, Saeculum solutum. W latach 1908–1911 powstały jego pierwsze dramaty psychologiczno-symboliczne: Żeglarze (1908), Pod górę (1910), Echo (1911). Sławę przyniosła mu wystawiona w Krakowie w 1913 (z wybitną rolą tytułową Ludwika Solskiego, odwołująca się do Nowego Testamentu tragedia psychologiczna Judasz z Kariothu (1913)[3]. Sztuka ta była świadectwem powrotu pisarza do katolicyzmu po dekadenckich doświadczeniach z okresu studiów w Lipsku. Szeroko komentowany był również dramat historyczno-psychologiczny Kajus Cezar Kaligula (1917), będący wybitnym studium tyranii oraz dekadencji. Swym konserwatywnym i antyrewolucyjnym poglądom dał wyraz w szeregu artykułów i szkiców literackich oraz ekspresjonistycznym moralitecie Miłosierdzie (1920), grotesce Straszne dzieci (1922)[4], Fantazji dramatycznej w czterech częściach ku czci Adama Mickiewicza Zmartwychwstanie (1923) oraz nawiązującym do współczesności Antychryście (1925). Rewolucyjne złudzenia rozwiewał też w opublikowanym w 1930 Czerwonym marszu[5], dramacie o rewolucji francuskiej. Do problematyki psychologicznej i konwencji realistycznej powrócił w tragedii współczesnej Niespodzianka (1929), uważanej za jedno z jego największych osiągnięć oraz w jej kolejnych częściach: Przeprowadzce (1930) oraz U mety (1932). W 1936 napisał jedyną komedię Don Kiszot za kulisami.

10 listopada 1933 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski „za zasługi na polu literatury dramatycznej”[6], a 19 marca 1936 Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski „za zasługi na polu pracy literackiej”[7].

Zmarł 4 lutego 1938 po chorobie płucnej[8]. Został pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie (sektor SC13-1-5)[9].

Wywód genealogiczny | edytuj kod

Na podstawie materiału źródłowego[10]:

Był pierwowzorem postaci Młodego Człowieka w dramacie „Brat naszego Boga” (1979) Karola Wojtyły.

Z małżeństwa z Różą z Popielów (córką Jana i Jadwigi z hrabiów Dunin-Borkowskich) miał trzech synów: Jana (1919–1975, poetę), Marka (1921–1996, historyka sztuki, ministra kultury i sztuki) i Emanuela (1923–1989, historyka, redaktora naczelnego Polskiego Słownika Biograficznego).

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Stanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887–1907), Londyn 1964, s. 582.
  2. Oficjalny wynik wyborów w Krakowie. „Dziennik Ludowy”. Nr 288, s. 6, 14 grudnia 1933. 
  3. Karol HubertK.H. Rostworowski Karol HubertK.H., Judasz z Kariothu : dramat w 5 aktach, wyd. 1913, polona.pl [dostęp 2018-04-03] .
  4. Karol HubertK.H. Rostworowski Karol HubertK.H., Straszne dzieci : bajka w trzech aktach, wyd. 1922., polona.pl [dostęp 2018-08-11] .
  5. Karol HubertK.H. Rostworowski Karol HubertK.H., Czerwony marsz, wyd. 1930, polona.pl [dostęp 2018-04-03] .
  6. M.P. z 1933 r. nr 259, poz. 277
  7. M.P. z 1936 r. nr 66, poz. 130
  8. Zgon ś. p.Karola Huberta Rostworowskiego. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 28 z 6 lutego 1938. 
  9. GROBONET 2.6 - wyszukiwarka osób pochowanych - Cmentarz parafialny Kraków Salwator, krakowsalwator.artlookgallery.com [dostęp 2019-11-24] .
  10. Wywód genealogiczny wg Genealogii Potomków Sejmu Wielkiego http://www.sejm-wielki.pl/b/psb.23743.7

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Karol Hubert Rostworowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy