Katarzyna Grochola


Katarzyna Grochola w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Anna Katarzyna Grochola (ur. 18 lipca 1957 w Krotoszynie[1]) – polska pisarka[1].

Jest jedną z najpoczytniejszych i najbardziej popularnych polskich pisarek[2][3]: jej książki sprzedały się w nakładzie blisko pięciu milionów egzemplarzy, a w raporcie Biblioteki Narodowej za lata 2000–2017 wśród najczęściej czytanych polskich autorów znalazła się w pierwszej trójce z Henrykiem Sienkiewiczem i Adamem Mickiewiczem[4].

Siedmiokrotna laureatka nagrody Bestsellery Empiku, którą znana sieć przyznaje autorom najlepiej sprzedających się wydawnictw[5]. Otrzymała nagrodę wydawniczą „IKAR” (2001) przyznaną przez Polskie Towarzystwo Wydawców Książek oraz Nagrodę Księgarzy (2008) za powieść Trzepot skrzydeł[1][6].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodziła się w Krotoszynie; wychowywała się w Poznaniu, Wałbrzychu i Warszawie[1][7]. Jest córką polonistki Lidii i Władysława Grocholi, sędziego Sądu Najwyższego[1][2]. Ma brata[8]. Jej dziadek, także Władysław Grochola, był majorem Wojska Polskiego[9].

Ukończyła VII Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego w Warszawie. Uczyła się w pomaturalnej szkole medycznej i szkole dla nauczycieli nauczania początkowego[1].

Była salową w Szpitalu Wolskim. W Libii, dokąd wyjechała z pierwszym mężem w 1978, pracowała jako sekretarka i maszynistka. Wróciła do Polski w 1981 i pracowała jako korektorka w Krajowej Agencji Wydawniczej. Następnie wyjechała do Londynu, gdzie zarabiała pracami fizycznymi. Po powrocie do kraju była dyrektorką składu celnego i specjalistką do spraw szkoleń w Fundacji Rozwoju Demokracji Lokalnej. Przez kilka lat współpracowała z czasopismami „Jestem” i „Poradnik Domowy”, w których odpisywała na listy przesyłane przez czytelników do redakcji. Przez rok była konsultantką w biurze matrymonialnym. Pod koniec lat 90. publikowała w „Marie Claire” i „Pani[1][4][6][3].

Od dziecka zajmuje się pisaniem, a pierwszą książkę napisała w wieku 11 lat[3][10]. Zadebiutowała dobrze przyjętą powieścią Przegryźć dżdżownicę (1997)[3]. Popularność przyniosła jej następna powieść, Nigdy w życiu! (2001), która sprzedała się w ponad 900 tysiącach egzemplarzy[11]. Napisała trzy kontynuacje książki – Serce na temblaku (2002), Ja wam pokażę! (2004), A nie mówiłam! (2006), tworząc czterotomowy cykl Żaby i anioły. Oprócz powieści obyczajowych jest autorką sześciu zbiorów opowiadań i dwóch wywiadów–rzek z psychoterapeutą Andrzejem Wiśniewskim. W 2010 wydała autobiografię Zielone drzwi. Wspólnie z córką Dorotą Szelągowską napisała książkę Makatka, za którą otrzymały nagrodę „Róża Gali” w kategorii „Literatura” (2011). Jest autorką powieści kryminalnej Zranić marionetkę (2019).

Napisała spektakl radiowy Kot mi schudł (2000) i utwór dramatyczny Pozwól mi odejść (2000), które zostały nagrodzone w konkursie dramaturgicznym Tespis (2000), a Kot mi schudł zdobył ponadto Grand Prix pierwszego Krajowego Festiwalu Polskiego Radia i Telewizji w Sopocie „Dwa Teatry” (2001)[1]. Była współscenarzystką serialu M jak Miłość (2001–2002) oraz autorką scenariusza do filmowej i serialowej ekranizacji jej powieści Ja wam pokażę![12].

W 2005 założyła Wydawnictwo Autorskie, które zostało zamknięte w 2011[10]. Zajęła trzecie miejsce w parze z Janem Klimentem w jedenastej edycji programu rozrywkowego TVN Taniec z gwiazdami (2010). Prowadzi program dokumentalny Niewidzialne: stop przemocy w Crime+Investigation Polsat o kobietach, które doświadczyły przemocy.

Życie prywatne | edytuj kod

Mając 21 lat wyszła pierwszy raz za mąż[7]. Ma córkę, Dorotę Szelągowską (ur. 1980)[7]. Z drugim mężem rozwiodła się po 3 latach małżeństwa. Była związana z fotografem Krzysztofem Jarczewskim. W 2018 poślubiła muzyka Stanisława Bartosika.

W 1997 zamieszkała w Milanówku pod Warszawą.

Podkreśla przywiązanie do religii rzymskokatolickiej[6]. Mając 21 lat, przystąpiła do chrztu[3].

W wieku 30 lat przeszła chorobę nowotworową[1][7].

Angażuje się w sprawy społeczne – aktywnie działa m.in. na rzecz kampanii „Stop przemocy wobec kobiet”, której jest ambasadorką.

Publikacje | edytuj kod

Ekranizacje | edytuj kod

 Z tym tematem związana jest kategoria: Filmowe adaptacje utworów Katarzyny Grocholi.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i EwaE. Głębicka EwaE., Katarzyna Grochola, www.ppibl.ibl.waw.pl .
  2. a b Królowa literatury popularnej. Życie, twórczość i fenomen popularności Katarzyny Grocholi, ksiazki.wp.pl .
  3. a b c d e Kultowe Rozmowy Katarzyna Grochola, www.youtube.com .
  4. a b AngelikaA. Swoboda AngelikaA., Wywiad dla gazeta.pl, 2019 .
  5. Plebiscyt Bestsellery Empiku ma już 21 lat! (pol.). empik.com. [dostęp 2020-05-24].
  6. a b c Emilia Padoł: Grochola, od początku lecimy.
  7. a b c d AleksandraA. Szarłat AleksandraA., Wywiad Katarzyny Grocholi z córką Dorotą Szelągowską, „Gala”, 2011 .
  8. Katarzyna Grochola - ciąg dalszy rozmowy Xięgarni - część II - YouTube, www.youtube.com [dostęp 2019-03-29]  (ang.).
  9. Władysław Maciej Grochola, brzesko.ws .
  10. a b Czat z Katarzyną Grocholą, dziendobry.tvn.pl, 2012 .
  11. DamianD. Gajda DamianD., Wywiad dla onet.pl, 2014 .
  12. Katarzyna Grochola. filmpolski.pl.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Katarzyna Grochola" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy