Kazimierz Prokop


Kazimierz Prokop w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kazimierz Prokop (ur. 14 grudnia 1895 w Chłopach, zm. po 13 czerwca 1915) – ułan Legionów Polskich, uczestnik I wojny światowej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w Chłopach, w ówczesnym powiecie rudeckim, w rodzinie Jana i Ewy z d. Smertyk[1][2]. Absolwent szkoły ludowej. Od 1913 w Drużynach Strzeleckich[3]. Od 4 sierpnia 1914 ochotnik w 2 kompanii 2 pułku piechoty Legionów Polskich. W listopadzie 1914 został przydzielony do 2 szwadronu rotmistrza Dunin-Wąsowicza późniejszego 2 pułku ułanów Legionów Polskich. Brał udział w walkach w Karpatach i Bukowinie. W styczniu 1915 roku został ranny pod Kizlibabą[1]. 13 czerwca 1915 ciężko ranny w czasie szarży pod Rokitną. Dostał się następnie do niewoli rosyjskiej[4]. Zmarł w obozie jenieckim w Rosji. Był kawalerem[3].

17 maja 1922 roku Naczelnik Państwa i Naczelny Wódz nadał mu pośmiertnie Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 6008[5][3].

12 maja 1931 roku został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Niepodległości „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[6][3].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Wykaz Legionistów ↓.
  2. Polak (red.) 1993 ↓, s. 169.
  3. a b c d Polak (red.) 1993 ↓, s. 170.
  4. II Lista strat 1915 ↓, s. 25.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 stycznia 1923 roku, s. 34.
  6. M.P. z 1931 r. nr 111, poz. 163.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Kazimierz Prokop" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy