Ken Buchanan


Ken Buchanan w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ken Buchanan (ur. 28 czerwca 1945 w Edynburgu) – szkocki bokser, zawodowy mistrz świata kategorii lekkiej.

Spis treści

Kariera amatorska | edytuj kod

Jako amator dwukrotnie wziął udział w mistrzostwach Europy. W Moskwie (1963) przegrał pierwszą walkę w wadze koguciej[1], a dwa lata później w Berlinie (1965) zdobył brązowy medal w wadze piórkowej, przegrywając w półfinale z późniejszym mistrzem Stanisławem Stiepaszkinem[2].

Kariera zawodowa | edytuj kod

Rozpoczął karierę boksera zawodowego w 1965. Do końca 1969 wygrał wszystkie 33 walki, jakie stoczył. Zdobył w tym czasie tytuły mistrza Szkocji i mistrza Wielkiej Brytanii w wadze lekkiej. A ze znanych bokserów pokonał Frankiego Narvaeza (2 stycznia 1969 w Londynie na punkty). 29 stycznia 1970 w Madrycie zmierzył się o wakujący tytuł mistrza Europy EBU z Miguelem Velázquezem, ale przegrał po 15 rundach na punkty.

26 września 1970 w San Juan Buchanan zdobył tytuł zawodowego mistrza świata federacji WBA w wadze lekkiej po wygranej z dotychczasowym mistrzem Ismaelem Laguną (Laguna został wcześniej pozbawiony tytułu federacji WBC). 12 lutego 1971 w Los Angeles spotkał się w obronie tytułu WBA oraz w pojedynku o wakujący tytuł WBC z Rubenem Navarro, który zastąpił pierwotnie wyznaczonego Mando Ramosa[3]. Buchanan wygrał na punkty i został uniwersalnym mistrzem świata, jednak już w czerwcu tego roku został pozbawiony pasa WBC, ponieważ zakontraktował rewanżową walkę z Laguną zamiast z Pedro Carrasco[3]. Wcześniej 11 maja pokonał w towarzyskiej walce byłego mistrza świata wagi junior półśredniej Carlosa Hernándeza. 13 września 1971 w Madison Square Garden w Nowym Jorku Buchanan pokonał na punkty Lagunę, który po tej walce zakończył karierę.

26 czerwca 1972 zmierzył się w Madison Square Garden w obronie tytułu z Roberto Duránem z Panamy. Buchanan był faworytem, ale Durán powalił go już w 15 sekundzie 1. rundy, a później przeważał w kolejnych. Na koniec 12. rundy, gdy atakował Buchanana opartego o liny, nie usłyszał gongu kończącego rundę i kontynuował zadawanie ciosów. Arbiter natychmiast odciągnął go od rywala, ale wówczas Buchanan upadł reklamując za niski cios. Sędzia ringowy, który był tuż obok pięściarzy, uznał, że cios był prawidłowy i ogłosił wygraną Durána przez techniczny nokaut w 13. rundzie[4].

20 września tego roku w Nowym Jorku Buchanan pokonał byłego długoletniego mistrza świata wagi lekkiej Carlosa Ortiza (była to ostatnia walka Ortiza). W 1973 wygrał m.in. z przyszłym mistrzem świata Jimem Wattem, a 1 maja 1974 w Cagliari zdobył tytuł mistrza Europy EBU po wygranej z obrońcą pasa Antonio Puddu przez techniczny nokaut w 6. rundzie. Obronił ten tytuł wygrywając 16 grudnia 1974 w Paryżu z Leonardo Tavaresem przez TKO w 14. rundzie. 27 lutego 1975 w Tokio próbował odzyskać tytuł mistrza świata WBC w wadze lekkiej, ale przegrał jednogłośnie na punkty z Gutsem Ishimatsu. 25 lipca tego roku w Cagliari obronił tytuł mistrza Europy po wygranej z Giancarlo Usaim przez TKO w 12. rundzie i ogłosił zakończenie kariery. Powrócił jednak na ring w 1979. Po wygraniu dwóch walk zmierzył się 15 maja 1980 w Brøndby o pas mistrza Europy wagi lekkiej, ale przegrał z Charliem Nashem. Ostatecznie wycofał się z ringu w 1982.

Późniejsze życie nie ułożyło się Buchananowi. Musiał pracować jako cieśla i utrzymywał się z zasiłku dla bezrobotnych[3][5].

Został wybrany w 2000 do Międzynarodowej Bokserskiej Galerii Sławy.

Przypisy | edytuj kod

  1. 15.European Championships - Moscow, Soviet Union - May 26 - June 2 1963, amateur-boxing.strefa.pl [dostęp 2013-03-10]  (ang.).
  2. 16.European Championships - Berlin, GDR - May 22-29 1965, amateur-boxing.strefa.pl [dostęp 2013-03-10]  (ang.).
  3. a b c James B. Roberts, Alexander G. Skutt: The Boxing Register. International Hall of Fame Official Record Book. Wyd. 4. Ithaca: McBooks Press, Inc., 2006, s. 321. ISBN 978-1-59013-121-3. (ang.)
  4. Duran reigns amid controversy, The Windsor Star, 27 czerwca 1972 [dostęp 2013-03-10]  (ang.).
  5. Ken Buchanan: I'm 63 and have a broken back but I want to box again, Daily Mail, 18 maja 2009 [dostęp 2013-03-10]  (ang.).

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Ken Buchanan" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy