Klinoptylolit


Klinoptylolit w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Klinoptylolit (klinoptilolit) – minerał z gromady krzemianów, zaliczany do grupy zeolitów. Odmiana heulandytu. Należy do grupy minerałów rzadkich.

Nazwa pochodzi od gr. klinos = ukośny (nachylony); ptylon = pióro; lithos = kamień (skała).

Spis treści

Właściwości | edytuj kod

Występuje w formie skupień ziarnistych, ziemistych, łuskowych, włóknistych. Zazwyczaj wykształca drobne kryształy o pokroju tabliczkowym i płytkowym. Jest kruchy i przezroczysty.

Występowanie | edytuj kod

Tworzy się w wyniku działalności utworów hydrotermalnych i na skutek przeobrażenia szkliwa, tufów, i pyłów wulkanicznych. Niekiedy można go znaleźć w skałach osadowych – jest składnikiem bentonitów, niektórych iłowców. Współwystępuje z montmorillonitem.

Miejsca występowania: Węgry, Iran, USA, Australia, Nowa Zelandia, Polska.

W Polsce występuje na fliszu karpackim w okolicach Rzeszowa.

Zastosowanie | edytuj kod

  • Wykorzystywany w procesach odnowy wody[1].
  • Bywa używany jako nawóz i dodatek do pasz.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Apolinary LeszekA.L. Kowal Apolinary LeszekA.L. (red.), Odnowa wody. Podstawy teoretyczne procesów, wyd. 2 popr., Oficyna Wydawnicza Politechniki Wrocławskiej, 1997, ISBN 83-7085-236-X .

Bibliografia | edytuj kod

  • J. Parafiniuk: Minerały. Systematyczny katalog 2004. TG „Spirifer”, 2005.
  • J. Żaba: Ilustrowany słownik skał i minerałów. Videograf II, 2003.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Klinoptylolit" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy