Kościół św. Ignacego Loyoli w Gdańsku


Na mapach: 54°20′02,06″N 18°38′03,17″E/54,333906 18,634214

Kościół św. Ignacego Loyoli w Gdańsku w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kolegiata Staroszkocka pw. św. Ignacego z Loyoli – zabytkowy, pojezuicki kościół w Gdańsku na osiedlu Orunia–Św. Wojciech–Lipce, w rejonie historycznym Stare Szkoty. Świątynia pełni funkcje kościoła parafialnego i kolegiaty. Znajduje się przy niej siedziba rzymskokatolickiej parafii św. Ignacego Loyoli w Gdańsku, siedziba kapituły staroszkockiej oraz rezydencja arcybiskupa metropolity gdańskiego Sławoja Leszka Głódzia.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Wnętrze kościoła Dystynktorium kanonickie Kapituły kolegiackiej staroszkockiej – autor Giennadij Jerszow Zabytkowa dzwonnica z 1777

Jest to czwarty kościół w historii Starych Szkotów. Poprzednie trzy zostały zniszczone podczas oblężeń Gdańska. Wszystkie zostały wzniesione przez jezuitów. Wcześniej w tym miejscu stała jedna świątynia z 1615, spalona przez gdańszczan w 1734 podczas oblężenia. Budowa kościoła została ukończona 16 listopada 1755. W 1777 wybudowano przy kościele drewnianą dzwonnicę istniejącą do dzisiaj. Kościół był położony niedaleko Kolegium Jezuickiego, w którym kształcił się Józef Wybicki, autor hymnu państwowego.

W 1807 podczas zdobywania Gdańska przez armie Napoleona Bonaparte kościół stracił obie wieże.

W 1839 powstała obecna parafia. Podczas II wojny światowej zostały zniszczone wszystkie witraże.

Od lat 60. XIX wieku na tyłach kościoła istnieje cmentarz św. Ignacego.

Opis | edytuj kod

Jest to budowla w stylu późnego baroku, trzynawowa o charakterze halowym. Sklepienie beczkowe wsparte jest na filarach. W ścianie północnej znajduje się sześć okien, w południowej cztery. Długość wynosi 53 m, szerokość 24 m. Niegdyś posiadała dwie wieże. Kościół cechuje znakomita akustyka opisywana przez XIX wiecznego historyka G. Löschina.

W podziemiach znajduje się krypta z ok. dwustoma trumnami, głównie jezuitów.

Wyposażenie | edytuj kod

  • dziesięć ołtarzy bocznych
  • obraz z XVII wieku w ołtarzu głównym przedstawiający Ignacego Loyolę, który namalował wybitny flamandzki malarz barokowy Cornelis Schut Starszy. Obraz kupiono w Kolonii w 1908
  • feretron z 1745
  • krzyż mosiężny z 1709
  • trzystuletni zegar stojący
  • relikwiarze z XVIII wieku
  • organy z 1876
  • drewniany dźwig w formie koła napędzanego siłą mięśni z XVIII wieku
  • drewniany ołtarz główny, pomalowany w odcień marmuru
  • cztery drewniane konfesjonały

Przypisy | edytuj kod

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo pomorskie. 2018-09-30. [dostęp 3.05.2010].

Bibliografia | edytuj kod

  • JerzyJ. Samp JerzyJ., Orunia: historia, zabytki, kultura, Gdańsk: Zrzeszenie Kaszubsko-Pomorskie. Zarząd Główny, 1992, s. 74-80, ISBN 83-85011-61-7, OCLC 830058867 .

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Kościół św. Ignacego Loyoli w Gdańsku" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy