Kontrakcja (fonetyka)


Kontrakcja (fonetyka) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Kontrakcja – ściągnięcie dwóch samogłosek (sąsiadujących lub rozdzielonych spółgłoską) w jedną[1]. Zaszła np. w języku polskim (grasz < grajesz, zobacz powstanie i rozwój języka polskiego)[2]. W języku czeskim kontrakcja prowadziła do powstania nowych długich samogłosek[3].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Zbigniew Gołąb, Adam Heinz, Kazimierz Polański: Słownik terminologii jezykoznawczej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1968, s. 300.
  2. Leksykon terminów i pojęć dialektologicznych. W: Dialektologia polska [on-line]. [dostęp 2017-12-12].
  3. Kontrakce (cz.). cestinaveslovniku.cz. [dostęp 2017-12-12].
Na podstawie artykułu: "Kontrakcja (fonetyka)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy