Lawrence Durrell


Lawrence Durrell w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lawrence George Durrell (ur. 27 lutego 1912 w Dźalandharze, zm. 7 listopada 1990 w Sommières) – angielski powieściopisarz[1], starszy brat zoologa Geralda Durrella[2].

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Większość życia pisarz świadomie spędził poza Anglią. Wychowanemu w Indiach nie służył brytyjski klimat i sformalizowane społeczeństwo. Do Anglii przybył w wieku 11 lat w celu uzyskania wykształcenia. Nie odpowiadała mu jednak dyscyplina szkolna i miał w związku z tym trudności w nauce. W konsekwencji nie zdał egzaminów uniwersyteckich. Dorabiał natomiast jako pianista jazzowy w londyńskich klubach[3].

W 1935 roku wraz z pierwszą żoną i matką przeniósł się na grecką wyspę Korfu[1]. Wraz ze zmianą klimatu, Durrell rozpoczął pierwsze próby pisarskie. Po przeczytaniu zaś książki Henry’ego Millera Zwrotnik Raka nawiązał z pisarzem przyjaźń, początkowo korespondencyjną, która zmieniła się w 45 lat ożywionej znajomości. Listy pisarzy zebrano i opublikowano, stanowią zapis intelektualnych pojedynków, ale jednocześnie źródło wiedzy o ich inspiracjach i poglądach na literaturę[4][5].

Echa tej przyjaźni i fascynacji pisarstwem Millera można dostrzec w śmiałej i erotyzującej powieści The Black Book, opublikowanej w Paryżu, która w Anglii wydana została dopiero po niespełna 40 latach na fali przemian społecznych lat 70. Wcześniej uważano ją za zbyt odważną.

W 1945 roku Durrell przyjechał na Rodos jako oficer do spraw informacji na archipelag Dodekanezu. Przez pewien czas mieszkał na wyspie w domu na starym muzułmańskim cmentarzu przy meczecie. Nazwał swój dom Villa Celeobolus, na cześć starożytnego władcy Lindos. Obecnie w Villi znajduje się muzeum pamiątek po pisarzu. Swoje doświadczenia z pobytu na Rodos, gdzie przebywał do 1947 roku, zapisał w książce pt. Reflections on a Marine Venus[1].

Zasiadał w jury konkursu głównego na 26. MFF w Cannes (1973).

Jego młodszym bratem był Gerald Durrell, przyrodnik i pisarz, jeden z twórców koncepcji współczesnych ogrodów zoologicznych[2], a do przyjaciół należał Patrick Leigh Fermor.

Zmarł we Francji, w wieku 78 lat, cierpiąc wcześniej długo na rozedmę płuc[6].

Po śmierci pisarza pojawiły się sugestie, jakoby nigdy nie posiadał obywatelstwa brytyjskiego. W rzeczywistości, wskutek nowelizacji brytyjskiego prawa imigracyjnego (w 1968 r.), jak wielu innych mieszkańców dawnego Imperium Brytyjskiego posiadających brytyjski paszport został zaliczony do kategorii tzw. non-patrials, co oznaczało utratę prawa do swobodnego wjazdu do Wielkiej Brytanii (musiał starać się każdorazowo o wizę wjazdową), osiedlenia się tam czy podjęcia pracy[7].

Twórczość | edytuj kod

Jego najsłynniejsze dzieło to tetralogia Kwartet aleksandryjski (The Alexandria Quartet, 1957-60). Po opublikowaniu pierwszych części, Durrella wymieniano wśród kandydatów do Literackiej Nagrody Nobla, do dziś zaś uchodzi za jednego z tych pisarzy, którzy nie otrzymali jej, mimo znacznego wkładu w światową literaturę[5].

Powieść posłużyła za inspirację Julio Cortazarowi do napisania słynnej Gry w klasy, gdzie Paryż zastąpił Aleksandrię, zaś tetralogię specyficzny układ rozdziałów. Na źródło wyraźnej inspiracji durrellowskiej wskazuje dodatkowo opis kochanki Horatia, dokonany poprzez przedstawienie wyglądu jej półki z książkami. Na niej znalazł się Kwartet Aleksandryjski z popodkreślanymi, pozaginanymi i zniszczonymi od częstego czytania stronami, a obok leżał zeszyt z wypisanymi cytatami i uwagami czytelniczki.

Wstęp do pierwszego wydania napisał w 1957 roku Henry Miller. Dedykacja To Eve – these memorials of her native city – odwołuje się do drugiej żony pisarza Ewy Cohen, która w dużej mierze posłużyła za pierwowzór Justyny. Powieść otwiera cytat z markiza de Sade'a, który ma uzasadniać wybór imienia bohaterki tytułowej pierwszego tomu – Justyny:

Il y a deux solutions possible: le crime qui nous rend heureux, ou la corde, qui nous empêche d'être malheureux. Je vous le demande, chère Thérèse, peut-on hésiter un seul instant, et quels arguments votre faible esprit pourrait-il trouver pour combatrre celui-ci. (Justine, D.A.F. de Sade)

Nadto powieść poprzedza fragment z listów Zygmunta Freuda:

Przyzwyczajam się do myśli, iż każdy akt seksualny jest procesem, w który uwikłane jest czworo osób. Będziemy musieli wiele podyskutować na ten temat. (przekład własny)

Kolejnym wielkim obecnym, zarówno duchem, jak i poprzez bezpośrednie cytaty, czy wręcz inwokacje jest aleksandryjski poeta Konstandinos Kawafis. Bohater-narrator pierwszego tomu, Irlandczyk Darley – zafascynowany poezją „wielkiego Greka” przemierza Aleksandrię tropami zawartymi w wierszach Kawafisa. Poezja Kawafisa może też stanowić jeden z kluczy do powieści Durrella, na co wskazywać może także zamieszczenie w uzupełnionym wydaniu Justyny dwóch wierszy – portretów miasta, pióra Kawafisa Miasto i Bóg opuszcza Antoniusza. Darley to postać najbliższa porte-parole pisarza; podobnie jak Durrell mieszka na wyspie, daleko od Aleksandrii i pisze, aby przywołać wspomnienia po ukochanym mieście. Szkice do powieści pisarz tworzył na Korfu, zaś z Aleksandrii wyjechał pod koniec wojny na Rodos[8].

Kwartet aleksandryjski – powieść złożona z luster | edytuj kod

Durrell planował dowieść, iż nie istnieje obiektywna rzeczywistość, mogąca odbić się wiernie w tym lustrze, każdy uczestnik zdarzeń postrzega je inaczej, nadto, każdemu dane są inne możliwości dostrzegania różnych stron-wymiarów rzeczywistości. Dlatego na opisywane wydarzenia patrzymy z trzech odmiennych punktów widzenia, z perspektywy trzech świadków losów miasta. Darley, narrator Justyny prezentuje wersję własną, pełną dygresji, poetyckich aluzji, wspomnień, naiwnie pretendując do roli kronikarza miasta. Balthazar, narrator i tytułowy bohater drugiego tomu odsłania kulisy wydarzeń znanych z pierwszego tomu, nanosząc poprawki i glosy na rękopis Darleya. Mountolive – tom III, pozwala na poznanie przeszłości i politycznego tła zdarzeń, zaś w IV tomie – Clea, czas akcji rusza z miejsca. Czwarty wymiar pozwala na nabranie dystansu do losów głównych postaci, a także na przyjrzenie się konsekwencjom zdarzeń. Dopiero refleksy wszystkich czterech luster pozwalają zbliżyć się do odbicia rzeczywistości[8].

W Polsce Kwartet aleksandryjski przetłumaczono w latach 70.. Potem w latach 2001-2003 wydano również Kwintet awinioński (The Avignon Quintet, 1974-85). Ukazały się także H. Miller-L. Durrell-Listy. 1935-1980 wyd. Noir sur Blanc.

Kontynuacje i nawiązania | edytuj kod

Oprócz wspomnianej już Gry w klasy J. Cortazara, najciekawsze aluzje i inspiracje Kwartetem odnaleźć można choćby w powieści Johna Irvinga Hotel New Hampshire. O Baltazarze śpiewał Brian Molko na płycie Placebo pt. Sleeping with Ghosts w utworze Centrefolds.

W filmie Przypadek Harolda Cricka (Stranger Than Fiction) z 2006 roku bohater (Will Ferrell) rozmawia z profesorem literatury angielskiej (Dustin Hoffman) na tle przepisanych na tablicy didaskaliów z Justyny.

Powieść Justyna została zekranizowana w 1969 roku. W filmie reżyserowanym przez George’a Cukora i Josepha Stricka tytułową rolę zagrała Anouk Aimée, a u jej boku wystąpili Michael York (jako Darley), sir Dirk Bogarde (jako Pursewarden) i Anna Karina (jako Melissa).

Utwory wydane w Polsce | edytuj kod

  • Justyna, przeł. [z ang.] Maria Skibniewska; wstępami opatrzyli Krzysztof Mętrak i Zygmunt Kubiak. Warszawa: „Czytelnik”, 1995
  • Mountolive, przeł. [z ang.] Maria Skibniewska. Warszawa: „Czytelnik”, 1996
  • Balthazar, przeł. [z ang.] Maria Skibniewska. Warszawa: „Czytelnik”, 1996
  • Clea, przeł. [z ang.] Maria Skibniewska. Warszawa: „Czytelnik”, 1996
  • Monsieur, albo Książę Ciemności, przeł. Anna Kołyszko. Warszawa: „Noir Sur Blanc”, 2001.
  • Livia, albo pogrzebanie żywcem, przeł. Anna Kołyszko. Warszawa: „Noir Sur Blanc”, 2002
  • Constance, albo praktyki samotności, przeł. Robert Sudół. Warszawa: „Noir Sur Blanc”, 2002
  • Sebastian, albo wszechwładne namiętności, przeł. Anna Kołyszko. Warszawa: „Noir Sur Blanc”, 2003
  • Kwinks, albo Opowieść rozpruwacza, przeł. Robert Sudół. Warszawa: „Noir Sur Blanc”, 2003
  • Gorzkie cytryny Cypru. Opowieść o wyspie i ludziach, przeł. Małgorzata Szubert. Warszawa: "Świat Książki", 2010.
  • Prowansja, przeł. Anna Przedpełska-Trzeciakowska. Warszawa: W.A.B., 2016.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c AnnaA. Lillios AnnaA., Lawrence Durrell and the Greek world, Selinsgrove [Pa.]: Susquehanna University Press, 2004, ISBN 1-57591-076-4, OCLC 52251159 [dostęp 2020-05-31] .
  2. a b MariaM. Sokołowska MariaM., Gerry z Korfu - Kwartalnik Przekrój, przekroj.pl, 1 sierpnia 2019 [dostęp 2020-05-31]  (pol.).
  3. RichardR. Pine RichardR., Lawrence Durrell, London: Palgrave Macmillan Limited, 2016, ISBN 978-1-349-23412-7, OCLC 1083462961 [dostęp 2020-05-31] .
  4. Durrellowie i Miller. Angielscy nomadowie i skandalista, PolskieRadio.pl [dostęp 2020-05-31] .
  5. a b Lawrence Durrell, www.wydawnictwoliterackie.pl [dostęp 2020-05-31] .
  6. Lawrence Durrell, 78, Author, Is Dead, „The New York Times”, 9 listopada 1990, ISSN 0362-4331 [dostęp 2020-05-31]  (ang.).
  7. Durrell fell foul of migrant law, the Guardian, 29 kwietnia 2002 [dostęp 2020-05-31]  (ang.).
  8. a b IreneuszI. Kania IreneuszI., Lawrence Durrell, „Kwartet aleksandryjski”/ Danie miesiąca, www.tygodnik.com.pl [dostęp 2020-05-31] .

Bibliografia | edytuj kod

  • Lawrence Durrell: A Biography by Ian S. MacNiven (1998)
  • Lawrence Durrell: Coversations, ed. by Earl G. Ingersoll (1998)
  • Through the Dark Labyrinth by Gordon Bowker (1997)
  • Lawrence Durrell’s Major Novels by Donald P. Kaczvisnky (1997)
  • Lawrence Durrel: Comprehending the Whole, by Julius Rowan Raper et al (1995)
  • Lawrence Durrell: The Mindscape by Richard Pine (1994)
  • On Miracle Ground, ed. by Michael H. Begnal (1990)
  • Lawrence Durrell by John A. Weigel (1989)
  • Critical Essays on Lawrence Durrell, ed. by A.W. Friedman (1986)
  • Joyce Cary and Lawrence Durrell by S. Vander Closter (1985)
  • Lawrence Durrell and the Alexandria Quartet by A.W. Friedman (1970)
  • The Muse of Science and the Alexandria Quartet (1978)
  • Lawrence Durrell by G.S. Fraser (1970)
  • Lawrence Durrell: A Study by G.S. Fraser (1968, rev. ed. 1973)
  • The World of Lawrence Durrell by H.T. Moore (1962)
  • My Friend Lawrence Durrell by A. Perles (1961)
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Lawrence Durrell" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy