Leimacomys buettneri


Togomyszka reliktowa w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii (Przekierowano z Leimacomys buettneri) Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Togomyszka reliktowa[3] (Leimacomys buettneri) – gatunek gryzoni z rodziny myszowatych (Muridae), który występuje endemicznie w Togo.

Spis treści

Systematyka | edytuj kod

Gatunek został opisany naukowo w 1893 roku przez Paula Matschie, miejsce typowe to Adele (dawniej Bismarckburg) w Togo. Znany jest jedynie z dwóch okazów złowionych w 1890 roku przez R. Büttnera (lub jego lokalnego pomocnika), którego upamiętnia epitet gatunkowy[4][2]. Okazy (w formie skóry i ciała zakonserwowanego w spirytusie) przechowywane są w Muzeum Historii Naturalnej w Berlinie[2][5]. Monotypowy rodzaj togomyszka (Leimacomys) był umieszczany w rodzinach myszy (Murinae) i nadrzewników (Dendromurinae), jako że kształt ciała i czaszki przypomina myszy właściwe lub sztywniaki (Deomyinae), zaś cechy uzębienia przypominają nadrzewniki. Jest on jednak filogenetycznie odrębny od przedstawicieli tych podrodzin i obecnie plasowany w monotypowej podrodzinie togomyszek[3] (Leimacomyinae) w rodzinie myszowatych[6]. Może być ostatnim przedstawicielem prymitywnej, odizolowanej linii myszowatych[7].

Wygląd | edytuj kod

Jest to mały gryzoń przypominający mysz o bardzo krótkim ogonie. Ma złotobrązowy grzbiet, jaśniejsze boki ciała i szarobrązowy spód; włosy mają szarą nasadę, czarne końce i długość do 9,5 mm[7].

Biologia | edytuj kod

Bardzo niewiele wiadomo o tym gryzoniu. Znane osobniki zostały złapane w lesie, ich uzębienie i zawartość żołądka wskazują, że togomyszka reliktowa jest częściowo owadożerna. Krótki ogon (32% długości reszty ciała[6]) sugeruje naziemny, nie nadrzewny tryb życia. Oprócz Togo, gryzoń ten może występować także w sąsiedniej Ghanie[2][7].

Populacja i zagrożenia | edytuj kod

Togomyszka reliktowa nie była obserwowana przez naukowców od 1890 roku i nie wiadomo, czy gatunek ten wyginął, czy wciąż żyje; czy jest krytycznie zagrożony, czy tylko rzadko spotykany. Badania przyrody mogły nie objąć właściwych typów środowiska, także stosowane metody chwytania mogą być niewłaściwe dla tego gatunku[2][4]. Członkowie personelu togijskiej służby ochrony przyrody i mieszkańcy terenów bliskich lokacji typowej po pokazaniu zdjęć twierdzili, że zwierzę to jest im znane (tubylcy określali go lokalną nazwą „Yefuli”), co wskazywałoby na jego przetrwanie. Lasy Afryki Zachodniej są zagrożone przez rozwój rolnictwa i związane z nim wylesianie, także łowcy z Ghany twierdzą, że działania negatywnie wpłynęły na wiele gatunków, wśród których ma być także togomyszka reliktowa. Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody z braku danych nie przydzieliła togomyszki reliktowej do żadnej z kategorii zagrożenia[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Leimacomys buettneri, [w:] Integrated Taxonomic Information System [online]  (ang.).
  2. a b c d e f E. Van derE.V. Straeten E. Van derE.V., Leimacomys buettneri, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2016 [online], wersja 2016-3 [dostęp 2017-05-22]  (ang.).
  3. a b W. Cichocki, A. Ważna, J. Cichocki, E. Rajska-Jurgiel, A. Jasiński & W. Bogdanowicz: Polskie nazewnictwo ssaków świata. Warszawa: Muzeum i Instytut Zoologii PAN, 2015, s. 262. ISBN 978-83-88147-15-9. (pol. • ang.)
  4. a b Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Leimacomys büttneri. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2017-05-22]
  5. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Leimacomys. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2017-05-22]
  6. a b Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Leimacomyinae. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 2017-05-22]
  7. a b c Subfamily Leimacomyinae. W: Mammals of Africa. Jonathan Kingdon, David Happold, Thomas Butynski, Michael Hoffmann, Meredith Happold, Jan Kalina (redaktorzy). T. 3: Rodents, Hares and Rabbits. Bloomsbury, 2013, s. 359–360. ISBN 1-4081-8996-8.
Identyfikatory zewnętrzne (takson):
Na podstawie artykułu: "Leimacomys buettneri" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy