Lenartowo


Na mapach: 52°29′54″N 18°15′33″E/52,498333 18,259167

Lenartowo w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lenartowowieś w Polsce, położona w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie mogileńskim, w gminie Jeziora Wielkie[3][4].

W latach 1975–1998 wieś administracyjnie należała do województwa bydgoskiego.

Spis treści

Demografia | edytuj kod

Według Narodowego Spisu Powszechnego (III 2011 r.) liczyła 123 mieszkańców[1]. Jest szesnastą co do wielkości miejscowością gminy Jeziora Wielkie.

Historia | edytuj kod

Na 1. ćwierci XVI wieku (około roku 1523) Lenartowo wchodziło w skład parafii siedlimowskiej. W roku 1579 właścicielami Lenartowa byli: Aleksander Stawski, Jerzy Siedlecki, Stanisław Sosnowski i Piotr Węgierski. Około roku 1789 Lenartowo należało do Boguckich, później do Płonczyńskich. Dziedzicem majątku szlacheckiego w 1887 roku był Julian Reichstein. Kazimierz Poniński sprzedał mu Lenartowo za 285 000 marek. W XIX wieku używana była nazwa Lenartowice. W czasie powstania 1863 roku werbowano tutaj ochotników, przemycano broń do Królestwa Polskiego przez pobliską granicę.

W XIX wieku Lenartowo stanowiło dominium, a jego obszar wynosił 1581 mórg. W 1890 roku wieś liczyła 107 mieszkańców (wszyscy katolicy). Pod koniec XIX wieku właścicielem Lenartowa był Niemiec Holtz. W 1919 roku majątek kupił Leonard Witold Maringe – Polak, którego antenat był oficerem armii napoleońskiej. Obecnie dwór Witolda Maringe nie istnieje, a pozostał jedynie park. Do dzisiaj zachowały się dawne nazwy poszczególnych części wsi: Paluchowo, Wyngrzynowo, Kolusa, Żelaźnica, Przychód, Ostrewek, Cimniok, Baba, Smolarnia, Glinica, Tartak, Stare Pola, Duże i Małe Jeziorko.

Pomniki przyrody | edytuj kod

W parku rośnie jesion wyniosły o obwodzie w pierśnicy 350 cm, który jest pomnikiem przyrody (Uchwałą Rady Gminy w Jeziorach Wielkich[5] z dn. 31.08.2015r. zniesiono status pomnika przyrody jesion wyniosły).

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b GUS: Ludność - struktura według ekonomicznych grup wieku. Stan w dniu 31.03.2011 r.
  2. Oficjalny Spis Pocztowych Numerów Adresowych, Poczta Polska S.A., październik 2013, s. 645 [dostęp 2020-12-23] [zarchiwizowane z adresu 2014-02-22] .
  3. Rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części (Dz.U. z 2013 r. poz. 200)
  4. GUS. Rejestr TERYT
  5. NR XI/60/2015

Bibliografia | edytuj kod

  • Tomasz Osiński, "Klika obszarnicza". Ziemianie w polityce personalnej Państwowych Nieruchomości Ziemskich (1946-1949) s. 238-239 w Pamięć i Sprawiedliwość - pismo naukowe poświęcone historii najnowszej 2(20) 2012 Warszawa. Red. naczelny Sławomir Poleszak ISSN 1427-7476.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Lenartowo" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy