Leon Adamowski


Leon Adamowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Leon Adamowski (ur. 28 czerwca 1911 w Brześciu Litewskim, zm. 15 października 1983 w Warszawie) – polski lekarz, poseł na Sejm Ustawodawczy (1947–1952) i na Sejm PRL I kadencji.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Grób Leona Adamowskiego na Powązkach

W 1932 ukończył naukę w Gimnazjum im. Zygmunta Augusta w Białymstoku, po czym podjął pracę w Funduszu Pracy oraz Białostockim Urzędzie Wojewódzkim. Po ukończeniu kursu instruktorów ratownictwa sanitarnego w 1937 zatrudniony w Polskim Czerwonym Krzyżu w Suwałkach. W latach 1938–1939 studiował medycynę na Uniwersytecie Stefana Batorego (wcześniej również prawo na Uniwersytecie Warszawskim). Podczas niemieckiej okupacji Suwalszczyzny zatrudniony jako pielęgniarz i asystent rentgenowy. W 1944 mianowany powiatowym kontrolerem sanitarnym. Rok później został wyznaczony na przewodniczącego Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Suwałkach (do sierpnia 1946). W grudniu 1945 stanął na czele tymczasowych struktur Stronnictwa Demokratycznego w powiecie[1]. W latach 1946–1949 był dyrektorem Białostockiej Ekspozytury Izby Przemysłowo-Handlowej oraz radnym Wojewódzkiej Rady Narodowej. W 1949 przeniesiony do pracy partyjnej na Dolny Śląsk. Działał w SD (był przez długi okres członkiem Rady Naczelnej oraz CK).

W 1947 po raz pierwszy uzyskał mandat posła na Sejm z okręgu Ełk. Zasiadał w Komisjach Spółdzielczości, Aprowizacji i Handlu (jako sekretarz), Planu Gospodarczego, Przemysłowej i Zdrowia. W 1952 zasiadł ponownie w ławach poselskich (z okręgu Warszawa), pracował w Komisjach Budżetowej oraz Pracy i Zdrowia (jako wiceprzewodniczący).

W 1953 został dyrektorem administracyjnym Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie (do 1960). W latach 1961–1965 sprawował mandat członka Rady Narodowej m.st. Warszawy. W latach 80. był wiceprzewodniczącym Rady Naczelnej Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej[2].

Odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II klasy, Komandorskim, Oficerskim i Kawalerskim Krzyżem Orderu Odrodzenia Polski, a także Złotym i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Zasłużony członek SD[3]. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach (kwatera 37D-4-19)[4].

Żonaty z Teodorą Adamowską, również działaczką SD[5].

Przypisy | edytuj kod

  1. Adam Drążek, Przy – czy obok władzy? Stronnictwo Demokratyczne w województwie białostockim w latach 1945–1989: organizacja i działalność, Białystok 2005, str. 31.
  2. Maria Leśnikowska, Jak wesprzeć milion? Jubileusz i szara codzienność, "Kurier Polski", nr 101 z 24 maja 1983, str. 3 (rozmowa z L. Adamowskim)
  3. "Kurier Polski", nr 205 z 18 października 1983, str. 2 (nekrolog).
  4. Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  5. "Kurier Polski", nr 119 z 22 czerwca 1987, str. 5 (nekrolog T. Adamowskiej).

Bibliografia | edytuj kod

  • Henryk Wosiński, Stronnictwo Demokratyczne w Polsce Ludowej. Cz. 3: Udział Stronnictwa w pracach parlamentu PRL w latach 1944-1968 (red. Wiktoria Beczek), Warszawa 1969, str. 25.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Leon Adamowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy