Leszek Drogosz


Leszek Drogosz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Leszek Drogosz (z prawej) w walce z mistrzem olimpijskim, Jánem Zacharą, 4 lipca 1952

Leszek Melchior Drogosz (ur. 6 stycznia 1933 w Kielcach, zm. 7 września 2012 tamże[1]) – polski bokser, trzykrotny mistrz Europy, brązowy medalista olimpijski, wielokrotny medalista mistrzostw Polski, zwany „Czarodziejem ringu”, aktor niezawodowy.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Stefana. Pierwsze treningi bokserskie rozpoczął w 1948 roku[2]. Dwa lata później został w Szczecinie mistrzem Polski juniorów w wadze papierowej[3]. W wieku 19 lat zadebiutował w barwach narodowych podczas międzypaństwowego meczu w Budapeszcie pomiędzy reprezentacją Polski B a Węgrami. W nagrodę za dobrą postawę w walce z doświadczonym Solyomą otrzymał dzieła Włodzimierza Lenina i Karola Marksa[2].

W 1953 roku reprezentował Polskę podczas mistrzostw Europy w Warszawie. Walczył w wadze lekkopółśredniej – w pierwszym starciu pokonał po zaciętej walce Wiktora Miednowa, następnie zwyciężył Belga Marcela van der Keere i Rumuna Francisca Ambrușa[4]. W finale wygrał z Terrym Milliganem, zdobywając złoty medal[5]. Sukces ten powtórzył dwa lata później w Berlinie Zachodnim, kiedy to po raz drugi został mistrzem kontynentu, pokonując w decydującej walce Węgra Pala Budaiego[6]. Swój trzeci złoty medal mistrzostw Europy, tym razem już w wadze półśredniej, wywalczył w 1959 roku w Lucernie. W półfinale zwyciężył Bruno Guse, zaś w pojedynku finałowym wygrał z Carmelo Bossim[7].

Drogosz trzykrotnie reprezentował Polskę podczas igrzysk olimpijskich. W 1952 roku w Helsinkach dotarł do ćwierćfinału, w którym przegrał z późniejszym finalistą, Włochem Sergio Caprarim[8]. Cztery lata później w Melbourne przegrał w pierwszej walce z Wladimirem Jengibarjanem[9]. W 1960 roku wywalczył w Rzymie brązowy medal olimpijski w wadze półśredniej, przegrywając w półfinale wskutek kontrowersyjnego werdyktu z Jurijem Radoniakiem[10].

W swojej karierze reprezentował barwy Stali SHL Kielce, Legii Warszawa, z którą trzykrotnie w latach 1954–1956 zdobył drużynowe mistrzostwo Polski, ŁTS Łabędy i Błękitnych Kielce. Ponadto osiem razy wywalczył tytuł indywidualnego mistrza kraju: 1953 (waga lekkopółśrednia), 1954, 1955, 1958, 1960, 1961, 1964 i 1967 (waga średnia)[11].

W latach 1952–1960 wystąpił 33 razy w reprezentacji Polski, wygrywając 31 razy i dwa razy przegrywając. W karierze pięściarskiej stoczył 377 walk, z których wygrał 363 i przegrał 14. Po jej zakończeniu był trenerem Błękitnych Kielce i Igloopolu Dębica. Jego wychowankami byli m.in. dwukrotny medalista mistrzostw Europy i olimpijczyk Witold Stachurski oraz Alfons Stawski, olimpijczyk, późniejszy trener Błękitnych Kielce.

W latach 1952–1956 należał do ZMP, a od 1956 roku należał do PZPR[12]. Ponadto w latach 1990–1994 Drogosz był radnym kieleckiej rady miasta[11].

Zwycięzca (nadzwyczajnego, gdyż odbytego dopiero w 1988) plebiscytu na najlepszego sportowca Polski „Przeglądu Sportowego” w 1953[11]. W 1954 roku otrzymał tytuł Zasłużonego Mistrza Sportu[13], zaś w 1996 Zasłużonego Działacza Kultury Fizycznej[14]. W 1971 został wybrany do grona „Honorowej Trybuny Trenerów”, dziesięciu najlepszych dziesięciu trenerów-wychowawców w Polsce w akcji ZMS, PKOl i redakcji „Sztandaru Młodych” (1971)[15]. Został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1953, za zasługi i osiągnięcia w dziedzinie kultury fizycznej i sportu)[16], Krzyżem Kawalerskim (1960) i Oficerskim (2001)[17] Orderu Odrodzenia Polski[11], Brązowym Odznaczeniem im. Janka Krasickiego (1971)[18],Medalem 40-lecia Polski Ludowej[19], Medalem 30-lecia Polski Ludowej[12]. Siedmiokrotnie – w 1952, 1953, 1958, 1959, 1961, 1962 i 1966 – został wybrany najpopularniejszym sportowcem Kielecczyzny w plebiscycie „Słowa Ludu[20]. Na początku 2001 roku zajął pierwsze miejsce w konkursie „Echa Dnia” na najlepszego sportowca województwa kieleckiego XX wieku[21]. Jego brat, Henryk, był motocyklistą[22].

Zmarł w domu 7 września 2012 z powodu nowotworu[23]. 13 września 2012 prochy Leszka Drogosza spoczęły na Cmentarzu Nowym w Kielcach[24].

Jedna z kieleckich ulic nosi imię Leszka Drogosza.

Kariera aktorska | edytuj kod

Jeszcze w trakcie kariery sportowej zaczął występować w filmach. Zadebiutował w 1966 roku w filmie Bokser, w którym zagrał pięściarza Jacka Walczaka. Po wejściu na ekrany tego filmu, będący zawodnikiem Błękitnych Kielce Drogosz decyzją Polskiego Związku Bokserskiego otrzymał zakaz walk w boksie amatorskim, opierając się na przepisach AIBA, wzbraniających występów w zawodach amatorskich pięściarzom, którzy zagrali w filmie i otrzymali za to gratyfikację finansową[25]. Wystąpił także m.in. w dwóch produkcjach Andrzeja WajdyPolowaniu na muchy oraz Krajobrazie po bitwie. Zagrał również w serialach 6 milionów sekund i Dwie strony medalu[26].

Filmografia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Nie żyje Leszek Drogosz, „czarodziej ringu”. wprost.pl. [dostęp 2012-09-07].
  2. a b Gwiazdy po latach: Czarodziej ringu błyszczał również przed kamerą. przegladsportowy.pl. [dostęp 2012-01-05].
  3. Sławomir Stachura, Mirosław Rolak: 70 lat pięściarstwa na Kielecczyźnie. Kielce: Okręgowy Związek Bokserski w Kielcach, 1999, s. 17.
  4. Sławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 20.
  5. 10.European Championships – Warsaw, Poland – May 18-24 1953 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2012-01-05].
  6. 11.European Championships – West Berlin, FRG – May 27 – June 5 1955 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2012-01-05].
  7. 13.European Championships – Luzern, Switzerland – May 24-31 1959 (ang.). amateur-boxing.strefa.pl. [dostęp 2012-01-05].
  8. Sławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 19.
  9. Lech Drogosz (ang.). sports-reference.com. [dostęp 2012-01-05].
  10. Sławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 25.
  11. a b c d DROGOSZ LESZEK MELCHIOR. olimpijski.pl. [dostęp 2012-01-05].
  12. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 177. ISBN 83-223-2073-6.
  13. Sławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 98.
  14. Sławomir Stachura, Mirosław Rolak: op.cit., s. 97.
  15. Sport. Nauczycielka WF z Sanoka Wanda Lichnowska wśród 10 najlepszych trenerów – wychowawców. „Nowiny”, s. 2, Nr 153 z 5 czerwca 1971. 
  16. M.P. z 1953 r. nr 57, poz. 720
  17. M.P. z 2007 r. nr 17, poz. 290 – pkt 2.
  18. Spotkanie z laureatami „Honorowej Trybuna Sportowej”. „Nowiny”, s. 2, Nr 156 z 8 czerwca 1971. 
  19. Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, str. 241
  20. Wybierzemy najpopularniejszych – lista kandydatów (pol.). slowo.com.pl. [dostęp 2018-07-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-07)].
  21. Marek Michniak, Antoni Pawłowski: Świętokrzyski Leksykon Sportowy. Kielce: Słowo Kibica, 2002, s. 44. ISBN 83-909812-7-0.
  22. Marek Michniak, Antoni Pawłowski: op.cit., s. 43.
  23. Nie żyje Leszek Drogosz – legenda świętokrzyskiego sportu. echodnia.eu, 7 września 2012.
  24. Dorota Kułaga: Pogrzeb Leszka Drogosza. echodnia.eu, 13 września 2012.
  25. Drogosz zawieszony w prawach amatora. „Nowiny”, s. 2, Nr 58 z 9 marca 1967. 
  26. Leszek Drogosz. filmpolski.pl. [dostęp 2012-01-05].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Leszek Drogosz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy