Liam Cosgrave


Liam Cosgrave w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Liam Cosgrave (irl. Liam Mac Cosgair; ur. 13 kwietnia 1920 w Templeogue, zm. 4 października 2017[1] w Dublinie[2][3]) – irlandzki polityk i prawnik, długoletni deputowany, minister spraw zagranicznych w latach 1954–1957, od 1965 do 1977 lider Fine Gael, w latach 1973–1977 premier Irlandii (taoiseach).

Życiorys | edytuj kod

Syn Williama Thomasa Cosgrave’a[4], który w latach 1922–1932 stał na czele irlandzkiego rządu. Uczył się w Castleknock College, studiował prawo na University College Dublin, a także kształcił się w szkolącej prawników instytucji King’s Inns w Dublinie. W 1943 uzyskał uprawnienia barristera[1][4].

Zaangażował się w działalność polityczną w ramach Fine Gael. W 1943 po raz pierwszy uzyskał mandat posła do Dáil Éireann. Z powodzeniem ubiegał się o reelekcję w dziesięciu kolejnych wyborach, zasiadając w niższej izbie irlandzkiego parlamentu do 1981, kiedy to zrezygnował z kandydowania na kolejną kadencję[5][6].

W trakcie 13. kadencji na przełomie lat 40. i 50. pełnił funkcję parlamentarnego sekretarza przy premierze oraz przy ministrze przemysłu i handlu. Od czerwca 1954 do marca 1957 sprawował urząd ministra spraw zagranicznych, wchodząc w skład rządu, którym kierował John A. Costello[6]. W 1965 został wybrany na nowego lidera Fine Gael[5].

W marcu 1973 stanął na czele irlandzkiego gabinetu[6], który utworzyły FG i Partia Pracy, przez co rządząca nieprzerwanie przez kilkanaście lat Fianna Fáil musiała przejść do opozycji[1]. W 1975 był z urzędu pierwszym rotacyjnym przewodniczącym Rady Europejskiej[7]. W okresie jego rządów terroryści z Prowizorycznej Irlandzkiej Armii Republikańskiej dokonali zamachu, w którym zginął Christopher Ewart-Biggs, brytyjski ambasador w Dublinie. Reakcją na to było przygotowanie nowego prawa pod nazwą Emergency Powers Bill. Na tle jego uchwalenia doszło do kryzysu w relacjach premiera z prezydentem, w wyniku którego w 1976 prezydent Cearbhall Ó Dálaigh zrezygnował z urzędu[8]. Na skutek kolejnych wyborów z 1977 FG utraciła władzę[1]. Liam Cosgrave w lipcu tegoż roku zakończył pełnienie funkcji premiera, ustąpił też z przywództwa w partii[5]. W 1981 odszedł z parlamentu, nie prowadził od tego czasu aktywnej działalności publicznej[1].

Życie prywatne | edytuj kod

Był żonaty z Verą Osborne, miał troje dzieci[1], w tym polityka Liama[9].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f Liam Cosgrave, former taoiseach and Fine Gael leader, dies aged 97 (ang.). irishtimes.com, 2017-10-04. [dostęp 2017-10-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-05)].
  2. Sam Roberts: Liam Cosgrave, 97, an Irish Premier Who Helped End Violence (ang.). nytimes.com, 2017-10-09. [dostęp 2017-10-10]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-10-10)].
  3. Cosgrave, Liam (ang.). rulers.org. [dostęp 2020-09-25].
  4. a b Liam Cosgrave (ang.). britannica.com. [dostęp 2020-09-25].
  5. a b c Liam Cosgrave (ang.). electionsireland.org. [dostęp 2020-09-25].
  6. a b c Mr. Liam Cosgrave (ang.). oireachtas.ie. [dostęp 2020-09-25].
  7. Consiglio europeo (wł.). treccani.it. [dostęp 2020-09-25].
  8. Ronan Fanning: The many resignations of O Dalaigh (ang.). independent.ie, 29 czerwca 2006. [dostęp 2020-09-25].
  9. Liam Collins: Former Taoiseach Liam Cosgrave left estate worth €33m (ang.). independent.ie, 20 maja 2018. [dostęp 2020-09-25].
Premierzy Irlandii

Przewodniczący Rady Europejskiej

Ministrowie spraw zagranicznych Irlandii Kontrola autorytatywna (osoba):Encyklopedia internetowa:
Na podstawie artykułu: "Liam Cosgrave" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy