Lipa w Czarnym Potoku


Na mapach: 49°34′36″N 20°28′25″E/49,576667 20,473611

Lipa w Czarnym Potoku w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lipa w Czarnym Potoku – najstarsza i najgrubsza lipa szerokolistna w Polsce[1]. Rośnie w Czarnym Potoku gminie Łącko w województwie małopolskim. Jest ustanowiona pomnikiem przyrody.

Zlokalizowana obok drewnianego kościoła z XVIII w. na skraju wsi. Drzewo ma obwód 881 cm, wysokość 21 m (pomiary z 2011 roku) i wiek około 510 lat[1]. Wewnątrz pnia znajduje się dziupla o wymiarach 120 cm wysokości i 50 szerokości. Niezbyt rozłożysta korona składa się z kilku niegrubych, w większości zdrowych konarów, wyrastających bocznie z głównego pnia. Część głównego pnia wypróchniała i została przykryta drewnianym dwupoziomowym daszkiem pokrytym gontem. Dawniej w pniu wypalano drewno i stosowano jako specyfik w leczeniu paradontozy. W podłużnym otworze zewnętrznym umiejscowiono podświetlaną, kapliczkę szafkową z figurką Matki Boskiej z Dzieciątkiem.

W połowie lat 90., dzięki staraniom ks. proboszcza Józefa Słowika, lipę poddano zabiegom konserwatorskim. W pobliżu przebiega zielony szlak turystyczny, którym można dojść od strony Łącka lub Podegrodzia.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Krzysztof Borkowski, Robert Tomusiak, Paweł Zarzyński. Drzewa Polski. 2016. s.370-371

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Lipa w Czarnym Potoku" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy