Lotar


Lotar w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Lotar określany jako Lotar III, lub Lotar IV (ur. w 941[1], zm. 2 marca 986[1]) – król zachodniofrankijski w latach 954-986, syn Ludwika IV Zamorskiego, z dynastii Karolingów francuskich.

Za panowania Lotara ustały groźne najazdy Węgrów na zachodnie i południowe prowincje królestwa zachodniofrankijskiego. Główną tego przyczyną była wielka klęska jaką ponieśli Węgrzy w 955 roku w bitwie na Lechowym Polu z rąk cesarza niemieckiego Ottona I. Węgrzy zrezygnowali wówczas ze swych wypraw łupieżczych, przeszli na osiadły tryb życia i przyjęli wiarę chrześcijańską.

Południowej Francji przestali zagrażać Saraceni po klęskach, jakie zadał im w 973 roku książę Awinionu, Wilhelm.

W 966 roku poślubił Emmę, córkę Lotara II z Arles, króla Italii, z którą miał synów Ludwika i Eudesa (lub Ottona)[1]. Miał również nieślubnego syna Arnulfa, który został arcybiskupem Reims[2].

Po Lotarze królem zachodniofrankijskim został jego syn Ludwik V Gnuśny

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c E. Brandenburg, Die Nachkommen Karls des Großen, Leipzig 1935, s. 10.
  2. Genealogia Karolingów na stronie "Medieval Lands" (j. ang.)
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Lotar" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy